Spotykamy się w sobotę, 25 lipca 2026 r. w urokliwych Ogrodach Pałacowych przy Trzebiatowskim Ośrodku Kultury.

PROGRAM WYDARZENIA
13:00 – Jarmark Rękodzieła
16:30 – Happening przy Baszcie Kaszanej (korowód + Strongman vs Słoń)
17:00 – Uroczyste rozpoczęcie Święta Kaszy (Pałac)
17:30 – Występ Trzebiatowskiego Zespołu Folklorystycznego ARAMIS
17:45 – Występ zespołu TRZEBIATOWIACY
18:15 – Rozstrzygnięcie konkursu na Limeryk o Trzebiatowie
18:30 – Koncert zespołu ZŁOŚLIWOŚĆ RZECZY MARTWYCH
19:00 – Rozstrzygnięcie Gra Pałacowej (Koło PTTK Baszta Kaszana w Trzebiatowie)
19:00 – Kasza po Rycersku (poczęstunek)
19:15 – Występ DJ Foka$
20:30 – PAN BAŁKANICA – ADAM ASANOV
22:00 – WOJCIECH BARANOWSKI
23:30 – Spektakl „Biała Dama” – Teatr Gry i Ludzie
Na zakończenie: Laserowy Spektakl Przestrzenny

IMPREZY TOWARZYSZĄCE
Strefa Foodtruck:

24.07.2026 r. (godz. 12:00–22:00) – dmuchańce, salon gier, animacje, gry i zabawy dla dzieci (16:00–19:00)
25.07.2026 r. (godz. 12:00–1:00) – dmuchańce i salon gier
Trzebiatowski Jarmark Historyczny: pokazy wczesnośredniowiecznych wojów MOHORTA (obozowisko, uzbrojenie, pokazy walk)
Muzeum Pałacowe: gry i zabawy (godz. 10:00–17:00)
Ulica Kapeluszników & Animacje dla Dzieci
Gra Pałacowa prowadzona przez Przewodników PTTK Baszta Kaszana
IX Spływ Kajakowy o Michę Kaszy (zbiórka na przystani kajakowej o godz. 17:00, zapisy: tel. 608 517 859)
VI ECO Regaty o Puchar Burmistrza Trzebiatowa (eliminacje do Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, 6–9.08.2026 r.)
Odkrywaj Pomorze Zachodnie z oficjalną aplikacją!
Oficjalnym Partnerem wydarzenia jest Województwo Zachodniopomorskie.

Planujesz wizytę na Święcie Kaszy? Pobierz aplikację mobilną „Pomorze Zachodnie” lub odwiedź oficjalny kalendarz wydarzeń. Znajdziesz tam harmonogram naszej imprezy oraz przewodnik po najciekawszych szlakach i atrakcjach całego regionu!

Aplikacja i wydarzenia: wydarzenia.wzp.pl
Szczegóły w Kalendarzu WZP: Zobacz szczegóły wydarzenia

#Trzebiatów #ŚwiętoKaszy #PomorzeZachodnie #WydarzeniaWZP #TrzebiatowskieŚwiętoKaszy #Kultura #Kaszlandia #Zachodniopomorskie #PomorzeZachodnieAktywne

Chcemy, abyście bawili się genialnie, ale przede wszystkim bezpiecznie. W związku z planowanym pokazem laserowym oraz efektami specjalnymi, prosimy o zapoznanie się z kilkoma ważnymi zasadami:

 STREFA BEZPIECZEŃSTWA (WYGRODZENIA)
Prosimy o bezwzględne nieprzekraczanie taśm i płotków ochronnych przed sceną. Strefa techniczna (co najmniej 5 metrów od sceny) jest przeznaczona wyłącznie dla wykwalifikowanej obsługi i ochrony.

 UWAGA NA APARATY I TELEFONY!
Robiąc zdjęcia i nagrywając wideo, nie kierujcie obiektywów aparatów, kamer ani telefonów bezpośrednio w stronę źródła wiązki laserowej. Skupiona wiązka światła może trwale uszkodzić matrycę w Waszym sprzęcie!

OZNACZENIA I OBSŁUGA
Na terenie imprezy przy wejściach znajdziecie tablice ostrzegawcze „PROMIENIOWANIE LASEROWE”. Bardzo prosimy o stosowanie się do poleceń służb porządkowych i ochrony – dbają one o Wasz komfort i bezpieczeństwo.

Szykujcie się na niesamowite widowisko wizualne! Do zobaczenia pod sceną! 

Chcemy, abyśmy wszyscy bawili się świetnie i bezpiecznie w ogrodach pałacowych Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury! Zanim jednak dacie ponieść się zabawie, rzućcie okiem na najważniejsze zasady i regulamin tegorocznej imprezy masowej.  
  **Bezpieczeństwo na pierwszym miejscu:**
Przy wejściu na teren imprezy służby porządkowe mogą przeprowadzić kontrolę osobistą oraz sprawdzić Wasz bagaż (plecaki, torebki). Prosimy o wyrozumiałość – robimy to dla Waszego bezpieczeństwa!
  **Czego NIE wnosimy na teren ogrodów pałacowych?**
* **Alkohol oraz napoje** w opakowaniach szklanych, puszkach metalowych czy plastikowych.
* Środków odurzających, broni, niebezpiecznych narzędzi oraz materiałów pirotechnicznych.
* Przedmiotów uniemożliwiających identyfikację (np. szalokominiarki).
  **Ważne informacje dla uczestników:**
* **Dzieci i młodzież:** Małoletni mogą przebywać na terenie imprezy wyłącznie pod opieką dorosłych.
* **Foto & Wideo:** Biorąc udział w wydarzeniu, wyrażacie zgodę na nieodpłatne utrwalanie i publikację Waszego wizerunku w materiałach z imprezy.
* **Głośność:** Podczas koncertów i występów estradowych poziom hałasu może być wysoki – dbajcie o uszy swoje i najmłodszych!  
* **Służby porządkowe:** Prosimy o bezwzględne stosowanie się do poleceń organizatorów i ochrony.
Odwiedzajcie nas śmiało – pamiętajcie, że szczyt frekwencji przewidujemy po godz. 21:00, więc warto pojawić się wcześniej!  
Do zobaczenia w ogrodach pałacowych!

Szukasz idealnego pomysłu na spędzenie czasu z rodziną, w którym historia łączy się z świetną zabawą? Trzebiatowski Ośrodek Kultury przygotował dla Was wyjątkową podróż pełną zagadek, odkryć i pozytywnych emocji!

Wstąp do Pałacu i sprawdź swoje siły w aż 5 interaktywnych grach muzealnych:
„Bingo” – kultowa gra w historycznym wydaniu!
„Muzealne ABC” – poznawaj tajniki historii w prosty i przyjemny sposób.
„Odszukaj eksponat” – zamień się w prawdziwego detektywa!
„Pałacowe zwierzęta” – odkryj tajemnice dawnych mieszkańców pałacu.
„Szukamy skarbu Księżnej Anastazji” – wyrusz na poszukiwanie ukrytych legend i pałacowych tajemnic!

Dla uczestników przewidziano atrakcyjne nagrody za udział w grze! Każdy mały i duży odkrywca wróci do domu z uśmiechem i wyjątkową pamiątką.

To nie wszystko! Zapraszamy również do udziału w kreatywnej akcji „Pomaluj kamyczek”! Stwórz swój własny, unikalny wzór i zostaw pamiątkowy ślad lub zabierz go ze sobą jako wspaniałą pamiątkę z tegorocznego Święta Kaszy.

Niech historia stanie się Twoją ulubioną przygodą! Do zobaczenia w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury! 

Damski strój łemkowski, który podziwiać możecie w naszym Muzeum, składa się z krywulki (ozdoba z koralików okalająca szyję), wyszywanej koszuli i spódnicy. Elementy tradycyjnego stroju ludowego wschodniej Łemkowszczyzny trafiły na Ziemię Trzebiatowską wraz z ofiarami przesiedleńczej Akcji „Wisła”. Przesiedleńcy, często o ukraińskiej identyfikacji narodowej, stali się wyraźnym elementem wielokulturowego miasta. Adaptując gotyckie kaplice na cerkwie wyznania prawosławnego i greckokatolickiego, nie tylko wzbogacili nadmorską strefę sacrum ale również pokazali, że wielowyznaniowość społeczności pozwala tworzyć dialog oparty na wzajemnym szacunku i pojednaniu. Na tym fundamencie co roku 4 trzebiatowskie wyznania spotykają się w okresie okołoświątecznym aby wspólnie celebrować ten magiczny czas w ramach spotkania „4 Świec”. To niesamowite wydarzenie zostało wpisane do Krajowego Rejestru dobrych praktyk w ochronie dziedzictwa niematerialnego. 

 

Podczas warsztatów arteterapii  Anna Bajon przenosi młodych artystów  w świat kreatywności, poprzez osobistą interpretację wybranego tematu. Tym razem to temat  „Ja jako planeta – jaki świat tworzę?”. Z pomocą kolorów, form i symboli uczestnicy budują obraz własnego ekosystemu – miejsca, które sami kreują i za które mogą wziąć odpowiedzialność.

Arteterapia to metoda pracy wykorzystująca działania twórcze – takie jak malarstwo, rysunek, kolaż czy techniki mieszane – aby wspierać regulację emocji, budować świadomość siebie i rozwijać umiejętności psychospołeczne. W czasie takiej pracy człowiek porządkuje myśli, wycisza się, uczy nazywać emocje, a także odkrywa własne zasoby i mocne strony.

Dziś w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury bardzo kreatywny dzień - warsztaty tworzenia papieru czerpanego z Ann ą Bajon.
Podczas zajęć dzieci poznały tradycyjną technikę, od przygotowania masy papierniczej po wykonanie własnych, niepowtarzalnych arkuszy papieru, ozdabianych   naturalnymi dodatkami, roślinami, papierkami…Tworzenie papieru czerpanego wymaga uważności i cierpliwości, a jednocześnie daje dużą swobodę eksperymentowania z fakturą, kolorem i kompozycją. Każdy uczestnik tworzy własne, niepowtarzalne arkusze papieru. Warsztaty rozwijają kreatywność, wyobraźnię i sprawność manualną, a spokojny, rytmiczny charakter pracy działa relaksująco i wyciszająco.

Anna Bajon

Ukończyła malarstwo na UP w Krakowie i Arteterapię na APS w Warszawie. Swój warsztat batikowy wzbogacała na studiach na Academia di Breraw Mediolanie. Do znaczących sukcesów artystycznych należą I nagroda na Międzynarodowym Przeglądzie Tkaniny Artystycznej "Silezjany 2021", III nagroda na 28. Przeglądzie Plastyki Zagłębia Miedziowego w Legnicy oraz Nagroda Specjalna przewodniczącej jury w I Ogólnopolskim Konkursie Batiku w Zamościu. Wystawy indywidualne jej obrazów można było oglądać w Zamku Piastowskim w Legnicy, Klubie Muzycznym Strefa w Krakowie, Galerii Hotelu Interhouse w Krakowie. Prace Anny Bajon brały udział w wystawach zbiorowych w Pałacu Prezydenckim w Warszawie, Pałacu Kazimierzowskim w Warszawie, Galerii Sztuki Abakus w Warszawie, Piwnicy pod Baranami w Krakowie i Galerii Sztuki "Pacykarz" w Legnicy.

Obok działalności artystycznej zajmuje się arteterapią. Prowadziła cykle warsztatów w różnych instytucjach kultury oraz grupy arteterapeutyczne .

Zadanie „ARTrzebiatów uzależnieni od kultury” dofinansowane z Gminnego Programu

 Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na rok 2026.

Co na Was czeka?
Garniec legendarnej kaszy z pysznościami  
Niesamowity, historyczny klimat i korowód  
Koncerty, stoiska i zabawa  
Zabierz znajomych, wpadajcie do Trzebiatowa i twórzcie z nami tę historię! Szykujcie apetyty i dobrą energię. Widzimy się na miejscu!  
#PomorzeZachodnie #WydarzeniaWZP #PomorzeZachodnieAktywne #Zachodniopomorskie #Trzebiatów #ŚwiętoKaszy #Koncert #WojciechBaranowski #PanBałkanica

https://www.facebook.com/share/v/1EiECXuVGm/

---------------------------------------
PARTNER WYDARZENIA
WOJEWÓDZTWO
ZACHODNIOPOMORSKIE
Pomorze Zachodnie pełne wydarzeń!
    
  Szukasz pomysłu na weekend?
  Chcesz wiedzeć, co dzieje się w Twojej okolicy?
  Wejdź na: wydarzenia.wzp.pl
Znajdziesz tam koncerty, festyny, targi, wystawy i wiele więcej!
  Wszystko w jednym miejscu — cały region, cały rok!
  wydarzenia.wzp.pl
  Sprawdź i zaplanuj swój czas z Pomorzem Zachodnim!
pobierz aplikację:
Pomorze Zachodnie
#PomorzeZachodnie #WydarzeniaWZP #PomorzeZachodnieAktywne #Zachodniopomorskie

Drodzy Czytelnicy! Nasze półki w Bibliotece Publicznej im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej w Trzebiatowie właśnie zapełniły się fantastycznymi hitami wydawniczymi.

Przygotowaliśmy dla Was niezwykle bogatą ofertę – od mrożących krew w żyłach thrillerów, przez porywające sagi obyczajowe i romanse, aż po literaturę piękną i inspirujące poradniki. Każdy znajdzie tu idealną lekturę na letnie wieczory! 

Oto mała zapowiedź tego, co na Was czeka:

Mocne wrażenia: Kryminały i Thrillery

Charlotte Link – Oszukana, Bez winy, Poszukiwanie (Niezrównane, trzymające w napięciu thrillery psychologiczne od mistrzyni gatunku).
Remigiusz Mróz – Piekło jest puste (Kolejne spotkanie z pełną zwrotów akcji twórczością najpopularniejszego polskiego autora).
Jakub Żulczyk – Wzgórze psów (Mroczna, głęboka i bezkompromisowa opowieść o tajemnicach z przeszłości).
Maciej Siembieda – Upiór (Mistrzowski kryminał z elementami sensacji i historii, który nie pozwala na chwilę wytchnienia).
Małgorzata Oliwia Sobczak – Fiolet (Kolejny zmysłowy i gęsty od emocji thriller z głośnej serii kolorystycznej).
Kobiecy kalejdoskop: Obyczajowe, Romans i Tajemnice

Katarzyna Wolwowicz – Seria kryminalno-obyczajowa: Niewierna, Uwikłana, Śladami zatartych wspomnień, Śladami twojej krwi.
Emilia Szelest – Trylogia bieszczadzka: Chata wyklętych, Staw zapomnianych, Jaskinia milczących.
Krystyna Mirek – Pod włoskim niebem oraz Smak dubajskiej czekolady.
Katarzyna Michalak – Bestseller: Skandal oraz Bestseller: Szantaż.
Alek Rogoziński – Jak wykończyć teściowe (Komedia kryminalna, która rozbawi Was do łez!).
 Głębokie nurty: Literatura Piękna, Historia i Fantastyka

László Krasznahorkai – A świat trwa (Wybitna, hipnotyzująca proza laureata Międzynarodowej Nagrody Bookera).
Ela Downarowicz – Norunn. Nić przeznaczenia (Tom 3) (Fascynująca saga inspirowana klimatem dalekiej północy).
Svenja O'Donnell – Wojna Inge (Poruszająca i oparta na faktach opowieść o miłości i wojennych sekretach).
Zadbaj o siebie i otoczenie: Przyroda i Rozwój

Peter Wohlleben – Nieznane więzi natury (Fascynujące spojrzenie na sekrety świata roślin i zwierząt od uwielbianego leśnika).
Magdalena Staniek – Autoterapia. Pokonaj problemy, stres i lęki (Praktyczny poradnik w codziennym dbaniu o dobrostan psychiczny).
Wszystkie te tytuły (i wiele, wiele innych!) już na Was czekają. Zapraszamy do odwiedzin, przeglądania i wypożyczania. Zarezerwujcie sobie czas na dobrą lekturę!

Do zobaczenia w Bibliotece TOK! 

#BibliotekaTrzebiatów #TOKTrzebiatów #NowościKsiążkowe #CzytamBoLubię #KulturaTrzebiatów #NoweKsiążki

Podczas wystawy zaprezentowane zostaną poruszające dzieła z zakresu grafiki, malarstwa oraz rzeźby (grafika, malba, objekt). To wyjątkowa okazja, by dotknąć świata artystycznej wyobraźni i spotkać się ze sztuką na najwyższym poziomie. ✨

Otwarcie wystawy (wernisaż): 1 sierpnia 2026 r. (sobota) o godz. 17:00 / 1. srpna 2026 v 17:00 hodin
 Miejsce: Galeria Feininger, Trzebiatowski Ośrodek Kultury, ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów

Jeśli nie uda się Państwu dotrzeć na sam wernisaż, wystawę będzie można podziwiać przez cały miesiąc:
 Czas trwania wystawy: 2 sierpnia 2026 – 31 sierpnia 2026 r.

Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny. Spędźmy ten sierpniowy wieczór wspólnie ze sztuką! Do zobaczenia! 

WYOBRAŹNIA. Zenon z Elei zastanawiał się nad czasem i przestrzenią gdzieś tak około 450
roku p.n.e. To myślenie doprowadziło go do paradoksalnych wniosków, z których do naszych
czasów dotrwały cztery. Paradoks o strzale zakłada, że jesteśmy zdolni wyobrazić sobie
strzałę wypuszczoną z łuku w dowolnym punkcie jej lotu. A skoro wyobraziliśmy ją sobie
nieruchomą, to w takim razie, czy ona jeszcze wtedy leci?
Minęło coś około dwa tysiące lat i Albert Einstein, pykając fajeczkę, głowił się nad czasem i
przestrzenią. Zanim zaczął pisać wzory, wyobraził sobie, że leci z prędkością światła,
trzymając przed sobą lusterko. Wzory miały mu odpowiedzieć na pytanie, czy zobaczy w
lusterku swoje odbicie.
Wyobraźnia – to ona nas prowadzi.

Krzysztof Rusiecki
Fontografy

PŘEDSTAVIVOST. Zenón z Eleje uvažoval o čase a prostoru kolem roku 450 př. n. l. Toto
myšlení ho vedlo k paradoxním závěrům, z nichž čtyři se dochovaly dodnes. Paradox šípu
předpokládá, že si dokážeme představit šíp vypuštěný z luku v jakémkoli bodě jeho letu. A
pokud si ho představíme nehybného, ​​letí stále?
Asi o dva tisíce let později Albert Einstein, pokuřující si z dýmky, uvažoval o čase a prostoru.
Než začal psát vzorce, představoval si, jak letí rychlostí světla a před sebou drží zrcadlo.
Vzorce měly odpovědět na otázku, zda v zrcadle uvidí svůj odraz.
Představivost – to je to, co nás vede.

Bilety do Galerii Mrzeżyno kupicie bezpośrednio u nas!

Gdzie nas znajdziecie?  Mrzeżyno, ul. Portowa 6

Kiedy można nas odwiedzić?  Otwarte codziennie w godzinach 11:00 – 22:00  Cena: 25 zł/os.

Dlaczego warto odwiedzić Galerię Mrzeżyno?
To nie jest zwykłe miejsce – to przestrzeń, która zachwyci każdego, niezależnie od wieku! 

Eksponaty w skali 1:1 – zobacz Bałtyk z bliska i poczuj jego prawdziwą magię!
4 unikalne komnaty tematyczne – każda z nich to zupełnie inny, zaskakujący świat.
idealne dla dzieci i dorosłych – doskonały pomysł na rodzinne popołudnie lub wieczorny wypad.
Wszystko tworzone ręcznie na miejscu – podziwiaj niesamowitą pasję i rzemiosło włożone w każdy detal.
Doświadczenie, którego nie znajdziesz nigdzie indziej!
Zabierz rodzinę, znajomych i wpadajcie na ul. Portową. Czekamy na Was codziennie, aż do późnego wieczora! 

#GaleriaMrzeżyno #Mrzeżyno #AtrakcjeMrzeżyno #LokalneAtrakcje #Bałtyk #Wakacje2026 #CoRobićWMrzeżynie #Nowość

ZAPRASZAMY CAŁE RODZINY DO WSPÓLNEGO SPĘDZENIA CZASU NA ŚWIEŻYM POWIETRZU.

To chwila oddechu, zabawy i radości. Zabierzcie karimaty, kocyki. My przygotujemy słodki poczęstunek. Spędźmy czas razem z dziećmi. Czekają na Was:
- rodzinne gry i zabawy na świeżym powietrzu, doskonały sposób na integrację i ruch ( np. zabawa w chowanego, berek, badminton, bańki),
- plenerowa gra edukacyjna „PROFILAKTYKA UZALEŻNIEŃ – STOP NAŁOGOM”,
- zajęcia artystyczne,
- zajęcia pn. „Joga z mamą, joga z tatą”, budujące więź, zaufanie i bliskość poprzez zabawę, ruch, relaksację- prowadzenie Magda Ziarno.
- spotkanie z psychologiem/ terapeutą, kameralne rozmowy przy kawie sprzyjające budowaniu bezpiecznej atmosfery, pozwalające na otwartość i refleksję.
Podczas pikniku dzieci, młodzież oraz rodziny będą miały możliwość wspólnego uczestniczenia w różnorodnych formach propagujących aktywny i zdrowy styl życia, kształtowania świadomości społecznej na temat szkodliwości alkoholu, narkotyków czy uzależnień behawioralnych.
Uzależniajmy się, ale od świetnej rodzinnej zabawy!

Piknik odbywa się w ramach zadania TRZEBIATOWSKIEGO TOWARZYSTWA KULTURY „LATO Z KULTURĄ - V edycja”. ZADANIE współfinansowane z budżetu Gminy Trzebiatów.

Szykujcie wolny czas, bo nadchodzi jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń w regionie!  
Już wkrótce Trzebiatów wypełni się tradycją, muzyką i zapachem legendarnej kaszy po trzebiatowsku.  

Co na Was czeka?  
  Barwny korowód i pokazy historyczne
  Jarmark rękodzieła i lokalnych przysmaków
  Mnóstwo atrakcji dla całych rodzin!

Na scenie muzycznej wystąpią m.in.:
  Wojciech Baranowski
  Pan Bałkanica
Nie może Was tam zabraknąć! Do zobaczenia w Trzebiatowie!  

----------------------------------------------------------------------
  Pomorze Zachodnie pełne wydarzeń!    
  Szukasz pomysłu na weekend?
  Chcesz wiedzieć, co ciekawego dzieje się w Twojej okolicy?
  Wejdź na: wydarzenia.wzp.pl
Znajdziesz tam koncerty, festyny, targi, wystawy i wiele więcej! Wszystko w jednym miejscu — cały region, cały rok!  
  Sprawdź i zaplanuj swój czas z Pomorzem Zachodnim!
  Pobierz aplikację mobilną:
  Pomorze Zachodnie

#PomorzeZachodnie #WydarzeniaWZP #PomorzeZachodnieAktywne #Zachodniopomorskie #Trzebiatów #ŚwiętoKaszy #Koncert #Baranovski #Piersi
  Wsparcie wydarzenia przez Województwo Zachodniopomorskie.

Podczas imprezy licznie odwiedzane było Muzeum Pałacowe. W Galerii Feininger otwarta została, z udziałem autora Jean Sylvain Busac wystawa „INSPIRACJA KOLOREM. Impresje dla podróżujących i natchnionych spojrzeń”. 
Współorganizatorami spotkania są: Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury, Związek Ukraińców w Polsce Oddział w Trzebiatowie, Krajowe Stowarzyszenie ARAMIS, Stowarzyszenie Uniwersytetu trzeciego Wieku w Trzebiatowie, Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w Trzebiatowie
Patronat honorowy nad „SĄSIADAMI” objęli: Starosta Powiatu Gryfickiego Ryszard Chmielowicz i Burmistrz Trzebiatowa Marzena Domaradzka.
Patronat medialny : TVP 3 Szczecin TVP Info , Polskie Radio Koszalin, Radio Szczecin, VISIT Mrzeżyno, Trzebiatowska Gazeta Regionalna, Superportal 24, Tygodnik Regionalny ECHO.
Dziękujemy wszystkim, którzy pomogli nam w zorganizowaniu „Sąsiadów”.

Zapraszamy za rok!

Dziękujemy wszystkim za obecność i wspaniałą atmosferę! Zajrzyjcie do naszej galerii zdjęć poniżej, żeby poczuć klimat tego spotkania.  
#Trzebiatów #TOKTrzebiatów #GaleriaFeininger #JeanSylvainBussac #Wernisaż #WystawaFotografii #PoWernisażu #KulturaTrzebiatów #InspiracjeKolorem #SztukaWspółczesna #AixEnProvence

Aromat pierogów unoszący się w domu podczas Wigilii, rodzinne wertowanie albumu z urlopu, doroczne spotkanie przy ognisku… Małe sprawy? Na pierwszy rzut oka tak. Właśnie z nich jednak wyrasta więź z najbliższymi oraz z miejscem, które nas ukształtowało. Rodzinne i lokalne zwyczaje nie sprowadzają się do powtarzanych od lat gestów – tworzą żywy kod, za pomocą którego przekazujemy uczucia, historie zapisane w pamięci oraz świadomość przynależności. Ten kod działa również wtedy, gdy los prowadzi nas daleko od rodzinnego domu. Nie chodzi jedynie o sentyment ani zbiorową tęsknotę za przeszłością. Dane wskazują, że stosunek do dziedzictwa wiąże się ze sposobem, w jaki myślimy o sobie i wspólnocie. Z raportu Narodowego Instytutu Dziedzictwa Polacy wobec dziedzictwa wynika, że 86% respondentów uznaje dziedzictwo kulturowe za ważne dla siebie osobiście, w tym 31,4% – za bardzo ważne. Codzienne rytuały mają zatem dużą moc – zbliżają ludzi i współtworzą kulturę.

Tradycja, czyli sposób na zachowanie ciągłości

Tradycji nie można zamknąć w samym oglądaniu się za siebie ani w mechanicznym odtwarzaniu obyczajów odziedziczonych po przodkach. Trwa naprawdę wtedy, gdy człowiek czuje ją w sobie i potrafi pojąć jej sens – kiedy znane od dawna gesty zyskują nowe znaczenie w zmieniających się realiach. Dzięki temu tworzy więź między generacjami, splata pamięć z teraźniejszym życiem i nadaje wspólnym przeżyciom ciągłość.

W życiu społecznym tradycja pełni przy tym wiele funkcji. Nieraz dopiero po chwili zauważamy, że to właśnie ona wyznacza nam rytm roku. Najpierw listopadowe wizyty przy grobach bliskich, później Mikołajki, świąteczne spotkania w gronie rodziny, wspólne oczekiwanie na nadejście Nowego Roku… Powracające punkty w kalendarzu porządkują czas i dają poczucie ładu oraz oparcia pośród nieustannych zmian. Szczególnie mocno pokazały to lata pandemii. Gdy zabrakło spotkań, rozmów przy jednym stole i znanych rytuałów, wiele osób poczuło pustkę, zagubienie i wrażenie, że codzienny porządek został nagle naruszony. Zapewne właśnie z tego powodu tak wyraźnie szukamy dziś bliskości oraz wspólnych wartości, które tradycja pomaga ocalić: szacunku, gościnności, solidarności. Za jej sprawą przeszłość nie przypomina martwego eksponatu za szkłem, lecz nadal zasila naszą tożsamość i wspólne poczucie sensu.

Rodzinne zwyczaje i ich siła jednoczenia

Najłatwiej dostrzec tradycję w rodzinnym domu. Właśnie tam poznajemy pierwsze rytuały, które wpływają na naszą codzienność, wrażliwość i sposób patrzenia na świat. Niedzielne obiady przy jednym stole, wybrane miejsca na ulubionych krzesłach do jadalni, zajmowane od lat bez żadnych ustaleń, rodzinne świętowanie urodzin, wieczorne czytanie dzieciom bajek – z pozoru zwyczajne sceny splatają domowników mocniej, niż mogłoby się wydawać. Z czasem urastają do rangi znaków pamięci i przynależności. Przypominają, że nasze życie wpisuje się w opowieść znacznie dłuższą od osobistej biografii.

W okresie Bożego Narodzenia oraz Wielkanocy domowe obyczaje zyskują szczególną intensywność. Powracają aromaty zapamiętane z dzieciństwa, znajome smaki i odgłosy mieszkania – nieraz wystarcza jeden bodziec, a w myślach znów pojawia się atmosfera rodzinnego stołu. W tych chwilach szczególne miejsce zajmują starsi członkowie rodziny: przywołują dawne przepisy, dzielą się historiami i anegdotami, dzięki którym kolejne generacje czują wspólne zakorzenienie. Choć współczesne życie nieraz rozdziela bliskich kilometrami, rozmowa wideo, rodzinne przygotowywanie potraw przed kamerą albo nawet zdjęcie wysłane przez komunikator nadal przywracają wrażenie obecności. Tradycja, także ubrana w nowoczesne formy, zachowuje swoją najważniejszą siłę – zbliża ludzi mimo upływu czasu i dzielącej ich odległości.

Lokalne zwyczaje i moc wspólnego miejsca

Obyczaje nie kończą się jednak przy drzwiach rodzinnego domu. Wykraczają dalej – na ulice, rynek, wiejskie drogi, pola i podwórka, obejmując sąsiadów, mieszkańców jednej miejscowości albo ludzi związanych z konkretną dzielnicą. Doroczne dożynki, kiermasze rękodzieła, święta poświęcone lokalnej kuchni, procesje ku czci patronów oraz rozpoznawalne dla danego regionu obrzędy budują przeżycie o wyraźnie lokalnym charakterze. Gromadzą ludzi w tym samym czasie i miejscu, a wcześniejsze przygotowania – od układania dekoracji po próby miejscowego chóru – wzmacniają odpowiedzialność za najbliższe otoczenie i rodzą dumę z przynależności do wspólnoty.

W czasach, gdy nieraz nie znamy osoby mieszkającej za ścianą, a znaczna część codzienności przenosi się na ekrany, wspólne świętowanie odzyskuje dawną rangę. Daje okazję do spotkania twarzą w twarz, rozmowy i wspólnej pracy. Polska ma wiele lokalnych obrzędów, które skupiają ludzi wokół miejsca, pamięci i opowieści przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

• Nad Wisłą, podczas czerwcowej nocy świętojańskiej, przy świetle ognisk i rytmie bębnów, uczestnicy puszczają wianki na wodę, symbolicznie powierzając wodzie swoje życzenia.
• Na Kurpiach w Niedzielę Palmową pojawiają się barwne palmy sięgające kilku metrów, dekorowane bibułą oraz wstążkami. Ich przygotowywanie zajmuje całe tygodnie i angażuje całe rodziny.
• W górach kolędowanie przywraca atmosferę wspólnotu, swobody i żartu. Każde przyjście kolędników zmienia domową wizytę w niewielkie widowisko, pełne muzyki, śmiechu i dowcipnych scenek.

Takie wydarzenia zacieśniają relacje między mieszkańcami, a zarazem przyciągają gości z innych stron. Stają się znakiem rozpoznawczym miejsc, które dzięki tradycji zachowują własny rytm, charakter i osobistą opowieść.

Zwyczaje, które mówią o naszej kulturze

Rodzinne, lokalne i regionalne tradycje budują więzi, a zarazem składają się na wspólną narrację o naszej tożsamości. Z ich elementów powstaje mozaika sensów, znaków i obyczajów, dzięki której człowiek odnajduje swoje miejsce w kulturze. Jej ślady odnajdujemy w mowie, gwarach, bryłach domów, ludowych ornamentach, muzyce oraz smakach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Każdy region przechowuje w tych przejawach fragment własnego temperamentu i dziejów. W miejscach szczególnie mocno związanych z tradycją – między innymi na Podlasiu, Kurpiach czy Kaszubach – poczucie zakorzenienia potrafi dorównywać sile więzi narodowej.

W tej opowieści szczególne miejsce zajmuje kuchnia regionalna. Podhalański oscypek, pierogi przygotowywane w rozmaitych lokalnych wariantach czy kujawski żur niosą pamięć miejsc, ludzi i domów, w których powstawały przez lata. Różnorodność nie kończy się jednak przy stole. W jednych domach w wigilijny wieczór do drzwi puka Gwiazdor, w innych pojawia się Dziadek Mróz, Aniołek albo Święty Mikołaj. Na Kaszubach przy świątecznych stołach rozbrzmiewają życzenia wypowiadane językiem regionalnym, a w Małopolsce nadal spotyka się wigilijne jasełka z turoniem i pastorałkami. Są regiony, które żegnają zimę topieniem Marzanny, inne witają wiosnę sadzeniem drzewek albo wspólnym porządkowaniem najbliższej okolicy. Tradycja przybiera wiele barw: zmienia się wraz z krajobrazem, historią i charakterem ludzi. Dzięki tej wielogłosowości kultura narodowa pozostaje żywa, pełna odmiennych rytmów i daleka od jednolitego schematu.

Jak współczesność zmienia dawne zwyczaje?

XXI wiek wystawia tradycję na poważną próbę. Globalizacja zaciera różnice między stylami życia i rozpowszechnia te same obrazy, brzmienia oraz smaki – od Tokio aż po Warszawę. Media społecznościowe i internet potrafią skracać dystans między ludźmi, lecz z podobną łatwością wypierają rozmowę twarzą w twarz cyfrową namiastką kontaktu. W kulturze uczestniczymy dziś nieraz z oddalenia, niczym publiczność wpatrzona w ekran. W takim otoczeniu trudniej utrzymać więzi na lata, sąsiedzką zażyłość i wspólne rytuały, które dawniej nadawały codzienności spójny rytm. Przemianie ulega także tempo życia – ludzie częściej zmieniają adresy, miejsca zatrudnienia i środowiska, a najbliższych sąsiadów znają słabiej niż poprzednie pokolenia. Urbanizacja oraz migracje osłabiają dawne wspólnoty, w których tradycja miała swoje miejsce, osoby dbające o jej ciągłość i naturalny sposób przekazywania. Nie dziwi więc, że liczne zwyczaje znikają, natomiast inne przeobrażają się na tyle mocno, że ich pierwotne źródło staje się trudne do odczytania.

Nie oznacza to jednak kresu tradycji, lecz wejście w kolejną fazę jej życia. Tradycja zmienia kształt i szuka dla siebie miejsca tam, gdzie dziś toczy się życie społeczne. W miastach ponownie pojawiają się sąsiedzkie festiwale, wspólne gotowanie, ekologiczne inicjatywy oraz lokalne kiermasze. W internecie tworzą się grupy skupione wokół podobnych pasji: ich członkowie spotykają się cyklicznie, dzielą doświadczeniami i wypracowują własne rytuały. To inny rodzaj wspólnotowości – mniej związana z konkretnym adresem, mocniej oparta na emocjach, zainteresowaniach i potrzebie kontaktu. Te przykłady pokazują jednak, że tradycja nadal potrafi łączyć ludzi, gdy wypływa z autentycznego pragnienia spotkania.

Małe rytuały, wielka siła rodzinnej bliskości

Rodzinne zwyczaje nie trwają siłą rozpędu – bez uwagi, świadomego zaangażowania i życzliwości łatwo tracą swoją żywotność. Najpełniej działają wtedy, kiedy biorą w nich udział wszyscy domownicy, szczególnie najmłodsi. Zamiast wręczać dzieciom gotowy scenariusz rytuału, lepiej zaprosić je do jego wspólnego tworzenia od pierwszego kroku. Rodzinne gotowanie, sięganie po przekazywany z pokolenia na pokolenie przepis na ciasto albo lepienie pierogów mogą otworzyć przestrzeń do rozmowy, nauki i dzielenia się umiejętnościami, które zostają w pamięci na długo. Dzieci, które mieszają składniki, podają naczynia albo pomagają przy stole, szybciej oswajają domowe obyczaje. Zapamiętują również emocje, zapachy i smaki związane z tymi chwilami. Podobnie dzieje się przy ubieraniu choinki. Nieraz lepiej zrezygnować z idealnego układu bombek i pozwolić dzieciom zawiesić ozdoby według własnego pomysłu. Właśnie z drobnych gestów rodzi się poczucie wpływu i współuczestnictwa, znacznie ważniejsze niż perfekcyjna symetria.

Domowe rytuały potrzebują także opowieści. Dobrze wracać pamięcią do przodków, oglądać dawne fotografie i tłumaczyć, z jakiego powodu pewne czynności powtarzamy właśnie w określony sposób. Narracja nadaje sens gestom, które wracają rok po roku, a sam zwyczaj wpisuje się wtedy w szerszą historię rodziny. Nie ma jednak konieczności kurczowego trzymania się dawnych schematów. Nowe rytuały, dopasowane do współczesnego tempa życia, również mogą nieść dużą wartość. Może to być dzień bez ekranów spędzony przy grach planszowych, wspólny wyjazd na początek wakacji albo kolacja poświęcona małym, osobistym sukcesom. Najważniejsze, żeby wynikały z prawdziwej potrzeby bliskości, a nie z samego obowiązku. Siła tradycji kryje się bowiem w regularności i szczerości przeżycia – nawet wtedy, gdy mowa o najmniejszym domowym zwyczaju.

Rytuały budujące więzi

Nie wszystkie tradycje wytrzymują próbę czasu. Przeobrażają się obyczaje, miejsca spotkań oraz sposoby przeżywania świąt. Sedno jednak pozostaje. Nadal siadamy razem przy stołach, wracamy do rodzinnych stron i uczymy dzieci słów piosenek, które pamiętają wcześniejsze pokolenia. W gestach uznawanych za zwyczajne trwa coś głębszego niż samo przyzwyczajenie – pamięć o naszej drodze, dawnych doświadczeniach i obrazie wspólnoty, jaki chcemy zachować na przyszłość. Rodzinne oraz lokalne tradycje nie przypominają więc reliktu minionych czasów, lecz żywą część współczesnej kultury. Pomagają utrzymać ciągłość w świecie, który nieustannie przyspiesza. Dzięki nim pamięć staje się przeżyciem, a przeszłość – opowieścią gotową do przekazania następnym pokoleniom.

Źródła:

• Kupmeble.pl – internetowy sklep meblowy
• Polacy wobec dziedzictwa – raport Narodowego Instytutu Dziedzictwa
• Kultura – polskie obyczaje – Dom Polonii w Warszawie
• Zwyczaje Bożego Narodzenia w tradycyjnej kulturze ludowej i co z nich zostało do dziś… – Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Zaduszki czyli szczególny dzień pamięci o zmarłych – Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Jarmarki, kiermasze, targi i wenta – Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Dziedzictwo kulturowe - Culture and Creativity | Komisja Europejska

Autor tekstu: A.K.

Czeka na nas mnóstwo atrakcji w Ogrodach Pałacowych oraz w Parafii Greckokatolickiej:

13:00 – Spotkanie ekumeniczne
14:00 – Oficjalne rozpoczęcie i występy zespołów (m.in. Łastiwoczka, Aramis, Ale Babki, Czerwona Róża)
16:00 – Otwarcie wystawy w Galerii Feininger oraz start imprez towarzyszących (warsztaty dla dzieci, strefa plastyczna i pyszna sąsiedzka zupa!)
Nie może Cię tam zabraknąć!

Odpowiedź już w następnym tygodniu w serii Zabytkowe Opowieści

Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej oraz Trzebiatowski Ośrodek Kultury zapraszają na wyjątkowe, BEZPŁATNE warsztaty z edukacji finansowej dla dzieci i młodzieży w wieku 7-15 lat! 

 Co czeka na młodych odkrywców?
Zamiast nudnych wykładów i szkolnych ławek – prawdziwa edukacyjna wyprawa! Poprzez gry, wyzwania oraz kreatywne aktywności na świeżym powietrzu, uczestnicy:

 Odkryją fascynujący świat pieniędzy.
 W prosty i przystępny sposób poznają pojęcia związane z oszczędzaniem i inwestowaniem.
 Zrozumieją mechanizmy stojące za codziennymi decyzjami finansowymi.
To idealny sposób na wakacyjną integrację z rówieśnikami, ruch i naukę przydatnych w życiu umiejętności! 

 Szczegóły organizacyjne:
Dla kogo: Dzieci i młodzież w wieku 7-15 lat 
Termin: od 19 do 21 sierpnia 2026 r. 
Miejsce realizacji warsztatów: Trzebiatowski Ośrodek Kultury 
Koszt: BEZPŁATNIE! 
JAK SIĘ ZAPISAĆ?
Liczba miejsc może być ograniczona, dlatego nie zwlekajcie z decyzją! Zgłoszenia przyjmuje Dział Instruktorski.

Zadzwoń i zarezerwuj miejsce dla swojego dziecka:  +48 91 387 26 14  +48 517 695 414

Partnerem wydarzenia jest Fundacja PKO Banku Polskiego. 

Zapraszamy do Muzeum Pałacowego w Trzebiatowie – to doskonałe miejsce, by na chwilę uciec od upału, odpocząć i jednocześnie odkryć niezwykłe historie ukryte w pałacowych wnętrzach.
????️ Jesteśmy otwarci od wtorku do soboty w godzinach 10:00–18:00. Zapraszamy!

Zapraszamy na koncert "Wspólne śpiewanie z Chórem CANTARE"! To doskonała okazja, aby oderwać się od codzienności, posłuchać pięknych pieśni i po prostu się zrelaksować.

Zapewniamy dawkę pozytywnej energii i wspaniałą atmosferę.

Do zobaczenia:

02.07.2026 r.
godz. 18.00
Trzebiatowski Ośrodek Kultury, Sala Konferencyjna (parter)
Wstęp bezpłatny!
Podaruj sobie chwilę muzycznej przyjemności!

#koncert #chór #chórcantare #muzyka #kultura #trzebiatów #ośrodekkultury #wieczórzmuzyką #wstępbezpłatny #relaks

Propozycja 3 (Krótka i rzeczowa):

Trzebiatowski Ośrodek Kultury zaprasza na "Wspólne śpiewanie z Chórem CANTARE"!

Zainteresowany/a śpiewaniem w chórze? Przyjdź na nasze otwarte spotkanie i zobacz, jak wspaniale jest muzykować w grupie! Nie musisz mieć doświadczenia.

Kiedy: 02.07.2026 r., godz. 18.00 

Gdzie: Trzebiatowski Ośrodek Kultury, Sala Konferencyjna (parter) 

 Wstęp wolny!

Czekamy na Ciebie!

Oto co czeka na dzieci w wieku szkolnym w ramach wakacyjnych warsztatów:

???? Plan Wakacyjnych Atrakcji:
10 lipca – Twórcza przygoda z Anną Bajon

g. 11:00 – Warsztaty tworzenia papieru czerpanego.
g. 15:00 – Warsztaty artystyczne z elementami arteterapii.
17 lipca (g. 11:00) – Słodkie szaleństwo z „Warsztatownią Bumeranga”

Kulinarne i plastyczne sekrety Manufaktury Czekolady oraz widowiskowe, dymiące lody molekularne z efektem WOW!
3–4 sierpnia (g. 10:00–12:00) – Nowoczesne technologie

Fascynujące warsztaty z robotyki przygotowane przez TwojRobot.pl.
???? Ważne informacje:

Zapisy: Osobiste w Pałacu.
Liczba miejsc ograniczona!
Kontakt/Info: 91 387 26 14, 517 695 414
Zapewnij dziecku wakacje pełne pasji, uśmiechu i nowych umiejętności! Szczegóły znajdziesz na plakacie

Od najdawniejszych dziejów ludzie posługują się symbolami, ponieważ pomagają im nazwać przekonania, poczucie przynależności oraz pozycję w grupie. Prehistoryczne malowidła naskalne niosły treści społeczne i obrzędowe. Nie służyły jedynie ozdobie skalnych wnętrz. Zatrzymywały pamięć o przeżyciach, wierzeniach i emocjach osób związanych z określonym miejscem oraz epoką. Później podobną rolę przejęły chorągwie, sygnety, pieczęcie i herby. Jeden znak pozwalał natychmiast skojarzyć ród, władzę lub wspólnotę. Symbol działał niczym krótki komunikat – skupiał sens w formie czytelnej szybciej niż długa opowieść czy oficjalne objaśnienie.

Dziś mechanizm pozostaje zbliżony, choć zmienił się język mediów i kanały kontaktu z publicznością. Przestrzeń publiczna niemal stale wypełnia się znakami graficznymi. Muzealne logo, rozpoznawalny plakat festiwalowy albo oprawa wizualna domu kultury kształtują obraz instytucji w oczach publiczności. Pierwsze wrażenie o wydarzeniu rodzi się nieraz już wtedy, gdy odbiorca widzi kolor, układ plakatu lub znak. Starannie opracowany symbol zwiększa rozpoznawalność, porusza emocje i zachęca do identyfikacji z daną estetyką. Sama uroda projektu nie wyczerpuje jego roli. Znaki graficzne potrafią tworzyć relację między uczestnikiem życia kulturalnego a instytucją, która nadaje swoim działaniom wyrazisty charakter.

Estetyka na rzecz idei – gdy grafika wchodzi w obszar sztuki

Rozkwit projektowania graficznego zmienił sposób myślenia o identyfikacji wizualnej. Przestała ona służyć wyłącznie przekazywaniu informacji, a zaczęła współtworzyć język kultury. W XX wieku grafika użytkowa oraz plakat zdobyły wyjątkową pozycję, łącząc praktyczne zadania z artystycznymi aspiracjami. Szczególnie mocno pokazała to polska szkoła plakatu. Józef Mroszczak i Henryk Tomaszewski udowodnili, że plakat potrafi jednocześnie zapraszać na wydarzenie oraz skłaniać widza do namysłu. Ich prace nie miały charakteru zwykłych komunikatów reklamowych. Korzystały z syntetycznego znaku, metafory i śmiałych rozwiązań plastycznych.

Dzisiejsze instytucje kultury coraz chętniej sięgają po podobne myślenie o obrazie. W licznych placówkach pojedyncze, nieruchome symbole ustępują miejsca rozbudowanym koncepcjom komunikacji wizualnej. Galerie, teatry oraz centra kultury przeznaczają środki na spójną komunikację, ponieważ oprawa graficzna kształtuje pierwsze odczucia odbiorców i pomaga zapamiętać wydarzenie. Liczy się paleta barw, typografia, styl prowadzenia mediów społecznościowych, a także wygląd plakatów, ulotek i innych materiałów promocyjnych. Publiczność nie poprzestaje już na samym kontakcie z wystawą czy spektaklem. Coraz częściej szuka pełnego przeżycia estetycznego, obejmującego również wizualne otoczenie wydarzenia. W ten sposób znak graficzny przenika do codziennego obiegu kultury i przestaje funkcjonować wyłącznie jako instrument promocji.

Emocje zapisane w znakach

Gdy emblemat powstaje z wyczuciem, od razu uruchamia skojarzenia oraz porusza emocje. Z tego powodu liczne domy oraz instytucje kultury starannie dobierają elementy języka wizualnego. Oszczędne logo potrafi komunikować współczesny charakter i otwartą postawę, a formy kreślone ręką artysty wprowadzają wrażenie szczerości i bliskości. Twórcy identyfikacji coraz śmielej czerpią z miejscowej przeszłości, architektury lub tradycji ludowej. Oprawa wizualna nie funkcjonuje wtedy obok historii miejsca, lecz dopowiada narrację o jego mieszkańcach i doświadczeniach.

Silnie działa także konsekwentny powrót tych samych motywów. Kiedy odbiorca spotyka jednakowy znak na afiszu, w serwisie internetowym oraz w treściach promocyjnych, łatwiej kojarzy nazwę instytucji i dłużej ją pamięta. Sfera kultury wymaga również przekazu brzmiącego prawdziwie. Publiczność często z rezerwą reaguje na projekty, które wyglądają na przypadkowe lub nadmiernie podążają za seryjnymi modami. Więcej uwagi przyciągają systemy wizualne z własnym temperamentem i jasno poprowadzoną myślą. Wtedy znak przestaje pełnić rolę bezimiennej ozdoby. Zaczyna przenosić emocje, przywoływać wspomnienia oraz wzmacniać poczucie udziału w konkretnym kręgu kultury. Wspiera też promocję, ponieważ pomaga instytucji mówić rozpoznawalnym głosem.

Znaczenia w obiegu – sztuka wchodzi między ludzi

Kultura coraz odważniej opuszcza galerie, sceny oraz sale koncertowe. Publiczność nie chce zamykać przeżycia artystycznego po wyjściu z budynku – chętnie przenosi jego ślad do rytmu dnia. Szczególnie wyraźnie pokazuje to moda na przedmioty inspirowane ofertą muzeów, festiwali i wydarzeń kulturalnych. Koszulka, przypinka, torba lub plakat dawno przestały pełnić wyłącznie rolę pamiątki po wizycie. Sporej grupie odbiorców służą jako język opowieści o pasjach, wrażliwości wizualnej i osobistym guście. Nadruk albo emblemat na codziennym przedmiocie zaczyna przemawiać jak komunikat wysyłany do innych osób.

Z tej perspektywy zwyczajne akcesoria otrzymują wyższą rangę. Czapki z nadrukiem lubianej placówki albo wybranej wystawy nie są już wyłącznie ozdobą stroju – potrafią opowiedzieć o związku z miejscem, upodobaniach i poczuciu przynależności. Kiedy ktoś je zakłada, daje otoczeniu sygnał: „odwiedziłem to miejsce, popieram bliskie mu wartości, ten język wizualny jest mi bliski”. Podobny mechanizm widać w muzealnych sklepach i księgarniach, na stoiskach festiwalowych, a także w kampaniach wielu placówek kultury. Widzowie, słuchacze i uczestnicy z rosnącą chęcią rozpoznają swoją grupę przez znaki graficzne, które pojawiają się na ubraniach oraz dodatkach.

Nowy sposób myślenia o kulturze poszerzył również dostęp do sztuki. Niegdyś spotkanie ze sztuką często ograniczały reprezentacyjne wnętrza i wybrane środowiska. Dziś identyfikacja wizualna placówek wchodzi na ulicę, do domu i zwykłych sytuacji, a odbiorcy zabierają ją daleko poza mury instytucji. W rezultacie kultura podchodzi bliżej ludzi i mocniej uczestniczy w społecznej codzienności.

Rzeczy, które opowiadają o tożsamości

Zainteresowanie artykułami inspirowanymi kulturą łączy się także z pragnieniem wyrażania własnego „ja”. Odbiorcy coraz częściej wybierają przedmioty pokazujące ich pasje, gust oraz sposób patrzenia na rzeczywistość. Ten sam impuls działa w świecie muzyki, kina i literatury – okładki płyt, afisze, znaki graficzne oraz zapamiętane cytaty tworzą rozpoznawalny kod. Za jego pomocą miłośnicy podobnych estetyk szybciej odnajdują osoby dzielące z nimi fascynacje.

Część instytucji kultury zaprasza projektantów i ilustratorów do pracy nad limitowanymi kolekcjami powiązanymi z wystawami, wydarzeniami albo własnym językiem wizualnym. Ten kierunek szczególnie przemawia do młodszej publiczności, zwracającej uwagę na wygląd, oryginalność oraz charakter przedmiotów. Dużą rolę odgrywa także staranność realizacji. Dzisiejszy odbiorca oczekuje artykułów dopracowanych pod względem formy, użyteczności i detalu. W efekcie znak odsyłający do kultury przestaje kojarzyć się z przypadkowym nadrukiem. Staje się elementem przemyślanego przeżycia estetycznego, które można zabrać ze sobą poza salę wystawową, scenę czy przestrzeń wydarzenia.

Design bliżej ludzi i znaczenie indywidualnego przekazu

Nowe możliwości druku, narzędzia cyfrowe do pracy nad obrazem oraz szybka komunikacja online sprawiły, że kod wizualny wyszedł poza mury wielkich instytucji, pracowni artystycznych i wyspecjalizowanych agencji. Obecnie nawet kameralne przedsięwzięcie może otrzymać przemyślaną warstwę graficzną – plakat, logo, paletę barw, krój pisma, zestaw materiałów promocyjnych oraz formaty przygotowane z myślą o mediach społecznościowych. Nie świadczy to o spadku rangi profesjonalnych projektantów. Przeciwnie – ujawnia rosnącą świadomość tego, jak mocno konsekwentny styl wpływa na odbiór wydarzenia. Publiczność szybciej zapamiętuje inicjatywę, gdy towarzyszy jej wyrazisty charakter wizualny i gdy nie rozpływa się ona w natłoku przypadkowych bodźców.

Identyfikacja wizualna tworzona dla lokalnej społeczności nie musi zaczynać się od pustej kartki. Niejednokrotnie wyrasta z motywów dobrze znanych mieszkańcom: wzorów ludowych, tańców, rzemiosła, rodzinnych historii, nazw miejscowości, zwyczajów oraz świąt związanych z danym regionem. W takim ujęciu grafika staje się współczesną formą opowieści o niematerialnym dziedzictwie kulturowym. Mieści ono praktyki, umiejętności i tradycje przekazywane kolejnym pokoleniom, a zarazem przedmioty oraz miejsca ważne dla wspólnoty. Z tej perspektywy łatwiej zrozumieć, dlaczego miejscowy znak graficzny potrafi znaczyć dla mieszkańców znacznie więcej niż ozdobny detal.

Personalizacja mocno przeobraziła również podejście do rzeczy powiązanych z kulturą. Odbiorcy nie zawsze szukają pamiątki produkowanej masowo, anonimowej i pozbawionej związku z konkretnym przeżyciem. Coraz częściej przyciąga ich przedmiot przywołujący określone wydarzenie, wystawę, miejsce, koncert albo spotkanie z wybraną estetyką. Wówczas rzecz codziennego użytku nie pełni roli przypadkowego dodatku. Może dyskretnie przechowywać wspomnienie i sygnalizować osobiste zainteresowania. Czapki z daszkiem, plakaty, torby czy przypinki zaczynają wtedy działać niczym niewielkie znaki przynależności. Nie muszą narzucać komunikatu – wystarczy rozpoznawalny motyw graficzny, nazwa wydarzenia albo symbol, który odbiorcy łączą z bliską sobie wspólnotą.

Osobny znak wśród powielanych obrazów

Przestrzeń kultury każdego dnia zasypuje nas setkami znaków – reklamami, logotypami, afiszami oraz grafikami z serwisów społecznościowych. Przy takiej liczbie bodźców odbiorca błyskawicznie pomija przekazy pozbawione wyrazistego rysu. Coraz większą wagę zyskują więc projekty osadzone w konkretnym miejscu, wydarzeniu, opowieści albo wspólnocie. Oryginalność nie wymaga luksusowej oprawy ani zawiłej kompozycji. Niekiedy decyduje trafnie wybrana barwa, motyw zaczerpnięty z okolicy, rozpoznawalny krój liter lub symbol bliski osobom obecnym przy danym wydarzeniu. Nie wszyscy muszą od razu rozszyfrować ten znak. Jego moc często wypływa właśnie z odwołania do przeżycia, które łączy wybrane grono.

Z tego powodu personalizacja dobrze odnajduje się w kulturze, szczególnie w jej lokalnym i środowiskowym wymiarze. Daje szansę odejść od gotowych wzorów oraz mówić obrazem bliższym publiczności. Kiedy organizator wydarzenia, instytucja lub zespół twórczy stale sięga po własne symbole, wzmacnia rozpoznawalność bez krzykliwych komunikatów promocyjnych. Znak zaczyna pełnić rolę zaproszenia do wspólnego kodu. Człowiek, który go rozpozna, nie potrzebuje długich objaśnień – łączy go z miejscem, osobistym doświadczeniem albo atmosferą. W takim ujęciu design staje się bliższy codzienności – nie dlatego, że wszyscy mają tworzyć projekty samodzielnie, lecz dlatego, że coraz szersze grono odbiorców świadomie czyta obrazy obecne wokół siebie.

Czy znak wciąż przemawia?

Choć codzienność zalewa nas ogromem obrazów, haseł i bodźców wizualnych, symbole nadal mocno wpływają na relacje między ludźmi. Człowiek wciąż rozgląda się za znakami, dzięki którym może poczuć więź z wybraną grupą, ideą albo określoną estetyką. Przeobrażeniom ulegają głównie sposoby opowiadania oraz narzędzia, które służą komunikacji wizualnej. Dawne herby i sztandary nie zniknęły z pola widzenia, lecz obok nich funkcjonują dziś logotypy, plakaty oraz cyfrowe systemy identyfikacji wizualnej. Sama potrzeba wspólnoty pozostaje jednak niezmiennie żywa.

Dzisiejsza kultura wyraźnie pokazuje, że znak graficzny potrafi równocześnie działać artystycznie, użytkowo i społecznie. Przemyślany symbol wzmacnia poczucie przynależności, porusza emocje i zachęca odbiorców do udziału w wydarzeniach kulturalnych. Coraz silniej liczy się także szczerość komunikatu. Rozwój technologii nie usuwa ludzkiej potrzeby posiadania znaków, dzięki którym łatwiej określić swoją pozycję w świecie kultury i relacjach społecznych. Z tego powodu znaki graficzne wciąż odgrywają istotną rolę w dzisiejszym porozumiewaniu się.

Źródła:

• https://logonaczapce.pl
• W świecie znaków – Zintegrowana Platforma Edukacyjna
• Intangible Cultural Heritage – UNESCO
• Malowidła naskalne – Zintegrowana Platforma Edukacyjna
• Typografia stron internetowych – Zintegrowana Platforma Edukacyjna

Autor: A.K.

Jean-Sylvain Bussac (Aix-en-Provence, Provence-Alpes-Côte d’Azur, France),  francuski artysta wizualny, fotograf, którego twórczość obejmuje przede wszystkim malarstwo, grafikę i sztuki wizualne. Jego styl jest silnie osadzony w malarstwie pejzażowym, abstrakcji oraz impresjonizmie.Artysta czerpie inspirację z natury i podróży, skupiając się na eksploracji światła oraz żywych kolorów.

Artysta inspiruje się twórczością Victora Vasarely, jednego z czołowych przedstawicieli abstrakcji geometrycznej, uważanego za prekursora i przedstawiciela nurtu op-art., który tworzył poprzez komponowanie układów, wykorzystując geometryczne kształty.
„Victor Vasarely zdecydowanie futurystyczny w swoim podejściu artystycznym, zaszczepił w mieście wyraźne zamiłowanie do modernizmu. W ten sposób miasto Aix-en-Provence utrwaliło swoje najważniejsze projekty architektoniczne. Jest to szczególnie widoczne w unikalnej bryle utworzonej przez czarny pawilon i konserwatorium muzyki, teatru i tańca.

Prezentowana praca koncentruje się przede wszystkim na efektownej fasadzie konserwatorium, wykonanej z anodowanego aluminium w jednym odcieniu. Jej projekt, inspirowany origami, charakteryzuje się centralnym związkiem z linią, kątem i ich artykulacją na powierzchni poprzez powtarzalność. Ponieważ te zagadnienia dominują również w twórczości Victora Vasarely'ego, chciałem zbliżyć te dwa podejścia (architekta Kengo Kumy i Victora Vasarely'ego) poprzez serię fotografii inspirowanych origami, niczym łącznik między tymi dwoma artystami a ich epokami, jakby dla podkreślenia ponadczasowości ich zainteresowań. Użycie koloru wydało mi się idealnym elementem do stworzenia tego połączenia między architekturą a twórczością Vasarely'ego”.

Technika: Druk atramentowy, papier bawełniany 

INSPIRACJA KOLOREM. „Impresje dla podróżujących i natchnionych spojrzeń”

Jean - Sylvain Bussac 

wernisaż 4 lipca 2026 godz. 16.00

 Galeria Feininger

Trzebiatowskie Spotkania Kultur „Sąsiady” – Lipiec 2026

Trzebiatowski Ośrodek Kultury oraz Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury zapraszają na wydarzenie „Sąsiady”, które odbędzie się w dniach 2 i 4 lipca 2026 roku.

Program wydarzenia:

2 lipca 2026

•        
• 18:00 – Koncert Chóru CANTARE (Sala Błękitna)
•    

4 lipca 2026

•        
• 13:00 – Spotkanie ekumeniczne (Parafia Greckokatolicka pw. św. Apostołów Piotra i Pawła)
•        
• 14:00 – Rozpoczęcie części głównej w Ogrodach Pałacowych
•        
• 14:15 – Występ dzieci z Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą
•        
• 14:30 – Łemkowski Zespół Pieśni i Tańca ŁASTIWOCZKA z Przemkowa
•        
• 15:10 – Trzebiatowski Zespół Folklorystyczny ARAMIS
•        
• 15:45 – Łemkowski Zespół Pieśni i Tańca ŁASTIWOCZKA z Przemkowa
•        
• 16:20 – Występ zespołu Ale Babki
•        
• 16:40 – Występ zespołu Czerwona Róża
•        
• 17:10 – Występ zespołu Ale Babki
•    

Wydarzenia towarzyszące (4 lipca):

•        
• 16:00 – Otwarcie wystawy „Inspiracje kolorem. Impresje dla podróżujących i natchnionych spojrzeń” – Jean-Sylvain Bussac (Galeria Feininger)
•        
• Pokazy artystyczne i warsztaty („Sąsiady Dzieciom”): malowanie na drewnie, wianki, ceramika
•        
• Sąsiedzka Zupa
•        
• Zwiedzanie Muzeum Pałacowego
•    

Trzynastowieczny cieśla pracujący przy budowie drewnianego domu z dzisiejszej ulicy J. Słowackiego miałby nie lada zagwozdkę w jakich czasach się znalazł, patrząc na narzędzia ciesielskie ze zbiorów naszego Muzeum. Choć przez stulecia zmieniały się potrzeby i życie mieszkańców Trzebiatowa, to narzędzia ciesielskie zachowały swoją, jak widać, idealną formę. Hebel czy piła ramowa używane przez Karla Schreynera na rycinie z 1425 nie różnią wyglądem oraz sposobem obsługi od narzędzi z ubiegłego wieku, które możecie oglądać na naszej wystawie poświęconej ciesielstwu (czeka tam na Was dużo więcej rzemieślniczych perełek).

Jeśli chodzi o heble, to ich przekrój rodzajów jest szeroki jak żeglowna Rega w średniowieczu, natomiast zasada działania ta sama – zebrać niewielkie warstwy drewna wygładzając powierzchnię za pomocą osadzonego w heblu ostrza. W zależności od potrzeb rzemieślnika może ono być zaokrąglone bądź płaskie. Magia dzieje się, gdy po przyłożeniu do drewna dolnej części zwanej stopą przesuniemy hebel od siebie. Ostrze zaczyna skrawać warstewkę po warstewce odkrywając nam coraz to gładsze powierzchnie. Praca żmudna ale bardzo potrzebna, zwłaszcza w czasach, gdy malutka drzazga poprzez zastrzał mogła doprowadzić do śmierci (albo w mniej ekstremalnych warunkach do silnej infekcji).

Piła ramowa, mimo swojej prostej konstrukcji jest narzędziem wybitnie przemyślanym. Rama w postaci dwóch ramion rozpartych poprzeczką stabilizuje brzeszczot natomiast założony u góry sznur z drewnianym kołkiem pozwala na jego naciągnięcie. Profilowane uchwyty pozwalają na mocny chwyt a żabki na pewne osadzenie brzeszczotu. Mimo, iż nasz egzemplarz pochodzi z przełomu wieków XIX i XX to forma nie odbiega od ikonografii znanej z XV wieku.

Czy takich narzędzi używali trzebiatowscy rzemieślnicy gdy zaczęto stawiać pierwsze szkieletowe domy na terenie miasta? Bardzo możliwe, ale pewnikiem jest że używano ich w czasach nam bliższych a jeszcze bliższe spotkanie z tymi cudami techniki można mieć, odwiedzając nasze Muzeum.

Jak połączyć zabawę z dyskusją i czytaniem książek? Na to pytanie odpowiedzieliśmy sobie podczas zajęć w Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki. „Gry i zabawy z dawnych lat” to książka Katarzyny Piętki, która w prosty i przystępny sposób opisuje skarbnice pomysłów na dobrą zabawę bez telefonu. Klubowicze opowiedzieli o swoich ulubionych zabawach, o wyliczankach czy też spostrzeżeniach dotyczących spędzania czasu w grupie. Z naszej strony zachęciliśmy dzieci do zabawy w teatr, która okazała się trudnym zadanie oraz przypomnieliśmy grę w „głuchy telefon” czy też w „pomidora”. Połączenie czytania książek i zabawy w teatr lub stworzenie na bazie książki inspiracji do dalszych działań jest sposobem na fajną zabawę i miłe spędzenie czasu.

Planujesz wakacyjny urlop, weekendowy wypad, a może popołudniowy spacer? Mamy dla Ciebie świetną wiadomość! Od dziś (15 czerwca) nasze Muzeum przechodzi na letni czas pracy, co oznacza, że będziemy na Ciebie czekać dłużej.

Wskocz do nas po plażowaniu, przed rodzinnym obiadem lub w ramach ucieczki przed popołudniowym słońcem. Czekają tu na Ciebie fascynujące opowieści, chłód zabytkowych murów i bezcenny czas spędzony z historią i kulturą naszego regionu.

Nowe godziny otwarcia Muzeum w SEZONIE (15 czerwca – 30 września):

Wtorek – Sobota: 10:00 – 18:00

Niedziela – Poniedziałek: Nieczynne (odpoczywamy i przygotowujemy dla Was kolejne ciekawostki!)

Zaplanuj swoją wizytę już dziś i daj się porwać historii. Do zobaczenia w Muzeum! 

Fascynacja kulturą najczęściej kiełkuje zupełnie niepozornie. Ludzie słuchają muzyki na żywo, oglądają ekspozycje malarskie, odwiedzają kameralne warsztaty lub spotykają ulubionych pisarzy. Po pewnym czasie w głowie rodzi się myśl o pracy w tym niezwykłym świecie. Spory odsetek chętnych szybko porzuca podobne plany. Ludzie ci wierzą, iż etaty w tym sektorze zyskają jedynie plastycy, wirtuozi, aktorzy, kuratorzy galerii oraz absolwenci akademii sztuk pięknych. Rzeczywistość prezentuje się zupełnie inaczej. Oficjalne dane Głównego Urzędu Statystycznego kreślą znacznie obszerniejszą panoramę rynku pracy wokół twórczości, aczkolwiek te analizy nie obejmują całego sektora pod względem struktury instytucji. Komunikat tego urzędu wskazuje, że w 2024 roku sektor kreatywny zatrudniał 281,0 tysięcy osób. Dodatkowo w tym samym okresie w tym segmencie gospodarki funkcjonowało 143,7 tysiąca przedsiębiorstw. Ten świat wykracza zatem daleko poza deski teatrów czy nieliczne profesje artystyczne. Rynek ten oferuje ogromną przestrzeń zawodową – pracodawcy poszukują tam osób o wielorakich kwalifikacjach.

Najpopularniejsza pomyłka dotycząca kariery w świecie sztuki

Środowisko artystyczne obrosło wieloma błędnymi sądami, spośród których najsilniejsze wiąże się z kryterium dyplomu oraz talentu twórczego. Wielu ludzi sądzi, że brak akademickiego tytułu czy lęk przed występami na scenie bezpowrotnie zamykają szanse na zawodowy sukces w tych strukturach. Taki pogląd bierze początek w fakcie, iż publiczność dostrzega wyłącznie finalny efekt wysiłków licznej grupy osób. Wieczór muzyczny, spektakl teatralny, pokaz w galerii bądź masowy festiwal skupiają wzrok odbiorców na aktorach, muzykach oraz autorach prezentujących bezpośrednio owoce swoich starań.

Za kulisami pracują eksperci od logistyki, bez których żadna inicjatywa nie doczekałaby się realizacji. Ktoś musi ułożyć terminarz, spiąć finanse, zdobyć oficjalne zgody, przygotować kontrakty oraz wdrożyć kampanię reklamową – te zadania wymagają zupełnie innego rzemiosła niż czysta kreacja. Intrygująca wizja nie opuści sfery planów, jeśli zabraknie sprawnej obsługi administracyjnej, finansowej oraz technicznej. Estrada gromadzi spojrzenia widzów, jednak realizacja przedsięwzięcia rusza na długo przed premierą i trwa jeszcze długo po samym finale.

Zawodowe zaplecze sztuki

Za każdą inicjatywą artystyczną stoi ogromny nakład pracy. Ktoś szlifuje pierwotną ideę, angażuje twórców, negocjuje zasady kooperacji, kalkuluje koszty, redaguje zapowiedzi, rozwiewa wątpliwości publiczności, sprawdza warunki lokalowe oraz aparaturę, a ostatecznie podsumowuje cały projekt.

Ogromny rozmiar regionalnych inicjatyw wyraźnie pokazują statystyki dotyczące centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic. Na przestrzeni 2024 roku placówki te przeprowadziły 276,6 tysiąca wydarzeń, na które przybyło łącznie 35,2 miliona ludzi. Opisany obszar stanowi zaledwie fragment całego zjawiska – równolegle do nich funkcjonują muzea, teatry, oficyny wydawnicze, studyjne kina, salony sztuki, miejskie akcje, fundacje oraz stowarzyszenia obywatelskie.

Z tego powodu kwestia tożsamości artysty na estradzie stanowi jedynie element znacznie większej układanki. Sektor ten obejmuje zróżnicowane zadania – niektóre dostrzegamy natychmiast, pozostałe trwają w cieniu, jednak każda funkcja decyduje o finalnym sukcesie zespołowego trudu.

Nadzór imprez, marketing i kontakt z widzami

W obliczu inicjatyw kulturalnych istotną funkcję sprawuje kierownik projektu. Ten fachowiec dba o bezpieczną metamorfozę pierwotnej koncepcji w realny harmonogram – zawierający wykonalne terminy, budżet, określone zadania, pełną listę personelu oraz procedury rezerwowe na wypadek zaskakujących modyfikacji. Te codzienne, trudne obowiązki zawodowe wymuszają świetną samodyscyplinę, łatwość rozmowy z różnymi osobami oraz pełen wewnętrzny spokój w momentach wymuszających natychmiastowe decyzje.

Kiedy zarys imprezy zyskuje realny kształt, nadchodzi czas na dialog z audytorium. Specjalista od marketingu tłumaczy artystyczną wizję na zrozumiały język widzów. Tworzy komunikaty sieciowe, posty na profile społecznościowe, biuletyny oraz szczegółowe opisy widowisk, ściśle współpracując z autorami oprawy graficznej, zdjęć oraz filmów. Efektem zbiorowej pracy są afisze, fotografie oraz relacje reklamowe. Te materiały skutecznie docierają do szerokiego grona zainteresowanych osób, ostatecznie skłaniając je do osobistej obecności.

W bezpośrednim kontakcie z widzem pozostaje personel odpowiedzialny za rejestrację, stałą pomoc obecnym gościom oraz inkluzywność przedsięwzięć. Ci pracownicy nie tylko udzielają odpowiedzi na pytania lub ogłaszają modyfikacje, lecz przede wszystkim gwarantują powszechny dostęp do oferty ludziom mającym zróżnicowane wymagania. Powyższe obowiązki obejmują przygotowanie czytelnego formularza zgłoszeniowego zgodnego ze standardami cyfrowymi, wyrazistych, bardzo widocznych znaków wewnątrz gmachu, komunikatów o przeszkodach przestrzennych i organizację asysty dla osób z niepełnosprawnościami. Standardem stają się dodatkowo napisy, przekład na polski język migowy (PJM), pętle indukcyjne lub metody niwelujące dyskomfort u widzów wrażliwych na nadmiar bodźców. Te konkretne stanowiska idealnie pasują do jednostek otwartych, wyrozumiałych oraz wyczulonych na drugiego człowieka.

Finanse, dotacje oraz administracyjna logistyka

Działalność artystyczna wiąże się nierozerwalnie z aspektami urzędowymi, ekonomicznymi oraz pracowniczymi. Każdy koncert, ekspozycja bądź inicjatywa edukacyjna wymagają kontraktów, faktur, planów wydatków, zewnętrznych subwencji, wkładów własnych, terminarzy rat, harmonogramów personelu oraz końcowych raportów. Pracownicy biurowi, eksperci finansowi oraz koordynatorzy czuwają nad tym, aby pierwotna wizja zyskała realny kształt w pełnej zgodzie z dostępnymi funduszami, sztywnym terminem, prawem oraz kryteriami sponsorów.

Widzowie rzadko dostrzegają ten wysiłek – dla autorów wydarzenia ma on jednak ogromną wartość. Rzetelny plan finansowy, pełna dokumentacja, bezbłędne kontrakty oraz ład w księgach pozwalają sfinalizować przedsięwzięcie bez zbędnego zamętu. Zwiększają zadowolenie grantodawców i dają komfort przed następną odsłoną, chroniąc zespół przed dawnymi zaległościami. Na tym polu ogromną rolę odgrywają skrupulatność, wytrwałość, orientacja w przepisach oraz umiejętny przekład urzędowych reguł na bieżące wybory grupy.

Infrastruktura logistyczna oraz projekty oświatowe w sferze sztuki

Pokazy artystyczne w znacznym stopniu warunkuje zaplecze logistyczne oraz administracyjne. Sukces widowiska obejmuje znacznie więcej niż sprawny mikrofon bądź odpowiednie reflektory estradowe. Przed startem zespół szykuje wnętrza i weryfikuje urządzenia – nadzoruje emisję obrazu, utrwala dźwięk lub nadaje sygnał na żywo. W trakcie imprezy ta sama ekipa pilnuje ładu, chroni widzów oraz pomaga gościom poruszać się po obiekcie. Gdy program dobiega końca, pracownicy rozbierają konstrukcje i szykują salę na kolejne inicjatywy. Wspomniane obowiązki absorbują osoby, które sprawnie wykonują precyzyjne zadania, zachowują spokój pod presją uciekających minut oraz błyskawicznie reagują w momentach, kiedy coś przebiega wbrew pierwotnym planom.

Z kolei inicjatywy edukacyjne oraz animacyjne skupiają się na bezpośrednim kontakcie z odbiorcami. Prelegenci, instruktorzy, pedagodzy tudzież liderzy grup pomagają przekształcić zamysł twórców w osobistą refleksję, niosącą dla publiczności wymierną wartość. Organizują oni warsztaty, lekcje oraz panele dyskusyjne. Model konwersacji dopasowują do wieku, oczekiwań czy też potencjału grupy, po czym elastycznie reagują na interakcje zachodzące w zespole. W tym obszarze ważną rolę odgrywa spostrzegawczość, wyrozumiałość, efektywny dialog oraz umiejętność, która pozwala spajać wiedzę o sztuce z relacjami interpersonalnymi.

Życie kulturalne to znacznie więcej niż publiczne wydarzenia

Zawodowe obowiązki w obszarze sztuki nie zawsze koncentrują się wokół organizacji festiwali, wernisaży, muzycznych koncertów oraz edukacyjnych warsztatów. Pracujący tam eksperci realizują swoje zadania z dala od blasku reflektorów, gwaru widowni i bezpośrednich kontaktów z odbiorcami. Placówki muzealne, biblioteki, archiwa, oficyny wydawnicze, a także zespoły odpowiedzialne za program, dokumentację czy projekty naukowe charakteryzują się zupełnie inną specyfiką codziennych obowiązków. Specjaliści każdego dnia segregują zasoby, analizują teksty źródłowe, katalogują cyfrowe zbiory, ponieważ pragną bezpiecznie zaprezentować je publiczności lub przekazać do druku.

Tego typu aktywność wymusza ogromną koncentrację, skrupulatność, sprawną selekcję danych oraz trafną analizę realiów, w jakich autorzy tworzyli konkretne dzieła, książki, fotografie czy rejestracje audio. Dla sporej grupy pasjonatów te zaciszne gabinety stanowią przestrzeń idealnie współgrającą z osobistymi pasjami – gwarantują bliski kontakt ze sztuką, literaturą, historią regionalną lub ludzką pamięcią, eliminując jednocześnie przymus nieustannego udziału w organizacji masowych imprez.

W jaki sposób zdobyć pracę artystyczną i dostrzec interesujące ogłoszenia?

Propozycje pracy w tym sektorze rzadko zyskują jednoznaczną etykietę. Sporo wakatów charakteryzuje uniwersalne nazewnictwo. Na pozór nie brzmią one artystycznie – pracodawcy poszukują kompetentnych ekspertów reklamy, menedżerów projektów, personelu biurowego, techników bądź specjalistów od komunikacji. Dopiero lista przyszłych powinności weryfikuje, czy dany etat realnie łączy się ze światem współczesnych twórców.

Z tego powodu należy przekroczyć sztywne ramy pojedynczej branży. Osoba mieszkająca w aglomeracji śląskiej z łatwością zweryfikuje oferty pracy w Chorzowie, Bytomiu bądź Zabrzu, a następnie wybierze etaty obejmujące edukację, dialog z ludźmi, kwestie wizerunkowe czy też nadzór nad projektami. Liczne komunikaty tego typu publikują miejskie ośrodki sztuki, grupy obywatelskie oraz pozostałe podmioty, które wspólnie kształtują regionalne życie artystyczne. Taka metoda pozwala zdobyć posadę pozbawioną bezpośrednich deklaracji o charakterze kreatywnym, jednak gwarantuje ludziom codzienną bliskość tego wyjątkowego świata.

Właściwy kierunek wyznaczają również oficjalne serwisy internetowe placówek oraz zrzeszeń. Kandydaci powinni sprawdzać strony teatrów, bibliotek, muzeów, festiwali, galerii, kin studyjnych, fundacji, oficyn wydawnicze, inicjatyw miejskich, grup społecznych oraz przedsiębiorstw kreatywnych, które kooperują z sektorem sztuki. Skuteczna metoda nakazuje weryfikować nie tylko sam tytuł etatu, lecz zakres przyszłych obowiązków, wymagane kwalifikacje oraz szczegółowe dane o zespole. Niekiedy upragniony etat przyjmuje zupełnie powszednią nazwę, choć realnie gwarantuje stały kontakt z wystawami, nowościami literackimi, lokalnymi inicjatywami czy samą publicznością.

Sektor artystyczny zaprasza specjalistów bez konieczności całkowitej modyfikacji profesji

Publikacja Kilka słów o przebranżowieniu opisuje wprawdzie proces modyfikacji ścieżki kariery, jednak zawiera radę przydatną także przy mniej radykalnej zmianie. Przed ostateczną decyzją należy prześledzić własne pasje, obecne talenty oraz potencjał wzrostu. Aktywność w sferze kulturalnej wcale nie nakazuje porzucać dotychczasowej profesji. Niekiedy wystarczy zauważyć, że te same obowiązki profesjonalista wykona w odmiennym środowisku. Eksperci do spraw rekrutacji wciąż prowadzą sprawy pracownicze, finansiści – księgowość, a marketerzy – promocję. Główna różnica polega na tym, że ich wiedza wspiera teraz teatry, muzea, lokalne domy kultury, oficyny wydawnicze, fundacje lub przedsiębiorstwa kooperujące z branżą kreatywną.

Pasja artystyczna nie zastąpi twardych umiejętności, lecz potrafi wskazać im właściwy tor. Pracownik działu personalnego, który poznał specyfikę placówek kulturalnych, sprawnie pojmie, dlaczego formy zatrudnienia oraz zasady kooperacji wykazują tutaj tak dużą odmienność. Dostrzeże powody, dla których obok tradycyjnych etatów występują umowy zlecenia, umowy o dzieło lub kontrakty celowe. Z kolei finansiści wykazujący wrażliwość na ten sektor bez trudu zorganizują budżety, dotacje oraz bilanse. Tacy specjaliści wiedzą przecież, że pod suchymi kwotami kryją się próby generalne, gaże twórców, logistyka, licencje autorskie, materiały, otwarta przestrzeń oraz oficjalne raporty z inicjatyw.

Identyczna zależność występuje w obszarze promocji. Specjalista od PR, który prywatnie wybiera koncerty, spektakle teatru lub wystawy malarstwa, sprawnie wyłapie unikalne cechy konkretnego projektu. Taka wiedza ułatwia dialog z publicznością w jej własnym języku. Pozwala także celnie dobrać kanały informacyjne oraz natychmiast odnieść się do trendów panujących aktualnie w mediach społecznościowych. Podobnie projektant graficzny zorientowany w świecie sztuki zyska świadomość, że plakat, katalog, identyfikacja wizualna czy grafiki internetowe tworzą spójną opowieść o danej inicjatywie. Ta swoista fuzja sprawia, że osobiste hobby pozwala precyzyjnie pojąć kontekst, potrzeby widzów oraz przestrzeń na ekspresję fachu.

Wpływ na sferę artystyczną nie wymaga występów na estradzie

Działalność w tym sektorze często mocno odbiega od powszechnych ludzkich opinii. Pracownicy niekoniecznie kreują dzieła lub sami stają przed widownią. Bardzo często po prostu wykorzystują oni nabyte umiejętności w środowisku odpowiadającym osobistym pasjom. Brak statusu twórcy nie odcina zatem nikogo od tej branży – ktoś przecież musi logistycznie przygotować odpowiednie miejsce i zaplecze wydarzenia, a także skutecznie przyciągnąć uwagę samych odbiorców.

Źródła:

• https://www.aplikuj.pl/ – Kilka słów o przebranżowieniu

• Przemysły kultury i kreatywne w 2024 r. – Główny Urząd Statystyczny

• Działalność centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic w 2024 r. – Główny Urząd Statystyczny

• Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

• Framework for Cultural Statistics – UNESCO

• Omówienie wymogów dostępności cyfrowej dla podmiotów publicznych – Dostępność cyfrowa

• Finansowanie i mecenat – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

• Dostępne wydarzenia w praktyce – M. Szczygielska, M. Trzeciakiewicz, M. Kasperkowiak

 W ramach akcji „Cała Polska Czyta Dzieciom” odbyło się wyjątkowe spotkanie promujące czytelnictwo. Nasza biblioteczna lokomotywa wyruszyła w podróż do różnych znanych instytucji w Trzebiatowie. Wszyscy z dużym zaangażowaniem i ciekowością dołożyli swoją cegiełkę czytając wiersz Juliana Tuwima „Lokomotywa”. Dzieci z Publicznego Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą i uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 1 i nr 2 w Trzebiatowie zwrócili się z apelem do wszystkich dorosłych, rodziców, opiekunów, wychowawców, nauczycieli, aby poświecić dzieciom 20 minut dziennie codziennie na wspólne czytanie książek. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele takich instytucji jak: Szkoła Podstawowa nr 1 i nr 2 w Trzebiatowie, Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą, PSONI Trzebiatów, Zarząd Dróg Gminnych i Gospodarki Komunalnej, Zakład Budynków Komunalnych, Urząd Miasta i Gminy w Trzebiatowie, Kapitan Navi, Dom Pomocy Społecznej w Jarominie, Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej w Trzebiatowie. Wspólne czytanie dostarczyło uczestnikom wielu pozytywnych emocji i radości. Dziękujemy wszystkim za gościnę i możliwość wyrażenia postulatów przez dzieci. Za wsparcie i promowanie idei czytelnictwa oraz za współpracę. Petycję czytali: Śliwińska Hanna, Słowińska Wiktoria, Łęska Liliana, Denis Hajduczenko i Filip Pietrasik – wielkie brawa.

https://youtu.be/OT_ybFva4Us

Artysta urodziła się w 1936 roku w Auerbach/Vogtland. Uczęszczał do Kunstgewerbeschule w Zwickau. Specjalizuje się w estetyce, projektowaniu graficznym, reklamie, malarstwie i historii sztuki (historii starożytnej).

Magister u prof. Gerharda Ruprechta/Graz.

W 1954 roku zamieszkał w Bernau

Do 1980 roku był kierownikiem ds. reklamy w HO-Bernau. Następnie kierownikiem ds. projektowania wnętrz w Biurze Regionalnym HO we Frankfurcie nad Odrą.

Artysta niezależny w Wandlitz od 1990 do 2000 roku. Jest emerytem aktywnie angażującym się w pracę twórczą, prezentuje wystawy. Zajmuje się głównie malowaniem krajobrazu. Jednak ci, którzy oczekują romantycznej idylli, doświadczą swojego kolorowego cudu. Ekspresyjne dzieła, które Manfred Zémsch tworzy, bawią się abstrakcją.

Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej dołącza do akcji - Tydzień Czytania

CDN...

Za nami wieczór pełen zachwytów, niesamowitych struktur i feerii barw! W miniony piątek Galeria Feininger w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury dosłownie tętniła życiem. Dyrektor TOK, Renata Teresa Korek, uroczyście otworzyła wyjątkową wystawę „Patchwork Inspirowany Naturą”. ????????

Nasze sale wypełniły się unikatową tkaniną artystyczną autorstwa niezwykle utalentowanych artystek z grupy Patchwork Cokolwiek Pomorski. Kto był, ten wie, że te prace to znacznie więcej niż materiał – to mistrzowskie połączenie tradycyjnego rzemiosła z nowoczesną wrażliwością. Inspiracja pięknem Kaszub i rytmami przyrody była wyczuwalna w każdym detalu.

Goście mieli niepowtarzalną okazję, by porozmawiać z autorkami (odwiedziła nas silna reprezentacja twórczyń!), poznać kulisy powstawania tych tekstylnych dzieł sztuki oraz dowiedzieć się, jak ich prace zachwyciły publiczność m.in. w Finlandii! ????????

Dziękujemy Wam za tak liczne przybycie i wspaniałą atmosferę. Jeśli nie zdążyliście na wernisaż – nic straconego! Wystawa wciąż na Was czeka. Przypominamy, że wstęp jest całkowicie wolny.

Zobaczcie fotorelację z tego wieczoru i dajcie znać w komentarzach, która praca skradła Wasze serce! ????

III-Wiktoria Kiersztyn, Pracownia wokalna przy Miejskim Domu Kultury w Świnoujściu, „Lubię wrony”, instruktor Marina Nikoriuk- Jachimowicz.

Wyróżnienia: Gabrysia Jasnowska, ”, Złocieniecki Ośrodek Kultury, „Dobranoc Panowie”, instruktor Wiola Krzemińska,
 Magdalena Sobotka, Pilskie Studio Talentów, „Proszę sądu”, instruktor Iwona Brandenburger,
Lena Pawłowska, Społeczne Liceum Ogólnokształcące w Kołobrzegu, „”Nieznajomy”, instruktor Wojciech Czaplewski,
Alan Stańczykowski Ośrodek Kultury w Drawsku Pomorskim, „Powiedz mi jak żyć”, instruktor Wiola Krzemińska.
KATEGORIA SZKOŁY PONADPODSTAWOWE ZESPOŁY:
I- Kwartet wokalny CK 105 w Koszalinie, „Mam tę moc”, instruktor Dorota Helbik- Słobodzian,
II- zespół „Majol”, Klub Jednostki Wojskowej Nr 2117 w Kołobrzegu, „Oj, dziewczyno”, instruktor Paulina Derewońko
II- Duet Wiktoria i Martyna , , Pracownia wokalna przy Miejskim Domu Kultury w Świnoujściu, „Pisz do mnie”, instruktor Marina Nikoriuk- Jachimowicz, 
III- zespół „ PoGłos”, Ośrodek Kultury w Drawsku Pomorskim, „Za daleko do nieba”, instruktor Wiola Krzemińska
Organizatorem festiwalu był Trzebiatowski Ośrodek Kultury. Patronat honorowy Burmistrz Trzebiatowa Marzena Domaradzka.
Patronat medialny: TVP 3 Szczecin, TVP Info, Radio Szczecin, Polskie Radio Koszalin, Superportal 24, „Trzebiatowska Gazeta Regionalna”, „Echo media” ,„Visit Mrzeżyno”.
Gratulujemy wszystkim laureatom i instruktorom!
To była prawdziwa uczta muzyczna. Zapraszamy za rok!

To niepowtarzalna okazja, by w jednym miejscu podziwiać różnorodność form, emocji i talentu. Swoje dzieła zaprezentują:
Sabina Berlińska, Anna Banasik, Karola Dwórznik, Katarzyna Filipkowska, Barbara Gofman, Jolanta Gliwa, Lucyna Mieczkowska, Małgorzata Karmasz, Anna Józefczuk,Kamila Piotrowska, Anetta Plichta, Dorota Włodarczak, Krystyna Zasońska, Jolanta Zielińska, Ela Zeman, Ewa Maria Piasecka

Bądźcie Państwo z nami tego wieczoru.

Sztuka dzieje się TU i TERAZ!

Nie może Cię tam zabraknąć!
Otwarcie Wystawy
GALERIA FEININGER
5 czerwca 2026
godz. 17.00

Informujemy, że w czwartek (4 czerwca)
Trzebiatowski Ośrodek Kultury /wraz z Muzeum/ - nieczynne

Zapraszamy ponownie od piątku!

✨ KOLEJNOŚĆ WYSTĘPÓW JUŻ ZNANA! 

Publikujemy kolejność występów -  3 i 4 czerwca 2026

Szczegółową kolejność znajdziecie w plikach PDF poniżej – koniecznie sprawdźcie, kiedy wychodzicie na scenę! 

Życzymy wszystkim Uczestnikom mnóstwo radości, luzu i artystycznych emocji! 

Trzymamy za Was kciuki! 

Ogólnopolski Dziecięco-Młodzieżowy Festiwal Piosenki „O Bursztynową Nutkę”
3 czerwca 2026 r., godz. 9:00 - lista uczestników 

MAŁY_FESTIWAL_PIOSENKI_26 

To ogólnopolska kampania promująca codzienne czytanie najmłodszym, organizowana przez Fundację „Cała Polska czyta dzieciom”. Jej głównym celem jest przypomnienie, że głośne czytanie przez co najmniej 20 minut dziennie to najprostsza, a zarazem najskuteczniejsza metoda wspierania prawidłowego rozwoju emocjonalnego, psychicznego i intelektualnego dzieci.
Hasło XXV Tygodnia – „CZYTANIE – MĄDROŚĆ – SIŁA” – podkreśla rolę czytania dzieciom w budowaniu ich wewnętrznych zasobów: umiejętności językowych, wiedzy, wrażliwości społecznej, a w efekcie – psychicznej i społecznej odporności i siły.
Gośćmi Biblioteki Publicznej im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej byli uczniowie klasy 3 ze Szkoły Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Wrzosowie. Pani dyrektor Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury opowiedziała słuchaczom o procesie twórczym i prostej drodze do spełnienia swoich celów oraz dbaniu o rozwój swoich talentów. Przedstawiła swój dorobek autorski, kulturalny oraz artystyczny. Zgodnie z celem akcji oraz tegorocznym hasłem było czytanie fragmentów książek dla dzieci i młodzieży. Była pozytywna atmosfera i mądrość wypływająca z czytanych treści oraz siła do budowania odporności psychicznej, tak ważnej w tych czasach.

Wystąpili soliści: Kalina Modzelewska, Grzegorz Kukla, Michalina Czerewaty, Aleksandra Łasocha, Liliana Stopa, Henryk Sułek, Oliwia Bartosiewicz, oraz grupy Kotki, Smerfy, Biedronki I, Biedronki II , Biedronki III, Żabki, Gumisie, Sówki, Motylki, Jeżyki I, Jeżyki II.
To prawdziwe święto piosenki dziecięcej.Było gwarno, radośnie, kolorowo! Za rok niektóre dzieci mogą już wystąpić w „Dużym Festiwalu”.

Trzymamy kciuki!

Gratulujemy wszystkim dzieciom, a nauczycielom dziękujemy za przygotowanie małych artystów do festiwalu.

Nasze regały właśnie wzbogaciły się o pokaźną kolekcję fantastycznych nowości książkowych. Przygotowaliśmy dla Was pełen przegląd świeżutkich tytułów, które idealnie sprawdzą się na długie wieczory. Niezależnie od tego, czy szukacie trzymającego w napięciu kryminału, poruszającej opowieści obyczajowej, czy głębokiej literatury faktu – w tej dostawie każdy znajdzie coś dla siebie.

Zapraszamy do zapoznania się z literackimi hitami, które już na Was czekają!

 Kryminały, Thrillery i Sensacja 
 Powieści Obyczajowe, Romans i Sagi Rodzinne
Literatura Piękna, Reportaż i Literatura Faktu

Do zobaczenia w bibliotece! Zapraszamy po Waszą kolejną udaną lekturę.

Z okazji Dnia Dziecka życzymy Wam, aby Wasz świat był zawsze pełen tak intensywnych barw, jakie łapiemy w kadrach naszych obiektywów, a każda chwila układała się w piękny, niezapomniany film.
Niech Wasza codzienność przypomina wielki, fascynujący festiwal – pełen radosnej muzyki, śpiewu i nieskrępowanej kreatywności. Życzymy Wam, abyście z taką samą pasją i ciekawością odkrywali historię i tajemnice otaczającego Was świata, z jaką my przygotowujemy każdą wystawę czy spotkanie. Bądźcie zawsze otwarci na kulturę, tradycję i drugiego człowieka, a w Waszych sercach niech nigdy nie gaśnie to wyjątkowe, młodzieńcze światło.
Spełniajcie marzenia, twórzcie własne, piękne opowieści i pamiętajcie, że jesteście dla nas najwspanialszą inspiracją do działania!

Cudownego, pełnego uśmiechu Dnia Dziecka!
Trzebiatowski Ośrodek Kultury

Dyrektorka Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury
Renata Teresa Korek

Bocianowo

Bocian biały – najbardziej polski z polskich ptaków, prawdopodobnie bardziej kojarzony z Polską niż orzeł, którego w przeciwieństwie do bociana bardzo trudno zobaczyć w naturze. Pojawia się w książeczkach dla najmłodszych dzieci, a jego gniazda napotykamy przejeżdżając przez wsie, a mimo to nie wiemy o nich zbyt dużo. Z okazji Dnia Bociana zachęcamy do bocianich aktywności. W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki rozmawialiśmy o tych wspaniałych ptakach oraz wykonaliśmy bocianie głowy z papieru. Odwiedziliśmy również bardzo ciekawe miejsce które powstało w ogrodach pałacowych, a jest nim ścieżka sensoryczna. 
Ścieżka sensoryczna (nazywana też ścieżką dotykową) to specjalnie przygotowany tor przeszkód lub nawierzchnia, po której chodzi się bosymi stopami. Składa się z elementów o różnych fakturach, kształtach i temperaturach, a jej zadaniem jest intensywna stymulacja zmysłów, zwłaszcza dotyku i równowagi. Klubowicze jako pierwsi mieli okazje wypróbować nowe miejsce i poczuć klimat oraz doznawania z tym związane. Na zajęciach spotykamy się za dwa tygodnie- zapraszamy.

To miejsce stworzyliśmy z myślą o Waszym odpoczynku! Nasz ogródek to dopełnienie poprzednich akcji, dzięki którym powstał już zakątek z domkiem dla owadów i tablicą edukacyjną o ptakach.  
Ogromne podziękowania dla:
- członków Trzebiatowskiego Towarzystwa Kultury,
- młodzieży i nauczycieli z Zespołu Szkół WZDZ w Trzebiatów
za Waszą nieocenioną pomoc!   

Szczególne podziękowania kierujemy do Dyrektora Zarządu Dróg Gminnych i Gospodarki Komunalnej, pana Jarosława Słodkowskiego, za wsparcie w realizacji tego zadania!   

Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury otrzymało dofinansowanie projektu „Ogródek sensoryczny” w ramach Programu SPOŁECZNIK. Program zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego.
#PomorzeZachodnie #PomorzeZachodnieNews #ProgramSpołecznik #SpołecznikNa5 #KARRSA

https://youtube.com/shorts/NvTi6EQ38xI?feature=share

  https://youtu.be/KSPQrhnI8tM

Bądźmy wsparciem dla dobrej muzyki! Do zobaczenia na premierze!   

Z okazji Dnia Dziecka przygotowaliśmy coś wyjątkowego dla naszych najmłodszych Czytelników! 

Kiedy? Już w najbliższy poniedziałek, 1 czerwca 2026 r.
Gdzie? Wypożyczalnia dla Dzieci w Bibliotece Publicznej im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej w Trzebiatowie.

Niespodzianka: Każde dziecko, które tego dnia odwiedzi naszą Wypożyczalnię, otrzyma wyjątkowy upominek!

Zabierzcie ze sobą uśmiech i wpadajcie po książkowe (i nie tylko!) niespodzianki. Serdecznie zapraszamy wszystkie Dzieci oraz Rodziców! 

#DzieńDziecka #BibliotekaTrzebiatów #UpominkiDlaDzieci #CzytamyOdMałego

OSTATNIA SZANSA! Do piątku przyjmujemy zgłoszenia!
Czas ucieka! To już ostatni dzwonek dla wszystkich wokalistów i zespołów, którzy chcą stanąć na scenie i wziąć udział w tym wyjątkowym wydarzeniu.

Termin nadsyłania zgłoszeń uczestników na Festiwal Bursztynowa Nutka 2026 mija w najbliższy piątek o godzinie 16:00!

Nie zwlekaj do ostatniej chwili – wypełnij dokumenty i daj sobie szansę na muzyczną przygodę!  

> **Szczegóły i dokumenty:** Regulamin oraz kartę zgłoszenia znajdziesz tutaj:

kliknij

Z okazji zbliżającego się święta jakim jest Dzień Matki, w Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki przygotowaliśmy prezent. Mama to najważniejsza i wyjątkowa osoba w życiu dziecka. Kochamy ją i pragniemy, aby była szczęśliwa. Wykonanie własnoręcznego prezentu jest pokazaniem, że będzie to upominek od serca, oryginalny i niezapomniany. Dlatego też klubowicze z wielkim zaangażowaniem podeszli do zadania i wykonali przepiękne laurki pełne bukietów kwiatów oraz nieskończonej miłości.

"Jest jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, nie szczędzi ofiar, płacze a przebacza, odepchnięta wraca- to miłość macierzyńska". To słowa Józefa Ignacego Kraszewskiego.

Drogim mamą życzymy dni przepełnionych uśmiechami, słowami wdzięczności i uznania oraz deklaracjami dozgonnej miłości.

Program zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego

#PomorzeZachodnie
#PomorzeZachodnieNews
Pomorze Zachodnie
Pomorze Zachodnie
Program Społecznik
@KARRSA
#SpołecznikNa5
#SpołecznikNa5!
#KARRSA
Program Społecznik

W ramach zakończenia Tygodnia Bibliotek, obchodzonego w tym roku, pod hasłem „Biblioteka. Otwierasz. Odkrywasz.”, odbyło się spotkanie autorskie z Agatą Niedroszlańską – absolwentką pedagogiki, autorką książek „Między światami” i „To zawsze byłeś ty”. Autorka opowiedziała o swojej literackiej drodze, źródłach inspiracji oraz doświadczeniach związanych z tworzeniem powieści. Usłyszeliśmy o wymagającym czasu procesie pisania, współpracy z wydawnictwami a także planach dotyczących kolejnych projektów. Dziękujemy za niezwykle miłe, szczere spotkanie. Życzymy twórczych pomysłów, nieustającej przyjemności z pisania oraz następnych książek, które zachwycą 
i poruszą czytelników.

Masz biznes gastronomiczny? A może oferujesz niezapomniane atrakcje dla najmłodszych? Nie zwlekaj – to już ostatni dzwonek, aby stać się częścią jednego z najważniejszych wydarzeń w regionie!

Szukamy wystawców na Trzebiatowskie Święto Kaszy 2026 (25 lipca 2026 r.) w kategoriach:

Gastronomia
 Atrakcje dla dzieci
Termin składania ofert mija JUTRO! Nie przegap okazji, by zaprezentować się tysiącom mieszkańców i turystów.

Wszystkie szczegóły, regulamin oraz formularze zgłoszeniowe znajdziesz tutaj: kliknij

Do zobaczenia w Trzebiatowie!

Właśnie teraz we Lwowskiej Bibliotece Regionalnej dla Dzieci odbywa się wyjątkowe spotkanie w ramach naszego międzynarodowego projektu "Fabryka Leo i Książki" (tworzonego wspólnie przez Leotekę oraz Trzebiatowski Ośrodek Kultury).
Trwa prezentacja niezwykłej, dwujęzycznej książki "Domek pod stołem" autorstwa Dyrektor TOK, Renaty Teresy Korek!   
To opowieść o bezpieczeństwie, dziecięcej wyobraźni i sile emocji, która łączy tekst artystyczny z biblioterapią i technologią rozszerzonej rzeczywistości. Książka, która leczy słowem i uczy odnajdywać pokój w trudnym świecie.
Zobaczcie to wyjątkowe wydarzenie na żywo.  

https://fb.watch/HbVCzDtsY1/

https://fb.watch/HbVCzDtsY1/

20. Europejska Noc Muzeów

Trzebiatów — Magiczna podróż w czasie

Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej we współpracy ze Związkiem Emerytów i Rencistów w Trzebiatowie z okazji XXIII Tygodnia Bibliotek przygotowała niezapomniany spacer. 15 maj to Święto Polskiej Niezapominajki. Przypomina o szacunku do natury, tradycji oraz o tym by nie zapominać o ważnych dla nas osobach. Grupa Motylki z Przedszkola Publicznego z Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie miała niesamowitą okazję zasadzić swoją niezapominajkę w ogrodzie pałacowym. Pan Artur Sperskas poprowadził lekcje przyrody, Pani Renata Teresa Korek zaprezentowała wiersze o niezwykłych błękitnych kwiatkach, panie z Koła Emerytów i Rencistów poprowadziły zabawy taneczne oraz pomogły przy sadzeniu, natomiast prace plastyczne zostały wykonane pod okiem pań bibliotekarek Marzenny Dudek i Karoliny Kurczewskiej. Tegoroczne hasło Tygodnia Bibliotek „Biblioteka. Otwierasz. Odkrywasz.” wpisało się wspaniale w ten szczególny dzień. Nasi najmłodsi czytelnicy ODKRYLI nowe wartości jakie niesie ze sobą budowanie relacji z osobami starszymi. A my postaraliśmy się OTWORZYĆ dla nich miejsce - BIBLIOTEKĘ, w którym łączymy rozwój, inspirację, naukę i wspólne spędzanie czasu. Zapraszamy do biblioteki i życzymy miłych wrażeń.

Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich od 2004 roku organizuje w maju ogólnopolską akcję promocji czytelnictwa i bibliotek – Tydzień Bibliotek. 

W pierwszych latach było to święto ruchome, ale zawsze odbywające się w tygodniu, w którym przypadał 8 maja – Dzień Bibliotekarza i Bibliotek. Od kilku lat termin Programu jest stały – Tydzień Bibliotek jest realizowany od 8 do 15 maja.

Z założenia każda edycja przebiega pod innym hasłem, którego wyboru dokonuje Zarząd Główny Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich – pomysłodawca i koordynator akcji.

W tym roku hasło brzmi: „Biblioteka. Otwierasz. Odkrywasz.”

Dyskusyjny Klub Przyjaciół Książki, Akademia Malucha i Klub Starszaka połączyły siły i uczestniczyły w spotkaniu autorskim dla dzieci. Gościem była pani Dyrektor Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury Renata Teresa Korek. W swojej prezentacji przygotowała informacje o pracy twórczej, dorobku pisarskim oraz artystycznym. Wspólnie zaśpiewaliśmy piosenkę „Mój pies” oraz bawiliśmy się w teatr. Dziękujemy autorce za ciekawe spotkanie, a wszystkim uczestnikom wydarzenia za obecność.

Już jutro, w ramach XXIII Tygodnia Bibliotek, Sala Błękitna wypełni się magią słowa i dziecięcym śmiechem. Serdecznie zapraszamy wszystkie dzieci (i ich opiekunów) na spotkanie z wyjątkowym gościem!
  Czwartek, 14 maja | Godz. 17:00

Spotkanie autorskie z Renatą Teresą Korek

  Miejsce: Sala Błękitna, Trzebiatowski Ośrodek Kultury
  Wstęp: Bezpłatny

To nie będzie zwykłe czytanie książek! Przygotujcie się na:
Chwile pełne wyobraźni i literackich odkryć.
Opowieści, które bawią i uczą.

Wspólne świętowanie hasła "Otwierasz – Odkrywasz".

"Książka to okno na świat" – otwórzcie je jutro razem z nami!

Z okazji zbliżającej się Europejskiej Nocy Muzeów, zapraszamy do wspólnego świętowania w wyjątkowej, wieczornej atmosferze! Informujemy, że w najbliższą sobotę, 16 maja 2026 r., nasze Muzeum zmienia standardowy grafik pracy.

 Godziny otwarcia w sobotę (16.05):
Muzeum będzie czynne od godziny 15:00 do 22:00.
Zapraszamy wszystkich miłośników historii i sztuki na nocne zwiedzanie naszych ekspozycji. To doskonała okazja, by zobaczyć nasze zbiory w zupełnie innym świetle!

Uwaga: W pozostałe dni tygodnia godziny otwarcia pozostają bez zmian.
Do zobaczenia w Muzeum!✨

      W ramach trwających obchodów Dni Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną oraz Tygodnia Bibliotek, w Galerii Jednego Obrazu odbył się wernisaż Adama Wiśniewskiego – od blisko dekady aktywnego uczestnika rehabilitacji zawodowej w pracowni poligraficznej Warsztatu Terapii Zajęciowej działającego przy Kole Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w Trzebiatowie. Prezentowane prace zostały wykonane w technice pirografii – wymagającej precyzji i cierpliwości sztuce wypalania obrazów w drewnie przy użyciu pirografu. Motywem przewodnim twórczości autora jest miłość do kotów. Wernisaż był nie tylko okazją do zaprezentowania dorobku artystycznego, ale również świadectwem rozwoju, opowieścią 
o pokonywaniu własnych trudności, wytrwałości, zaangażowaniu, pasji. Pokazał także, jak ważna jest potrzeba wyrażania siebie poprzez sztukę, która może być mostem łączącym ludzi – niezależnie od ich doświadczeń – tworząc płaszczyznę do dialogu, zrozumienia oraz wspólnego przeżywania. Biblioteka, to nie tylko miejsce książek, ale również przestrzeń spotkań, integracji, otwartości na drugiego człowieka oraz budowania społecznej wrażliwości. Wszystkim gościom serdecznie dziękujemy za bycie razem, twórcy natomiast życzymy dalszego rozwoju, artystycznych inspiracji oraz przyjemności z tworzenia.

Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury realizuje projekt  w ramach programu Społecznik . 12 maja wraz z grupą młodzieży z CKZ Trzebiatów odwiedziliśmy Park Edukacji i Rekreacji Mandragora w Gąbinie, gdzie w ramach programu edukacyjnego poznaliśmy dobre eko praktyki związane z naturalnym środowiskiem, oparte o aspekty historyczne, użytkowe i terapeutyczne. Dzięki tej wiedzy przygotujemy wspólnie kwiatowy ogródek i zamontujemy ścieżkę sensoryczną dla dzieci i mieszkańców. Nasze spotkanie zakończyliśmy grillem.

Zadanie „Ogródek sensoryczny” to dopełnienie poprzednich projektów, dzięki którym stworzyliśmy zakątek z domkiem dla owadów, tablicą o ptakach i roślinami miododajnymi.

21 maja montujemy ścieżkę.
TTK

Dane GUS wskazują, że w końcu 2024 roku w Polsce funkcjonowało 3911 centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic. Placówki te zorganizowały w ciągu roku 276,6 tys. imprez, w których wzięło udział łącznie 35,2 mln uczestników. Tak duża skala zainteresowania ofertą kulturalną pokazuje, że wiele osób szuka przestrzeni do wspólnego przeżywania emocji i rozwijania pasji. To nie tylko statystyka, ale przede wszystkim dowód na potrzebę kontaktu z tym, co wykracza poza codzienną rutynę.

Raport The Arts in Early Childhood: Social and Emotional Benefits of Arts Participation wskazuje, że udział dzieci w aktywnościach muzycznych, teatralnych, plastycznych i rękodzielniczych może wiązać się z korzyściami dla rozwoju społeczno-emocjonalnego najmłodszych. Wczesny kontakt z twórczością może wspierać odporność psychiczną, rozwój empatii i pomaga w wyrażaniu skomplikowanych uczuć, których dzieci często nie potrafią jeszcze ubrać w słowa. Wprowadzenie dziecka w świat estetyki to proces, który zaczyna się znacznie wcześniej niż pierwsza wizyta w muzeum czy lekcja plastyki w szkole.

Twórczość jako paliwo dla umysłu

Badania nad rozwojem dziecka wskazują, że działania twórcze angażują wiele funkcji poznawczych, sensorycznych i motorycznych. Kiedy dziecko bierze do ręki pędzel lub ugniata glinę, ćwiczy sprawność manualną, planowanie ruchu, uwagę i wyobraźnię. To zjawisko wykracza daleko poza samą zabawę, stanowiąc intensywny trening dla rozwijającego się układu nerwowego. Sztuka zachęca do podejmowania decyzji w warunkach niepewności – wybór koloru czy siły nacisku ołówka daje dziecku pierwsze doświadczenia sprawczości i odpowiedzialności za własne działanie. Obserwacja postępów w pracy nad własnym dziełem buduje w dziecku poczucie kompetencji, które przenosi się na inne dziedziny życia, takie jak nauka czytania czy rozwiązywanie zadań logicznych. Zamiast utrwalać sztywne schematy, proces twórczy sprzyja elastyczności myślenia, pozwalając na znajdowanie nieszablonowych rozwiązań w sytuacjach problemowych.

Wspólne muzykowanie lub rysowanie z rodzicem tworzy unikalną więź opartą na współdziałaniu, a nie tylko na wykonywaniu poleceń. W takich momentach hierarchia może się osłabiać, a w jej miejsce pojawia się partnerska wymiana doświadczeń i emocji. Dziecko, widząc zaangażowanego dorosłego, uczy się, że ekspresja własnych myśli jest wartościowa i bezpieczna. Regularne obcowanie z różnymi formami wyrazu może sprawiać, że młody człowiek staje się bardziej uważny na detale otaczającej go rzeczywistości. Rozwój wrażliwości estetycznej może sprzyjać rozmowie o emocjach i perspektywie innych osób, ponieważ analiza dzieła sztuki często wymaga postawienia się w sytuacji innej osoby lub próby zrozumienia obcej perspektywy. Taki trening emocjonalny może wspierać relacje z rówieśnikami i zwiększać otwartość na różnorodność świata.

Aktywność artystyczna może wspierać rozwój poznawczy, koncentrację i gotowość do uczenia się. Dzieci regularnie uczestniczące w zajęciach kreatywnych często wykazują wyższy poziom koncentracji i lepiej radzą sobie ze stresem. Sztuka staje się dla nich bezpiecznym sposobem rozładowywania napięcia nagromadzonego w ciągu dnia. Zamiast tłumić trudne emocje, dziecko uczy się nadawać im formę wizualną lub dźwiękową, co wspiera jego dobrostan psychiczny.

Domowe centrum eksperymentów artystycznych

Stworzenie miejsca do działań artystycznych w mieszkaniu wcale nie wymaga posiadania oddzielnej pracowni z profesjonalnym oświetleniem. Najważniejsza pozostaje dostępność narzędzi i przyzwolenie na to, że proces tworzenia wiąże się z bałaganem. Często wystarczy niska półka z papierem różnej faktury, bezpiecznymi farbami i skrawkami materiałów, po które dziecko może sięgnąć w dowolnym momencie. Ograniczenia narzucane przez dorosłych, takie jak strach przed zabrudzeniem dywanu, mogą ograniczać naturalną ciekawość i chęć do testowania nowych mediów. Dziecko potrzebuje przestrzeni, w której błąd staje się elementem eksperymentu, a nie powodem do krytyki czy przerywania zabawy. Swoboda w wyborze materiałów pozwala na odkrywanie własnych preferencji i budowanie autentycznej relacji z materią plastyczną, co może z czasem pomóc dziecku odkryć własne zainteresowania.

Warto nie ograniczać się do gotowych kolorowanek i częściej proponować czyste kartki papieru, które nie narzucają wizji świata. Rodzic może pełnić rolę asystenta, który dostarcza nowych bodźców, takich jak naturalne barwniki z warzyw, liście zebrane na spacerze czy stare gazety do kolaży. Taka postawa uczy dziecko, że sztuka nie jest zarezerwowana dla wybranych, ale stanowi naturalny sposób komunikacji dostępny dla każdego. Domowa galeria prac na lodówce czy na specjalnej lince to sygnał, że wysiłek włożony w tworzenie jest dostrzegany i doceniany przez najbliższe otoczenie.

Warsztat dostępny pod ręką

Organizacja przestrzeni powinna sprzyjać samodzielności, co oznacza przechowywanie przyborów w zasięgu wzroku i ręki dziecka. Używanie materiałów o różnej strukturze –od gładkiej folii aluminiowej po szorstką gąbkę – rozwija zmysł dotyku i uczy różnicowania właściwości przedmiotów. Zrozumienie, że z pozoru niepotrzebne przedmioty mogą zyskać nowe życie w formie rzeźby, buduje w dziecku postawę proekologiczną i kreatywne podejście do zasobów.

Pierwsze kroki w świecie estetyki

Książki obrazkowe stanowią dla wielu dzieci pierwszą galerię sztuki, do której mogą regularnie wracać w bezpiecznej, domowej atmosferze. Wybór lektur opartych na wysokiej jakości ilustracjach, a nie tylko na jaskrawych grafikach, kształtuje gust od najmłodszych lat. Rozmowa o tym, dlaczego ilustrator użył takich, a nie innych kolorów, pomaga dziecku zrozumieć intencje twórcy. Wspólne czytanie albumów o sztuce, dostosowanych do wieku odbiorcy, pomaga odczarować stereotyp muzeum jako miejsca nudnego i niedostępnego. Analiza kompozycji na stronie książki przygotowuje grunt pod późniejsze rozumienie bardziej złożonych dzieł malarskich czy architektonicznych. To właśnie na kartach ulubionych opowieści dziecko uczy się, że obraz może opowiadać historię równie skutecznie jak słowo pisane.

Nauka patrzenia: gdzie ukryła się sztuka?

Edukacja estetyczna nie musi odbywać się w zamkniętych salach lekcyjnych, ponieważ inspirację można znaleźć na każdym kroku. Spacer w lesie to doskonała okazja do rozmowy o teksturach kory, rytmie drzew czy naturalnej palecie barw, która zmienia się wraz z porami roku. Obserwacja gry świateł na ścianie pokoju w słoneczne popołudnie pozwala wytłumaczyć, jak powstaje perspektywa i jak cienie zmieniają postrzeganie trójwymiarowych obiektów. Uważne patrzenie na detale otoczenia, takie jak wzór na pokrywie studzienki kanalizacyjnej czy kształt chmur, uczy dziecko znajdowania piękna w codzienności. Taka postawa rozwija wrażliłość, która w przyszłości pozwoli na głębsze przeżywanie dzieł sztuki oglądanych w muzeach i galeriach.

Kultura na żywo: dlaczego warto opuścić domową strefę komfortu?

Wyjście do teatru, filharmonii czy lokalnego domu kultury to dla dziecka niezwykłe wydarzenie. Bezpośredni kontakt z aktorem na scenie lub dźwiękiem instrumentu generuje bodźce, których nie zastąpi ekran tabletu ani najlepsza transmisja online. Aby jednak taka wizyta przyniosła oczekiwane korzyści, warto zadbać o dobrą organizację wyjścia. Komfortowa podróż do instytucji kultury determinuje nastawienie małego odbiorcy jeszcze przed przekroczeniem progu budynku. Fotelik samochodowy gwarantuje bezpieczeństwo i wygodę, dzięki czemu dziecko dociera na miejsce wypoczęte i gotowe na nowe wrażenia.

Jeśli planujemy zwiedzanie wystawy plenerowej lub spacer po zabytkowej starówce, odpowiednio dobrany wózek dziecięcy pozwala na płynne przemieszczanie się między kolejnymi punktami programu bez zbędnego zmęczenia. Dobre przygotowanie wyjścia pomaga uniknąć sytuacji, w której zmęczenie przesłoni dziecku radość z wydarzenia. Dzięki temu wyjście z domu przestaje być wyzwaniem logistycznym, a staje się przyjemnym rytuałem. Doświadczanie kultury w grupie rówieśniczej lub rodzinnej uczy dodatkowo norm społecznych i szacunku do wspólnej przestrzeni, co jest równie istotne jak sam odbiór estetyczny.

Rodzinny plan na muzeum: Od teorii do praktyki

Wizyta w galerii sztuki z małym dzieckiem wymaga zmiany perspektywy dorosłego i rezygnacji z ambicji zobaczenia wszystkich eksponatów podczas jednego wyjścia. Lepiej skupić się na trzech lub czterech obrazach, które realnie zaciekawią młodego widza, niż zmuszać go do wielogodzinnego marszu przez kolejne sale. Przed wejściem warto ustalić zasady, ale też zaciekawić dziecko zagadką – na przykład poszukiwaniem konkretnego zwierzęcia lub koloru na wystawie. Traktowanie dziecka jako pełnoprawnego gościa, który ma prawo do własnych interpretacji, buduje w nim poczucie pewności siebie w kontakcie z kulturą. Krótka wizyta zakończona spokojną rozmową o tym, co dziecku najbardziej zapadło w pamięć, pozostawi po sobie znacznie lepsze wspomnienia niż wymuszona edukacja.

Miasto jako darmowa galeria pod gołym niebem

Przestrzeń publiczna coraz częściej wypełnia się sztuką, która jest dostępna dla każdego. Murale zdobiące ściany kamienic to doskonały punkt wyjścia do rozmów o skali, proporcjach i tym, jak kolor może zmienić charakter całej dzielnicy. Architektura budynków, od historycznych kościołów po nowoczesne biurowce, uczy rozpoznawania stylów i rozumienia związku między wyglądem budynku a jego funkcją. Spacer śladem miejskich rzeźb lub instalacji artystycznych pozwala dziecku poczuć, że sztuka jest integralną częścią życia społecznego, a nie tylko eksponatem zamkniętym za szybą. Wykorzystanie mapy i wspólne szukanie kolejnych punktów na trasie zmienia edukację estetyczną w ekscytującą przygodę.

Jak mądrze wspierać małego twórcę?

Sposób, w jaki rodzic komentuje prace dziecka, ma decydujący wpływ na jego dalszy zapał do tworzenia. Zamiast ogólnych ocen typu „ładnie” czy „pięknie”, znacznie lepiej opisywać to, co widzimy, na przykład: „widzę, że użyłeś tutaj dużo niebieskiej farby i mocnych pociągnięć pędzla”. Zadawanie pytań o to, co działo się w wyobraźni dziecka podczas pracy, zachęca je do werbalizowania myśli i budowania bogatszego słownictwa. Skupienie uwagi na procesie, a nie na finalnym efekcie, uczy dziecko, że droga twórcza jest wartością samą w sobie. Taki dialog buduje wzajemne zaufanie i sprawia, że sztuka staje się wspólnym językiem, którym rodzina może porozumiewać się bez względu na wiek.

Inwestycja w otwartość

Edukacja poprzez sztukę może być jednym ze sposobów przygotowywania dziecka do życia w świecie zmian i nieoczywistości. Dziecko, które potrafi twórczo podchodzić do problemów, rzadziej poddaje się w obliczu trudności i szybciej adaptuje się do nowych warunków. Rozwinięta wrażliwość pozwala na głębsze rozumienie innych ludzi i budowanie trwałych relacji opartych na zrozumieniu, a nie tylko na powierzchownych cechach. Artystyczna pasja nie musi prowadzić do zawodowej kariery plastyka, ale owocuje bogatszym życiem wewnętrznym i umiejętnością dostrzegania szans tam, gdzie inni widzą jedynie przeszkody. Wspólne odkrywanie świata w kolorach to jedna z najcenniejszych lekcji, jaką rodzic może podarować dziecku, dając mu narzędzia do samodzielnego kreowania własnej rzeczywistości.

Autor: B.R.

Źródła:

• Vexpi
• „Działalność centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic w 2024 r.”, Główny Urząd Statystyczny
• „The Arts in Early Childhood: Social and Emotional Benefits of Arts Participation”, National Endowment for the Arts
• The Role of Art in Child Development and Its Impact on Education
• How Parents Support a Child’s Artistic Development at Home | Golden Road Arts

12.05.2026 r.
wyjazd członków TTK oraz młodzieży do parku Mandragora w Gąbinie
(zwiedzanie i poznanie dobrych praktyk na terenie szkółki roślin, grill).
21.05.2026 r.
montaż ścieżki sensorycznej oraz nasadzenia kwiatów w ogrodach pałacowych.

Program Społecznik 2025 – 2029
„Program zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego”

#PomorzeZachodnie#PomorzeZachodnieNews
#SpołecznikNa5
#KARRSA
Program Społecznik
#KARRSA

Tydzień Bibliotek to coroczna ogólnopolska akcja, organizowana przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich od 2004 roku, której celem jest promocja czytelnictwa i bibliotek, podkreślanie roli czytania i bibliotek w poprawie jakości życia, edukacji oraz zwiększanie prestiżu zawodu bibliotekarza i zainteresowania książką szerokich kręgów społeczeństwa.

Mamy nadzieję, że spotkanie w pałacowej BIBLIOTECE im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej, która to w tym roku obchodzi swoją 80 rocznicę powstania OTWOŻYŁO naszym gościom nieskończone pokłady wyobraźni oraz ODKRYŁO wiele nieznanych przestrzeni.  

               W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki stworzyliśmy atmosferę przygotowań do snu. Były koce i poduszki oraz czytanie bajek przed snem. Klubowicze wysłuchali wielu ciekawych historii o tym co dzieje się na świecie kiedy śpimy. Czytanie przed snem to doskonały sposób na wyciszenie umysłu i przygotowanie się do spokojnego odpoczynku. Ekrany telefonu, telewizora czy komputera emitują niebieskie światło, które zaburza produkcję melatoniny, dlatego warto zrezygnować z nich przed pójściem spać. Zamiast tego sięgnij po książkę, która naturalnie uspokaja i wycisza. Badania pokazują, że regularne czytanie przed snem pomaga w poprawie jakości snu, zwiększa koncentrację oraz rozwija wyobraźnię. To także idealny moment na oderwanie się od codziennych trosk i zanurzenie w fascynujących historiach, które pozytywnie wpływają na Twój nastrój i relaksację.

Podczas naszego spotkania do dyskusji z dziećmi wykorzystaliśmy takie tytuły jak: „Dokąd tupta nocą zwierz”, „22 bajki na dobranoc”, „Przygotowania do snu z Treflikami”, „Wyruszamy do spania”, „Dobranoc Trefliki na noc”, „Śpij dobrze, lamo!” czy „Bajki przed snem”.

Zaplataj z nami nadzieję – Akcja artystyczna „ODNOWA”
Czy z fragmentów trudnych doświadczeń można stworzyć coś pięknego? Wierzymy, że tak – ale tylko wtedy, gdy robimy to razem.
Opis ogólny:
ODNOWA
Praca „ODNOWA” powstaje z tkanin, w procesie wspólnego działania, który jest równie ważny jak jej ostateczny kształt. Jej twórczynią i inicjatorką jest artystka Agata Klasińska, ale dzieło powstanie dzięki obecności, zaangażowaniu i pracy osób odwiedzających Pałac Książęcy w Trzebiatowie podczas Europejskiej Nocy Muzeów. Będzie to praca współtworzona od początku, na oczach uczestników, jako żywy proces spotkania, rozmowy i budowania czegoś wspólnego.
Temat odnowy odwołuje się do doświadczenia naszych czasów. Ostatnie lata przyniosły wiele zmian, napięć i niepewności. Pandemia, wojna w Ukrainie, doświadczenie uchodźstwa, świadomość innych konfliktów na świecie, zmiany na rynku pracy, trudna sytuacja młodych ludzi, rosnące ceny mieszkań, a także osobiste kryzysy, choroba czy depresja sprawiają, że wiele osób musi zacząć swoje życie od nowa. Od nowa myślimy o bezpieczeństwie, przyszłości, marzeniach i codzienności. Czasem odnowa oznacza naprawę. Czasem odbudowę. Czasem renowację tego, co zostało naruszone. A czasem po prostu nowy początek.
W pracy obecne są skojarzenia z wiosną, majowym ożywieniem natury, odrastaniem, zdrowieniem i nadzieją. Odnowa nie jest tu rozumiana wyłącznie jako powrót do dawnego stanu, lecz jako świadome stworzenie czegoś nowego z tego, co już istnieje. Tak jak tkanina składa się z wielu nitek, tak i ludzkie doświadczenie buduje się z wielu pojedynczych historii, emocji i prób. Poprzez zaplątywanie, zawiązywanie i zaplatanie kolorowych kawałków materiału uczestnicy będą współtworzyć napis „ODNOWA” — znak wspólnego wysiłku, uważności i nadziei.
To działanie jest zaproszeniem do udziału w procesie, w którym każdy gest ma znaczenie. Wspólne tworzenie staje się tu symbolem wspólnoty, a tkanina — materiałem pamięci, naprawy i przemiany. „ODNOWA” mówi o tym, że nawet po doświadczeniu straty, niepewności czy kryzysu możliwe jest rozpoczęcie wszystkiego na nowo. Nie w samotności, lecz razem.
Czekamy na Ciebie w Pałacu Książęcym!
16.05.2026

 Jest to konkurs organizowany przez Trzebiatowski Ośrodek Kultury od 30 lat i  ma na celu propagowanie wiedzy o przeszłości naszego miasta i regionu, zainteresowanie uczniów „Małą Ojczyzną”, jej historią, sztuką , kulturą i współczesnym obliczem. Ważne jest zwrócenie uwagi na walory przyrodnicze i turystyczne ziemi trzebiatowskiej oraz potrzebę ochrony środowiska naturalnego i kulturowego.

Do konkursu przystąpiło 16 drużyn w czterech kategoriach wiekowych.

Konkurs miał formę gry muzealnej, w której do wykonania były różne zadania, rozwiązanie testu, zawierającego pytania o najważniejsze wydarzenia  i postaci z życia naszego miasta i gminy.
Jury stanowili przewodnicy z Koła PTTK “Baszta Kaszana” Trzebiatów Jacek Waryszak, Ewa Fudała, Janina Bojkowska, Anna Radoch, Bożena Gnitecka, Wioletta Matiaszowska, Grażyna Bukowiec, Ewa Zienowicz, Renata Kubiak.

 W kategorii klas I-III
  I miejsce –Róża Berlik, Liwia Tomaszewska, Hanna Jakubowska 
 II miejsce- Julia Grzeszak, Antonina Omelańczuk, Michał Gutkowski ,
 obie drużyny ze Szkoły Podstawowej nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie.

Klasy IV-VI

I miejsce- Justyna Zielińska, Jan Tarnowski, Wojciech Burak -Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie,
II miejsce- Pola Szczerba, Jakub Bagiński, Hubert Sarbiewski - Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, 
III miejsce- Szymon Ostrowiecki, Dawid Siupka, Paulina Skibińska (Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie)

Klasy VII-VIII

I miejsce-Stefan Ossowski, Hanna Pilczuk, Błażej Modzelewski - Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie,
 II miejsce-Pola Poluszyńska, Michał Litwinowicz, Nikodem Iwaniec ( Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie).
III miejsce- Zofia Kraucka, Magdalena Rębisz, Maciej Woźniakowski (Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie)

Szkoły Ponadpodstawowe

I miejsce- Ilia Shapoval, Aleks Szczepański, Fabian Chodorowski-Zespół Szkół WZDZ w Szczecinie Branżowa Szkoła I stopnia w Trzebiatowie 
II miejsce- Dominik Dawidowski, Szymon Łacisz -Zespół Szkół WZDZ w Szczecinie Branżowa Szkoła I stopnia w Trzebiatowie )
III miejsce- Tomasz Kurdyś, Gabriela Dziudzia, Szymon Szulc -Zespół Szkół im. Zbigniewa Herberta w Trzebiatowie.

Dziękujemy wszystkim drużynom za udział w konkursie, opiekunom, rodzicom i nauczycielom za przygotowanie dzieci i młodzieży, a jurorom za owocną pracę.
Cieszymy się, że Turniej cieszy się powodzeniem, a Wasza wiedza jest naprawdę imponująca!

GRATULUJEMY!

To wydarzenie przeniosło nas w głąb naszych myśli i emocji. 

Prace artysty ukazały historię pełną walki, cierpienia, ale przede wszystkim – nadziei. Marcin, dyplomowany artysta i twórca gier wideo, zachwycił nas swoimi wizjami, które poruszyły naszą wyobraźnię.

Wieczór wzbogaciła twórczość Niny Janul z Pracowni Ceramicznej „Pod Schodami”, tworząc fascynujący dialog sztuk.

Dziękujemy wszystkim, którzy uczestniczyli w tym wyjątkowym wydarzeniu! 

To było naprawdę inspirujące doświadczenie. 

Dziękujemy, że wspólnie tworzymy kulturalną mapę naszego miasta!
Z wyrazami szacunku i sympatii,

Pani Dyrektor Renata Teresa Korek
oraz Współpracownicy
Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury

XXIII Tydzień Bibliotek (8–19 maja) w Trzebiatowie!

Hasło roku: Otwierasz – Odkrywasz.

Sprawdźcie, co przygotowała dla Was Biblioteka Publiczna im. M. z Czartoryskich Wirtemberskiej!

W PROGRAMIE:

• 8.05 – Dzień Bibliotekarza z SP w Drzonowie
• 12.05 – Galeria Jednego Obrazu: Adam Wiśniewski
• 13.05 – Lekcja biblioteczna dla klasy „0” z SP nr 1
• 15.05 – Dzień Polskiej Niezapominajki ze Związkiem Emerytów i Rencistów
• 18.05 – Spotkanie SBP koło nr 18 w Gąbinie

WYDARZENIA SPECJALNE (wstęp wolny)

DLA DZIECI:

14 maja, godz. 17:00 | Sala Błękitna
Spotkanie autorskie z Renatą Teresą Korek – pełne wyobraźni i uśmiechu chwile z wyjątkową literaturą dla najmłodszych!

DLA DOROSŁYCH:

19 maja, godz. 17:00 | Pałac Książęcy
Spotkanie z Agatą Niedroszlańską, autorką poruszających powieści „To zawsze byłeś ty” i „Między światami”. Na miejscu możliwość zakupu książki z autografem (cena: 30-40 zł).

Do zobaczenia w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury! Otwórzcie z nami książki i odkryjcie nowe światy!

#TydzieńBibliotek #BibliotekaTrzebiatów #Trzebiatów #SpotkanieAutorskie #OtwieraszOdkrywasz

Już dziś Galeria Feininger otwiera podwoje wystawy „ITER" – wyjątkowego świata wyobraźni Marcina Mielczarka. Prace, które zobaczysz, opowiadają o walce, cierpieniu i nadziei, która nigdy nie gaśnie. O drodze, którą – choć każdy pokonuje ją inaczej – wszyscy znamy od środka.

Wystawę dopełni ceramika Niny Janul z Pracowni „Pod Schodami" – dwa głosy, jedna rozmowa o tym, co najważniejsze.

Galeria Feininger, TOK | ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów
godz. 18:00

Czekamy na Ciebie. Do zobaczenia!  

29 kwietnia cały świat świętuje Międzynarodowy Dzień Tańca — uniwersalne święto celebrujące siłę ruchu, który łączy ponad podziałami. Ustanowiony w 1982 roku przez Międzynarodowy Instytut Teatralny (ITI) przy patronacie UNESCO, dzień ten upamiętnia urodziny Jeana-Georgesa Noverre’a, reformatora tańca i "ojca współczesnego baletu".

Święto podkreśla rolę tańca jako formy komunikacji i wspólnoty, przekraczającej bariery kulturowe i polityczne. Taniec staje się w tym dniu zarówno sztuką, jak i narzędziem budowania pokoju.

W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki królował taniec i zabawa. Przeczytaliśmy książkę Zofii Staneckiej  „Basia i taniec” oraz dyskutowaliśmy o różnych rodzajach tańców.

Majówka z Historią i Zabawą!

Muzeum Pałacowe w Trzebiatowie

Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury otrzymało dofinansowanie projektu  „Ogródek sensoryczny” w ramach Programu SPOŁECZNIK.
Zadanie to dopełnienie poprzednich projektów w ramach, dzięki którym stworzyliśmy zakątek z domkiem dla owadów, tablicą o ptakach i roślinami miododajnymi. 
Nasze działania zwiększą wiedzę o wykorzystaniu naturalnych form w celu poprawy środowiska naturalnego. Uczestnicy wezmą udział w wyjeździe do parku edukacji Mandragora, gdzie w ramach programu edukacyjnego poznają dobre eko praktyki związane z naturalnym środowiskiem. Dzięki tej wiedzy przygotują kwiatowy ogródek i zamontują ścieżkę sensoryczną dla dzieci i mieszkańców. Wykonana z naturalnego wypełnienia np. kora, piasek, otoczaki, żwir, zrębki kolorowe ścieżka umożliwi odkrywanie natury poprzez dotyk, wspieranie rozwoju motoryki, stymulowanie receptorów czuciowych.

Zaczynamy w maju! Będzie się działo!

Program zainicjowany przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego

#PomorzeZachodnie

#PomorzeZachodnieNews 

Pomorze Zachodnie News

Pomorze Zachodnie

@SpołecznikNa5!

@KARRSA

#SpołecznikNa5

#SpołecznikNa5!

#KARRSA

Program Społecznik

Czytanie uskrzydla wyobraźnię.

       2 kwietnia obchodzimy Międzynarodowy  Dzień Książki dla Dzieci, jak również urodziny znanego na całym świecie baśniopisarza Hansa Christiana Andersena. My świętujemy i celebrujemy Dzień Książki dla dzieci przez cały miesiąc kwiecień.

Z tej okazji Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich  Wirtemberskiej zorganizowała spotkania z dziećmi z Publicznego Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie. Odwiedziła nas grupa Żabki i Pszczółki. Rozmawialiśmy o innowacyjnych metodach czytania książek, o różnorodności gatunkowej, o tym czy książki maja skrzydła i czy bibliotekarze są czarodziejami. Przy okazji tego święta warto wspomnieć jak ważne w rozwoju dziecka jest czytanie. Najmłodsi uczą się koncentracji, nowego słownictwa, rozwijają wyobraźnię, zdobywają nowe umiejętności. Te wartości staraliśmy się zaszczepić naszym młodym czytelnikom w formie zabawy. Zapraszamy wszystkie dzieci i młodzież do naszej Biblioteki Pałacowej, w której zawsze czekają miłe niespodzianki.

Udział w kulturze należy do katalogu podstawowych praw człowieka i współtworzy społeczeństwo otwarte na różnorodność oraz odpowiedzialne decyzje. Znaczenia kultury nikt dziś nie podważa, jednak realny dostęp wciąż rozkłada się nierówno. Dla wielu osób wyjście na spektakl, odwiedziny w galerii, seans filmowy albo zwiedzanie muzealnej wystawy nadal wiążą się z szeregiem trudności, skutecznie ograniczających kontakt ze sztuką. Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań z 2021 roku pokazuje, że w Polsce żyje ponad 5,4 miliona osób z niepełnosprawnościami, czyli ponad 14% obywateli. Z kolei raport Głównego Urzędu Statystycznego „Sytuacja osób starszych w Polsce w 2021 r.” wskazuje, że grupa mieszkańców po 60. roku życia liczy około 9,7 miliona osób, czyli 25,7% całej populacji kraju. Obie zbiorowości mają szczególne powody, żeby zajmować należne miejsce w przestrzeni publicznej i artystycznej. Obcowanie ze sztuką wzmacnia psychikę, sprzyja relacjom międzyludzkim oraz buduje poczucie więzi z szerszą wspólnotą.

Właśnie przedstawiciele tych grup napotykają najwięcej przeszkód, które zawężają ich obecność w świecie kultury. Ostatnie lata przyniosły jednak więcej inicjatyw nastawionych na poprawę dostępności. Instytucje kultury, które otwierają się na osoby z niepełnosprawnościami oraz seniorów, dają im realną szansę na aktywny udział w życiu artystycznym i wspólne przeżywanie emocji.

Co stoi na drodze do uczestnictwa w kulturze?

Łatwo przeoczyć skalę wysiłku organizacyjnego – a nieraz również wewnętrznego napięcia – z jaką mierzy się osoba z niepełnosprawnością albo senior podczas zwykłego wyjścia do kina, teatru czy na koncert. To, co dla części widzów pozostaje niemal niewidoczne, dla innych urasta do rangi muru trudnego do pokonania. Najmocniej rzucają się w oczy przeszkody związane z organizacją przestrzeni. Wiele budynków użyteczności publicznej, szczególnie starszych, nadal nie oferuje podjazdów dla wózków, wind ani toalet dostosowanych do potrzeb osób z ograniczoną sprawnością ruchową. Nawet po wejściu do środka trudności nie znikają. Problem sprawia poruszanie się po obiekcie, zbyt wąskie przejścia czy brak miejsc na widowni, które pozwalają oglądać wydarzenie w komfortowych warunkach.

Istotną rolę odgrywają również bariery cyfrowe i komunikacyjne. Są to między innymi:

• serwisy internetowe instytucji kultury, pomijające standardy dostępności i często niewspółgrające z czytnikami ekranu używanymi przez osoby niewidome;
• skomplikowana obsługa usług online – dla części seniorów już samo założenie konta, przejście przez system sprzedaży biletów czy użycie aplikacji mobilnej przy wyborze miejsc okazuje się poważnym wyzwaniem;
• brak tłumaczeń na Polski Język Migowy oraz napisów, przez co wiele osób głuchych i słabosłyszących nie ma równego dostępu do treści;
• brak audiodeskrypcji podczas seansów filmowych i spektakli, przez co osoby z dysfunkcją wzroku nie odbierają w pełni przebiegu wydarzeń na scenie lub ekranie;
• ograniczone formy kontaktu z instytucją – choćby infolinie niedostosowane do potrzeb osób niesłyszących albo materiały informacyjne napisane językiem zbyt trudnym i mało przejrzystym.

Na końcu pozostaje jeszcze obszar barier społecznych i mentalnych. Ta sfera okazuje się zwykle najtrudniejsza do przełamania. Utrwalone stereotypy dotyczące osób z niepełnosprawnościami, ageizm wymierzony w seniorów, obawa przed kontaktem oraz brak przygotowania pracowników prowadzą do sytuacji niezręcznych i zniechęcających. W takich warunkach słabnie chęć dalszej obecności w kulturze, a każda kolejna próba wyjścia do teatru, kina czy sali koncertowej wymaga dodatkowej determinacji.

Otwarcie kultury na seniorów i osoby z niepełnosprawnościami

Choć przeszkód nadal nie brakuje, polskie instytucje kultury oraz sami twórcy w ostatnich latach działają odważniej i sprawniej na rzecz szerokiej dostępności. Przybywa starannie przygotowanych rozwiązań i praktyk, które pokazują, że otwieranie kultury na rozmaite potrzeby można skutecznie przekładać na codzienne działania. Efekty tych zmian stają się wyraźnie widoczne, a ich skala potrafi naprawdę imponować.

Scena wrażliwa na odmienne sposoby odbioru

Dla wielu seniorów i osób z niepełnosprawnościami wyjście do teatru nadal oznacza kontakt z konkretnymi utrudnieniami. Na mapie kraju pojawia się jednak więcej scen, które dostrzegają potrzebę tworzenia przestrzeni uważnej, włączającej i pełnej szacunku wobec odmiennych sposobów odbioru. W takich miejscach liczy się troska o widza, a rozwiązania powstają z myślą o tym, by nikt nie miał poczucia odsunięcia na bok.

Dzisiejszy teatr wyraźniej odpowiada na zróżnicowane potrzeby publiczności. Kłopot ze śledzeniem spektaklu może wynikać z ograniczonego widzenia lub słyszenia, wysokiej wrażliwości na bodźce, trudności z utrzymaniem uwagi czy zmęczenia wywołanego nadmiarem silnych efektów. Z tego powodu wiele scen proponuje przedstawienia z audiodeskrypcją – dodatkową warstwą słowną opisującą przebieg wydarzeń na scenie. To rozwiązanie ułatwia odbiór widzom z dysfunkcją wzroku, a także seniorom, dla których detale scenografii, mimika aktorów czy ich gesty stają się mniej czytelne. W repertuarze pojawiają się również napisy i tłumaczenie na Polski Język Migowy – formy wsparcia pomocne dla osób niesłyszących oraz z częściową utratą słuchu, w tym dla wielu starszych odbiorców. Teatry proponują ponadto spektakle przyjazne sensorycznie, ograniczając migające światła, ostre dźwięki oraz nagłe zmiany na scenie – dzięki temu udział w spektaklu staje się bardziej komfortowy dla seniorów i dla osób silnie reagujących na bodźce.

Widz w centrum zmian polskiego teatru

Wśród najbardziej rozpoznawalnych inicjatyw znajduje się cykl „Spektakle Bez Barier”, realizowany w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Od 2013 roku ta scena prezentuje przedstawienia z audiodeskrypcją, napisami oraz tłumaczeniem na Polski Język Migowy. Wsparcie programu „Kultura Dostępna” umożliwiło rozszerzenie projektu o warsztaty, spacery po gmachu i materiały dotykowe – makiety oraz tyflografiki pomagające widzom odtworzyć w wyobraźni przestrzeń sceny i jej układ. W podobnym kierunku podążają również Teatr Śląski w Katowicach, Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz Teatr Rozrywki w Chorzowie. Instytucje te otwierają repertuar na potrzeby osób z dysfunkcją wzroku i słuchu, wprowadzając audiodeskrypcję, napisy, pętle indukcyjne i tłumaczenia na język migowy.

Własny model działań rozwija także Teatr Dramatyczny w Warszawie. W ramach programu „Teatr bez barier” zespół przygotowuje pokazy z audiodeskrypcją, napisami oraz przekładem na PJM. Ważne miejsce zajmują spotkania wprowadzające – jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu widzowie poznają fabułę i tematykę wybranego tytułu. Teatr zaprasza również na oprowadzania po scenie i zapleczu. Podczas tych wizyt osoby niewidome oraz słabowidzące mogą dotknąć wybranych rekwizytów i fragmentów kostiumów, a to ułatwia im wejście w świat przedstawienia.

Sztuka odbierana nie tylko oczami

Muzea i galerie sztuki z coraz większą śmiałością odchodzą od modelu, który sprowadza kontakt z eksponatami wyłącznie do patrzenia. Zamiast niego proponują publiczności spotkania ze sztuką angażujące wiele zmysłów i zachęcające do aktywnego udziału. Osoby z dysfunkcją wzroku mogą poznawać dotykowe opracowania znanych obrazów, rzeźb i map, a także repliki obiektów przygotowane do badania dłonią. Instytucje uzupełniają te rozwiązania starannie opracowanymi audioprzewodnikami, które pomagają odbiorcy zbudować w wyobraźni wyrazisty obraz dzieła. W wielu placówkach na stałe obecne są również oprowadzania w Polskim Języku Migowym, a przewodnicy odpowiednio przygotowani do pracy w tej formule wspierają odbiór wystaw osobom z różnymi potrzebami.

Równolegle rośnie popularność „cichych godzin” – wyznaczonych pór dnia, podczas których personel przygasza światło, ogranicza natężenie dźwięków i pilnuje liczby zwiedzających. Spokojniejsze warunki szczególnie sprzyjają osobom z nadwrażliwością sensoryczną, ułatwiając im swobodne i bezpieczne poznawanie ekspozycji. Wiele instytucji, między innymi Zamek Królewski na Wawelu, zamieszcza też na swoich stronach internetowych szerokie informacje o dostępności. Dzięki temu goście o różnych potrzebach mogą wcześniej zaplanować wizytę oraz sprawdzić, czy na miejscu nie pojawią się niespodziewane utrudnienia.

Bez barier w kinie i kulturze

Dostępność mocniej zaznacza swoją rolę także w następnych dziedzinach kultury. Multipleksy, nierzadko działające w ramach programu „Kultura Dostępna”, proponują szerszy wybór seansów z napisami dla osób niesłyszących oraz z audiodeskrypcją uruchamianą w telefonicznej aplikacji przy użyciu własnych słuchawek. Biblioteki publiczne od wielu lat poszerzają zbiory o audiobooki i publikacje drukowane większą czcionką, a równolegle dostosowują ofertę cyfrową do programów odczytujących treść z ekranu. Również wydarzenia muzyczne otwierają się szerzej na odbiorców o różnych potrzebach – duże festiwale udostępniają podesty dla osób poruszających się na wózkach, zapewniające dobrą widoczność i większe poczucie bezpieczeństwa. Organizatorzy chętniej zapraszają także tłumaczy języka migowego, którzy z energią przekładają sens słów utworów, a zarazem oddają rytm i emocje niesione przez muzykę.

Istotne miejsce zajmują też lokalne domy kultury. Prowadzą integracyjne zajęcia artystyczne, podczas których spotykają się osoby o różnym poziomie sprawności i pracują razem – malują, lepią formy albo występują w amatorskich zespołach teatralnych. Tego rodzaju inicjatywy sprzyjają budowaniu relacji, a zarazem pomagają oswajać społeczne bariery, z którymi uczestnicy mierzą się na co dzień.

Szerszy dostęp, pełniejsze uczestnictwo

Traktowanie dostępności jako trwałego elementu działań artystycznych, a nie dopisku umieszczonego na obrzeżach programu, służy wszystkim uczestnikom wydarzeń kulturalnych. Projektowanie z uwzględnieniem szerokiego grona odbiorców sprawia, że kontakt ze sztuką mocniej wpisuje się w codzienność i angażuje odbiorcę na głębszym, bardziej osobistym poziomie.

Dobrym przykładem pozostają napisy wyświetlane podczas seansów filmowych oraz spektakli teatralnych. Przygotowano je przede wszystkim dla osób z ubytkiem słuchu, lecz korzystają z nich także seniorzy, którym trudniej wychwycić dialogi, cudzoziemcy uczący się języka polskiego oraz widzowie, którym umknęły pojedyncze kwestie. Podobnie działa audiodeskrypcja, tworzona głównie dla osób niewidomych. To rozwiązanie potrafi wzbogacić odbiór również u osób bez niepełnosprawności – pomaga dostrzec niuanse ruchu scenicznego, detale kostiumów oraz układ przestrzeni, które łatwo przeoczyć w natłoku bodźców.

Znaczenie mają również rozwiązania techniczne obecne w samych placówkach. Rampa prowadząca do galerii wspiera osoby poruszające się na wózkach, ułatwia wejście rodzicom z wózkami dziecięcymi, a także pomaga osobom z czasowo ograniczoną sprawnością ruchową, między innymi po kontuzji. Te przykłady pokazują wyraźnie, że otwarcie na rozmaite potrzeby poszerza grono odbiorców kultury, a zarazem zachęca artystów do poszukiwania świeżych form komunikacji i budowania bliższej więzi z publicznością.

Towarzyszenie, które ułatwia kontakt z kulturą

Dla wielu osób z niepełnosprawnościami oraz seniorów sam fakt obecności podjazdów, wind czy audiodeskrypcji nadal nie oznacza pełnej swobody w korzystaniu z oferty kulturalnej. Niejednokrotnie potrzebują kogoś, kto pomoże już na etapie przygotowań do wyjścia, wesprze w drodze na miejsce, ułatwi odnalezienie się w nowym otoczeniu, a później będzie towarzyszył podczas powrotu do domu.

Najczęściej tę rolę biorą na siebie bliscy – członkowie rodziny, przyjaciele lub sąsiedzi. Coraz większe znaczenie ma jednak również profesjonalne wsparcie, oferowane przez opiekunów i asystentów, którzy łączą uważność z doświadczeniem zawodowym. Opiekun osoby starszej, znający specyfikę chorób przewlekłych, ograniczeń ruchowych i trudności poznawczych, potrafi zaplanować wyjście w sposób zapewniający możliwie wysoki komfort oraz poczucie bezpieczeństwa – zadba o przerwy na odpoczynek, dopasuje tempo, uwzględni dostęp do toalety, a także wybierze spokojniejsze miejsce na widowni.

Wiele osób odkrywających w sobie taką wrażliwość i chcących pomagać w sposób profesjonalny rozpoczyna od zdobycia konkretnych kwalifikacji. Osoby rozważające zawód opiekuna medycznego mogą sięgnąć po materiał szkoły policealnej Cosinus, cenionej za praktyczne podejście, przejrzystą ścieżkę kształcenia oraz rzetelne przygotowanie do pracy. Więcej informacji o zdobywaniu kwalifikacji i o przebiegu nauki zawiera artykuł opublikowany na stronie Cosinus: Jak zostać opiekunem medycznym – droga do zawodu i rozwój kariery.

Towarzyszenie w drodze do teatru, muzeum czy kina znaczy więc znacznie więcej niż zwykłą pomoc organizacyjną. Daje szansę na odzyskanie poczucia przynależności do wspólnoty oraz na ponowną obecność w życiu społecznym. Przypomina również, że emocje, wzruszenie i zachwyt, które przynosi spotkanie ze sztuką, pozostają w pełni osiągalne.

Kultura oparta na dostępności

Polska nadal ma przed sobą długą drogę do momentu, w którym kultura stanie się w pełni otwarta dla wszystkich, jednak obecny kierunek zmian daje powody do nadziei. Trzeba wzmacniać przekonanie, że dostępność nie stanowi ozdobnego dodatku ani uprzejmego gestu – powinna funkcjonować jako zasada obecna w każdej sferze: podczas przygotowywania wydarzeń kulturalnych, projektowania przestrzeni oraz tworzenia stron internetowych. Potrzebne są dalsze działania systemowe, rzetelne szkolenia zespołów pracujących w instytucjach oraz konsekwentne upowszechnianie sprawdzonych rozwiązań.

Rozwijanie dostępności przynosi realną korzyść społeczną. Kultura otwarta na wszystkich uczestników sprzyja budowaniu porozumienia, empatii i wzajemnego zrozumienia. Wspólnota, która zapewnia każdemu kontakt ze sztuką, dojrzewa, staje się bardziej tolerancyjna oraz solidarna. O prawdziwej dostępności będzie można mówić wtedy, gdy seniorzy i osoby z niepełnosprawnościami będą mogli być obecni w muzeach, teatrach oraz podczas wydarzeń artystycznych – bez zdziwienia i bez przeszkód.

Źródła:

• Cosinus
• Stan i struktura demograficzno-społeczna i ekonomiczna ludności Polski w świetle wyników NSP 2021 – Główny Urząd Statystyczny
• Sytuacja osób starszych w Polsce w 2021r. - Główny Urząd Statystyczny
• Raport z badań: Wdrażanie dostępności w publicznych instytucjach kultury w Polsce – Narodowe Centrum Kultury
• Model Dostępnej Kultury | Kultura bez Barier 2023
• Spektakle bez barier w Teatrze Polskim | Teatr Polski Bielsko-Biała
• Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego - Dostępność
• Teatr bez barier – Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka w Warszawie

Artykuł powstał we współpracy z partnerem serwisu.
Autor tekstu: W.S.

Jeśli tworzysz rękodzieło, zajmujesz się twórczością ludową lub prowadzisz handel – czekamy na Ciebie!

  WYBIERZ WYDARZENIE LUB BĄDŹ NA OBU:
  „SĄSIADY” – Trzebiatowskie Spotkania Kultur
Kiedy: 4 lipca 2026 r.
Dla kogo: rękodzielnicy, wystawcy, artyści ludowi, twórcy amatorzy.

  „TRZEBIATOWSKIE ŚWIĘTO KASZY”
Kiedy: 25 lipca 2026 r.
Dla kogo: handel, rękodzieło, twórczość ludowa, stowarzyszenia, atrakcje dla dzieci.

  WAŻNE INFORMACJE:
  BRAK OPŁAT dla twórców prezentujących własne wyroby artystyczne!
  Dokumenty: Regulamin oraz formularz zgłoszeniowy znajdziesz na: www.kultura.trzebiatow.pl (zakładka: KONKURSY I REGULAMINY).
  Masz pytania? Wszelkich informacji udzielają Marta Górska i Anna Rzepecka:
tel. 91 38 72 614
tel. 517 695 414

Nie zwlekaj z zapisami! Pokaż swoje wyroby szerokiej publiczności w wyjątkowej scenerii Trzebiatowa.  

Planujesz spacer po historycznym Trzebiatowie?
Wstąp do Pałacu Książęcego! W naszym sklepiku czekają na Ciebie m.in:
  Pyszne Pierniki Norbertańskie  
  Autorska ceramika i biżuteria  
  Regionalne książki i pamiątki  
...

Wspieraj lokalną kulturę i zabierz ze sobą coś wyjątkowego!
Adres: Pałac Książęcy, ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów.

Do zobaczenia!

https://youtu.be/Yt4SiNQg0oo

Nasza biblioteka włącza się w obchody tego ważnego dnia. Na naszych półkach znajdziecie literaturę, która pomaga zrozumieć tamte wydarzenia i zachować pamięć o bohaterach:

Marek Edelman: „Życie. Po prostu” – przejmujący zapis rozmów z ostatnim przywódcą powstania, który stał się symbolem walki o życie i godność.
Hanna Krall: „Zdążyć przed Panem Bogiem” – klasyka reportażu, która w niezwykle osobisty sposób przybliża historię getta.
„Pamiętnik Blumki” Iwony Chmielewskiej – poruszająca lekcja historii dla młodszych czytelników, opowiadająca o Domu Sierot Janusza Korczaka.
Oraz liczne albumy i opracowania historyczne dokumentujące życie i walkę w warszawskim getcie.
Dlaczego żonkile? Marek Edelman co roku w rocznicę powstania składał pod Pomnikiem Bohaterów Getta bukiet żółtych kwiatów. Dziś żółty żonkil jest symbolem zbiorowej pamięci i solidarności.

Zapraszamy Państwa do lektury i wspólnego pielęgnowania pamięci. Książki widoczne na zdjęciach (i wiele innych) czekają na Was w naszych zbiorach.

W miniony czwartek w naszym Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki działy się rzeczy magiczne! Choć zaczęliśmy klasycznie – od dźwięcznych rymów „Ptasiego Radia” Juliana Tuwima – szybko przenieśliśmy się ze świata literatury do świata techniki. Wszystko to z okazji Międzynarodowego Dnia Krótkofalowca!

Naszym gościem był Pan Sławek, prawdziwy pasjonat radiostacji, który udowodnił dzieciom, że komunikacja to nie tylko smartfony. 

Czego nauczyli się nasi młodzi odkrywcy?

Tajemny język: Dzieci poznały Alfabet Morse’a i z wielkim skupieniem uczyły się wystukiwać swoje imiona. Kropka, kreska, kropka... to była prawdziwa szkoła cierpliwości i precyzji! 
Fale eteru: Dowiedzieliśmy się, jak działa radiostacja i czy ptaki faktycznie nadają swoje audycje (tak jak w wierszu Tuwima).
Zrób to sam: Na koniec warsztatów własnoręcznie stworzyliśmy najprostsze krótkofalówki. Zabawy i śmiechu było co niemiara!
To było popołudnie pełne pasji, które pokazało, że książka może być idealnym punktem wyjścia do poznawania świata technologii. Panu Sławkowi dziękujemy za podzielenie się wiedzą, a dzieciom za niesamowitą energię!

Do zobaczenia w następny czwartek! 

  Po raz kolejny Dyskusyjny Klub Książki stał się miejscem inspirującego spotkania miłośników literatury. Tym razem rozmawialiśmy o książce „Obiecaj, że będziesz pić kawę o poranku” Nataszy Sochy - pisarki, felietonistki, dziennikarki, autorki zarówno książek dla dorosłych, jak i dla dzieci. Lektura wywołała żywą, momentami emocjonalną dyskusję. Każdy miał możliwość zabranie głosu, odniesienia treści książki do własnych doświadczeń oraz podzielenia się swoimi refleksjami. Dzięki temu rozmowa nabrała bardziej osobistego charakteru - stała się nie tylko analizą literacką, ale także szczerą, otwartą wymianą myśli o uczuciach i przeżyciach głęboko skrywanych. Poruszone przez autorkę - choć ujęte w prostej, miejscami oszczędnej, pozbawionej głębi formie - tematy choroby, bólu, straty bliskiej osoby, lęku, samotności, zwątpienia oraz potrzeby bliskości nadały powieści uniwersalny wymiar. Pojawiająca się w książce nadzieja, symbolicznie zamknięta w obrazie porannej kawy, która znów może mieć smak i aromat, pozostawia czytelnika z przemyśleniami wykraczającymi daleko poza samą lekturę. Miłym uzupełnieniem spotkania była obecność pani Magdaleny Ziarno, która zaprezentowała proste, a zarazem skuteczne metody relaksacyjne. Techniki oddechowe oraz ćwiczenia wspierające redukcję stresu i budowanie wewnętrznej harmonii pozwoliły na chwilę wyciszenia i odprężenia. Spotkanie pozostawiło nas z poczuciem, że literatura może być źródłem wzruszeń i refleksji, a także impulsem do zatrzymania się, wsłuchania w siebie i uważniejszego spojrzenia na własne emocje. Dziękuję Wszystkim, szczególnie naszej gościni pani Magdalenie.

Zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie artystyczne w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury! Już 5 maja Galeria Feininger stanie się bramą do innego świata – świata wyobraźni Marcina Mielczarka.

Wystawa "ITER" to coś więcej niż prezentacja wizualna. To opowieść o drodze, którą każdy z nas pokonuje wewnętrznie. Prezentowane prace ukazują historię pełną walki i cierpienia, ale przede wszystkim – niegasnącej nadziei. Marcin Mielczarek, dyplomowany artysta i twórca gier wideo, przenosi na płaszczyznę wizje, które poruszają najczulsze struny duszy.

Ale to nie wszystko! Wieczór dopełni twórczość Niny Janul z Pracowni Ceramicznej „Pod Schodami”, tworząc fascynujący dialog między różnymi formami wyrazu.

Kiedy: 5 maja 2026 r.

Godzina: 18:00

Gdzie: Galeria Feininger, TOK (ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów)

Przyjdź, poczuj i zobacz świat oczami artysty, dla którego wyobraźnia nie ma granic. Do zobaczenia!

Jak wspominaliśmy, w piątek 27 marca mury trzebiatowskiego Pałacu wypełniły się gwarem i zapachem roztopionego wosku. Odbyły się tam Międzynarodowe warsztaty pisankowe – i to już po raz 25.! To jubileuszowe spotkanie było prawdziwym tyglem kulturowym:
Wspólnota ponad granicami: Gościliśmy przyjaciół z partnerskiego miasta Wandlitz w Niemczech, panie z KGW z Charzyna oraz mieszkańców gminy.

Sztuka batiku: Uczestnicy doskonalili technikę batikową – precyzyjne "pisanie" wzorów gorącym woskiem za pomocą igieł, słomek i drewienek.
Łączenie pokoleń: Od starożytnych tradycji Mezopotamii, przez słynną pisankę z X wieku z Opola, aż po współczesne dzieła sztuki powstające w Trzebiatowie.

Dlaczego warto posłuchać reportażu Anny Winnickiej?
Dziennikarka z właściwą sobie wrażliwością przygląda się temu, co w tych kruchych arcydziełach najważniejsze – tożsamości. Reportaż odkrywa:
Symbolikę i historię: Co o naszych przodkach mówią wzory przywiezione z różnych krańców przedwojennej Polski?
Emocje twórców: Rozmowy o tym, jak pisanka staje się zapisem pamięci pokoleń.

Dźwiękowy detal: Anna Winnicka, nagradzana reportażystka, po mistrzowsku oddaje atmosferę wspólnego tworzenia i spokój płynący z kultywowania tradycji.
"Pisanka to nie tylko dekoracja, to zapisany kod naszej tożsamości."

Cały materiał dostępny pod linkiem: Zachodnio-wschodnie kraszanki i pisank

https://prk24.pl/92409058/zachodnio-wschodnie-kraszanki-i-pisanki-anna-winnicka

Współczesność mknie w oszałamiającym tempie i spycha w przeszłość wiele zawodów, dawniej mocno związanych z codziennością oraz losem lokalnych wspólnot. Rozwój technologii usunął liczne zajęcia z warsztatów, ulic i domów, jednak pamięć o nich nadal trwa w książkach, kinie i ludowych opowieściach. Otwórzmy więc drzwi do świata dawnych rzemieślników – ludzi, których trud urósł do rangi znaku minionego ładu oraz uważnego podejścia do tworzywa. Trzeba również przyjrzeć się mechanizmom sprawiającym, że kultura działa niczym żywe archiwum i ocala od ostatecznej niepamięci to, czego dziś próżno szukać w naszym otoczeniu.

Co utrwala dawne zawody w pamięci?

Jest coś wyjątkowo intrygującego w profesjach, które wymagały od człowieka nie samej krzepy, lecz nade wszystko wyczucia, przenikliwości i wielkiej cierpliwości. Dawni rzemieślnicy – między innymi kołodzieje oraz rymarze – uchodzili za strażników wiedzy dostępnej dla nielicznych, przekazywanej z ojca na syna albo z mistrza na ucznia przez lata nauki i praktyki. Kultura z upodobaniem wraca do tych postaci, ponieważ niosą w sobie pierwiastek autentyczności w świecie zdominowanym przez produkcję masową oraz ulotność części treści cyfrowych. W opowieściach kowal nie jawi się wyłącznie jako człowiek ciężkiej pracy fizycznej, lecz niemal jako twórca obdarzony szczególną mocą, umiejący poskromić ogień i nadać mu trwały, użyteczny kształt. Właśnie ten metafizyczny rys sprawia, że dawne profesje przyciągają pisarzy, malarzy oraz autorów współczesnych gier komputerowych. Za sprawą literatury zawody te przestają przypominać suchy zapis w podręczniku historii, a zyskują nowe oblicze – pełne napięcia, namiętności i ludzkich dramatów.

Dzisiejsza popkultura z dużą sprawnością sięga po archetypy dawnych mistrzów, żeby budować silne poczucie więzi z historycznym dziedzictwem oraz tradycją. Bohaterowie tacy jak młynarze i zielarki pojawiają się nieraz w literaturze fantasy, pełniąc rolę opiekunów ładu między naturą a cywilizacją. Ich zajęcia, choć dziś w dużej mierze zmechanizowane, w świecie fikcji odzyskują rytualny wymiar i przypominają nam, jak mocno życie dawnych społeczności zależało od konkretnych umiejętności. Zbyt łatwo umyka nam myśl, że przed laty każdy przedmiot codziennego użytku miał własną historię oraz szczególny rys nadany przez dłonie twórcy znanego znanego lokalnej społeczności. Kultura zatrzymuje chwilę, w której człowiek i narzędzie tworzyli nierozerwalną całość, a ten obraz w epoce powszechnej automatyzacji budzi naturalną nostalgię oraz szczery podziw. Dzięki temu dawne zawody wchodzą do nowoczesnej mitologii i pomagają lepiej pojąć przemiany ludzkiej pomysłowości oraz etos ciężkiej, uczciwej pracy, obecny przez całe stulecia.

Nowoczesność wobec dziedzictwa rzemieślników

Choć brzmi to przewrotnie, współczesne rozwiązania cyfrowe mogą skutecznie przechowywać pamięć o profesjach, które dawno utraciły swoje miejsce w realiach gospodarki rynkowej. Internetowe archiwa, filmy dokumentalne i wirtualne muzea pozwalają niemal dotknąć warsztatu dawnego tkacza albo szewca bez opuszczania własnego domu. Nawet dziedziny po pełnej przemianie, na przykład rolnictwo, nadal przywołują skojarzenia z trwałością dawnych metod uprawy ziemi i troski o plony. Gdy wybieramy ciągniki, nieświadomie wracamy do obrazu rolnika jako gospodarza dbającego o ziemię z taką samą pasją, jaka towarzyszyła jego przodkom. Narracje wokół techniki łączą nowoczesność z szacunkiem wobec tradycji i pokazują, że postęp nie musi oznaczać zerwania z wartościami wypracowanymi przez stulecia. Dzięki temu maszyny stają się przedłużeniem ludzkiej sprawczości, podobnie jak dawniej dłuto rzeźbiarza czy kowadło kowala służyły wyrażaniu twórczej energii.

To zjawisko widać także w rosnącej popularności rekonstrukcji historycznych, podczas których pasjonaci z ogromną pieczołowitością odtwarzają procesy technologiczne sprzed setek lat. Za sprawą ich pracy można zobaczyć na własne oczy, jak żmudny był wyrób papieru czerpanego albo tradycyjne farbowanie tkanin naturalnymi barwnikami. Inicjatywy tego rodzaju edukują młode pokolenia, a zarazem przywracają należny szacunek profesjom, które przez pewien czas uchodziły za mniej znaczące albo całkiem zbędne. W tym ujęciu kultura pełni rolę strażnika pamięci i nie dopuszcza do sytuacji, w której unikalne zdolności manualne znikną pod naporem algorytmów oraz sztucznej inteligencji. Umiejętność naprawy butów albo uszycia ubrania urasta dziś do rangi rzadko spotykanego dobra, cenionego przez osoby szukające alternatywy dla konsumpcyjnego stylu życia. Technologia więc, zamiast odcinać nas od przeszłości, może służyć jej godnemu ukazaniu i pomagać w przekazywaniu cennych doświadczeń następnym pokoleniom badaczy.

Bohaterowie literaccy jako obraz minionych epok

Od dawna literatura działa niczym zwierciadło odbijające ambicje, lęki i codzienne zmagania ludzi pracujących w rozmaitych, nierzadko bardzo wyczerpujących zawodach. Autorzy, tacy jak Władysław Stanisław Reymont czy Eliza Orzeszkowa, potrafili z wielką siłą oddać rytm pracy na roli, wyznaczany przez następstwo pór roku, a nie przez wskazówki zegara. W ich utworach zawód nie sprowadza się wyłącznie do sposobu zarabiania na życie, lecz staje się ważną częścią tożsamości bohatera oraz znakiem jego miejsca w złożonym układzie społecznym. Często właśnie lokalny kowal albo doświadczona zielarka urastają do rangi moralnych przewodników całej wspólnoty i pomagają odnaleźć kierunek w trudnych chwilach. Dzięki literackim obrazom zapachu warsztatu, brzmienia uderzającego młota czy chropowatości drewna odbiorca niemal namacalnie odczuwa wysiłek związany z wykonaniem konkretnej pracy. Taki sposób przedstawiania sprawia, że dawne profesje nie znikają z pamięci, lecz trwają w wyobraźni następnych pokoleń jako znaki określonych postaw życiowych oraz hartu ducha.

Trzeba jednak pamiętać, że kultura nieraz upiększa obraz dawnej pracy i otacza go aurą romantyzmu, pozwalając oderwać myśli od monotonii współczesnych biur oraz korporacyjnych schematów. Bohaterowie literaccy – na przykład latarnicy i flisacy – uosabiają swobodę oraz bliskość natury, której wielu ludziom brakuje pośród betonowej zabudowy i zamkniętych wnętrz. Ich zajęcia, mimo fizycznego wyczerpania i realnego zagrożenia, w literackim ujęciu nabierają tajemniczości oraz rysu heroicznego, fascynującego odbiorców niezależnie od wieku. Dzięki temu opowieści budują pomost między naszą zautomatyzowaną codziennością a czasem, kiedy los człowieka zależał od sprawności jego rąk i kaprysów pogody. Takie przekazy uczą pokory wobec świata oraz przypominają, że rozwój niesie także stratę bezpośredniej relacji z materią. Książki sprawiają więc, że dawne zawody nie zalegają martwo w archiwach, lecz nadal inspirują artystów szukających prawdy o ludzkiej kondycji i o naszych potrzebach. Jak wskazuje raport „Edukacja dla pamięci”, czytelnicy cenią dawne rzemiosła i aktywnie poszukują wiadomości na ich temat w internecie, muzeach, a także w rozmowach ze starszymi pokoleniami.

O utrwaleniu danej profesji w kulturze popularnej decydują najczęściej następujące elementy:

• Wyjątkowość narzędzi – im bardziej charakterystyczne i złożone są przedmioty używane podczas pracy, tym większe prawdopodobieństwo, że trafią do literackiego opisu.
• Bliskość natury – zajęcia wymagające pracy na otwartym powietrzu albo kontaktu z naturalnymi surowcami wywołują najsilniejszą nostalgię oraz podziw.
• Sekret mistrzostwa – procesy wymagające wielu lat nauki i oparte na niepisanych regułach przyciągają uwagę swoim niezwykłym charakterem.
• Znaczenie dla wspólnoty – profesje, bez których dawna wieś albo miasto nie mogły sprawnie funkcjonować, z łatwością przenikają do lokalnych podań i legend.
• Estetyka samej pracy – wizualny wymiar rzemiosła, między innymi iskry unoszące się w kuźni czy rytmiczny ruch tkackiego czółenka, działa na wyobraźnię i świetnie wypada w opisie.
• Więź z tradycją – przekazywanie fachu z ojca na syna tworzy opowieść o ciągłości pokoleń oraz przywiązaniu do własnych korzeni.

Dawne zawody jako źródło inspiracji dla twórców

Dziś można dostrzec rosnące zainteresowanie rzemiosłem, stanowiące reakcję na zalew tanich i nietrwałych wyrobów, produkowanych masowo w fabrykach. Część młodych ludzi rezygnuje z pracy biurowej i kieruje uwagę ku tradycyjnemu stolarstwu, garncarstwu albo renowacji zabytkowych mebli z użyciem dawnych metod. Na tę zmianę silnie oddziałuje kultura, promująca styl życia w duchu „slow life” oraz uznanie dla wyjątkowości przedmiotów powstających ręcznie. Współczesny rzemieślnik nie tylko wytwarza przedmioty, lecz także opowiada historię ich powstania, a w ten sposób buduje nową wartość marketingową. Czerpanie z dawnych profesji sprzyja powstawaniu przedmiotów trwałych, zdolnych przetrwać dziesięciolecia i wejść do rodzinnego obiegu jako cenne pamiątki przekazywane następnym pokoleniom. Kultura więc nie zamyka się w roli strażniczki przeszłości, lecz aktywnie wpływa na teraźniejszość, nadając nowym przedsięwzięciom sens oraz historyczne osadzenie. Z raportu PARP „Tropami polskiego rzemiosła. Raport z badań” wynika, że znaczna część przedsiębiorstw kontynuuje dorobek wcześniejszych pokoleń, czerpie z rodzinnych doświadczeń, a zarazem pozostaje otwarta na innowacje i świadomie ich poszukuje.

Wielu współczesnych twórców sięga po motywy ginących zawodów, zwracając uwagę na ekologiczny wymiar produkcji oraz potrzebę ochrony zasobów planety. Praca z naturalnymi surowcami – gliną, lnem czy wikliną – staje się wyraźnym sprzeciwem wobec plastikowej rewolucji i krótkiego życia nowoczesnych gadżetów elektronicznych. Artyści pokazują przez swoje dzieła, że dawna wiedza rzemieślnicza zachowuje pełną aktualność w realiach gospodarki zrównoważonej, opartej na lokalnych materiałach. Pamięć o dawnych sposobach radzenia sobie bez nowoczesnej chemii i zaawansowanych maszyn otwiera nowe kierunki dla wzornictwa oraz architektury. Kultura, przechowując te wzorce, podpowiada możliwe kierunki odpowiedzi na problemy współczesnej cywilizacji, między innymi nadmiar odpadów oraz poczucie wyobcowania pracownika. Można więc uznać, że dawne profesje nadal pozostają obecne w naszym świecie, choć przyjmują inną postać i odpowiadają na nowe wyzwania współczesności.

Jak fotografia i malarstwo zapisują świat przeszłości?

Malarstwo i fotografia od dawna występują w roli wiernych świadków przemian społecznych, zapisując z niezwykłą precyzją wygląd dawnych warsztatów oraz twarze ludzi pochylonych nad pracą. Na starych obrazach widać szczegóły, które dawno uleciały z powszechnej pamięci – choćby charakterystyczny chwyt narzędzi albo strój przypisany do określonej gildii. Artysta nie poprzestaje na samym odtwarzaniu rzeczywistości, lecz napełnia ją emocjami, a dzięki temu odbiorca niemal odczuwa atmosferę dawnej garbarni czy przestrzeni wokół pieca hutniczego. Dzieła tego rodzaju stają się cennym źródłem wiedzy dla historyków, a zarazem pobudzają wyobraźnię scenografów przygotowujących filmy kostiumowe i seriale historyczne. Za sprawą ich łatwiej wyobrazić sobie świat istniejący przed epoką wielkich fabryk i dostrzec, jak wielkie znaczenie miała w nim estetyka wykonania. Sztuka wizualna wznosi więc swoisty pomnik bezimiennym rzemieślnikom, których trud budował materialne zaplecze współczesnej cywilizacji oraz kultury.

Coraz większe znaczenie zyskują także projekty dokumentalne poświęcone ostatnim przedstawicielom zanikających profesji, a publiczność ogląda je z dużym zainteresowaniem. Fotoreporterzy oraz etnografowie ruszają do odległych wsi, by utrwalić pracę ostatniego sitarza lub plecionkarza w danym regionie, nim wraz z nimi przepadnie zdobywana latami wiedza. Podobne cykle zdjęć nie ograniczają się do chłodnego zapisu faktów, lecz stają się przejmującym studium ludzkiego losu oraz przywiązania do tradycji mimo trudnych realiów ekonomicznych. Odbiorca patrzący na te fotografie staje twarzą w twarz z upływem czasu i nieuchronnością przemian, a taka konfrontacja skłania do namysłu nad własnym życiem oraz uznawanymi zasadami. Obrazy te potrafią zatrzymać człowieka w codziennym pędzie i skłonić go do pytania o prawdziwe znaczenie pracy. Kultura wizualna sprawia dzięki temu, że odchodzący świat staje się bliższy i bardziej czytelny, a między pokoleniami rozpiętymi na przestrzeni wielu dekad postępu technicznego powstaje nić empatii.

Reportaż i pamięć o tradycyjnych umiejętnościach

Reportaż literacki i biografie dawnych mistrzów tworzą wyjątkowo cenne ogniwo w procesie zachowywania pamięci o tym, jak przed laty wyglądała codzienność zawodowa. Autorzy wychodzą daleko poza sam opis narzędzi czy sposobów pracy – odsłaniają również wnętrze człowieka całkowicie oddanego swojemu fachowi. Na kartach ich książek pojawiają się rozmowy z ludźmi, którzy przez całe życie szlifowali jedną, ściśle określoną umiejętność i dzięki temu zyskali pozycję niepodważalnych znawców w swojej dziedzinie. Tego rodzaju publikacje przypominają zamknięte w słowach skarbce pamięci, pozwalające pojąć motywacje oraz porządek wartości ludzi, dla których praca stanowiła sens życia. Lektura opowieści o trudzie drwali działających w dawnych puszczach czy o zagrożeniach wpisanych w los górników otwiera zupełnie inne spojrzenie na wygodę, która otacza nas dziś. Literatura faktu nie spycha tych historii do roli osobliwych ciekawostek, lecz nadaje im rangę pełnoprawnych świadectw przeszłości.

Niejednokrotnie właśnie reporterzy odsłaniają przed czytelnikami istnienie niszowych profesji, wcześniej niemal nieobecnych w powszechnej świadomości, mimo że miały duże znaczenie dla lokalnych wspólnot i ich otoczenia. Opowieści o flisakach spławiających drewno rzekami albo o ludziach zbierających żywicę pokazują, jak wielką pomysłowością wykazywał się człowiek szukający sposobu na przetrwanie. W reportażach pojawiają się również cenne informacje o dawnych technologiach, z których korzystają współcześni pasjonaci oraz badacze dziejów techniki. Pisanie o zawodach oznacza zarazem opowieść o godności, której człowiek nie traci, dopóki nosi w sobie wyjątkową wiedzę i umie nadać jej praktyczny wymiar. Słowo pisane staje się więc strażnikiem pamięci o naszych przodkach, pozwala im przemówić zza zasłony czasu i przekazać własną mądrość następnym pokoleniom. Dzięki temu da się budować przyszłość na doświadczeniu tych, którzy z wielkim wysiłkiem kształtowali świat istniejący przed nami. Choć rzeczywistość nieustannie się przeobraża, etos rzetelnej pracy wciąż zachowuje uniwersalny sens, łączy współczesność z minionymi epokami i podtrzymuje wiarę w lepsze jutro.

Autor: A. O.

Źródła:

• Agro-Sieć
• Zdun, druciarz, sitarz … na szlaku ginących zawodów - Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Kołodziej – specjalista od produkcji wozów - Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Beczki, cebrzyki, balie – efekt pracy bednarza - Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Henryk Sienkiewicz, „Latarnik” – Wolne Lektury
• Etnograf – Mapa Karier
• Know-how – Wikipedia

W Akademii Malucha i Klubie Starszaka tworzyliśmy wiosenne kwiaty.

Nasze prace były kilkuetapowe, bardzo ważne było przygotowanie kolorowego tła, a następnie wrysowanie kwiatów.
Fajna zabawa z barwami i ciekawy efekt.

PRZEDSZKOLE – INDYWIDUALNE:
I-Wojciech Wysiński – Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie, ul. Długa
II- Miłosz Nakiela – Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie 
ul. Waryńskiego
II- Dorian Mozia – Sembaty – Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie  ul. Długa
III- Zofia Rębisz – Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie
ul. Długa
Wyróżnienia: Blanka Drzewiecka, Karol Ściesiński, Kacper Ściesiński, Bianka Szymańska, Tymoteusz Kowalewski, Filip Malottke, Bruno Wawrzyński, Lena Adamczyk.

PRZEDSZKOLE – ZBIOROWE:
I- Oddziały Przedszkolne -Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi w Mrzeżynie 
II- Grupa SMERFY - Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie
 ul. Długa
III- Grupa ODKRYWCY– Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi  im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie 
ul. Waryńskiego

 KLASY I-III
I- Korneliusz Koszal- Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie
II- Lidia Gliwa- Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie
III- Jadwiga Pawelczyk- Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie
KLASY I-III- ZBIOROWE:
WYRÓŻNIENIE: KLASA III C ,  Szkoła Podstawowa nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie

KLASY IV-VI  INDYWIDUALNE:
WYRÓŻNIENIE-Nina Górska,  Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi w Mrzeżynie

DOROŚLI ZBIOROWE:
I-Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów,  Koło w Trzebiatowie
I- Warsztat Terapii Zajęciowej PSONI w Trzebiatowie
II- Warsztat Terapii Zajęciowej w Jarominie
II- Warsztat Terapii Zajęciowej w Mechowie przy PSONI w Gryficach
III-Dom Pomocy Społecznej w Jarominie
WYRÓŻNIENIE: Koło  Diabetyków w Trzebiatowie.
 WSZYSTKIM GRATULUJEMY!!!

Palmy wyeksponowane były podczas Niedzieli Palmowej w Sanktuarium  M.N.M.P w Trzebiatowie. Cieszymy się, że podtrzymywana jest tradycja własnoręcznego przygotowywania palm i ozdabiania ich naturalnymi, pięknymi elementami. Tradycyjna palma wielkanocna powinna składać się z żywych, zielonych roślin symbolizujących życie i odrodzenie, z wierzbowymi gałązkami z baziami na czele. Najczęściej używa się bukszpanu, borówek, cisu, tui, barwinka oraz leszczyny. Popularne są także suszone kwiaty, trawy, zioła, kłosy zbóż oraz kolorowe wstążki i ozdoby z bibuły.

W minioną środę ściany naszej galerii ożyły niezwykłą energią. Otwarcie wystawy malarstwa Mai Kozłowskiej pt. „Kody i Sygnały” przyciągnęło miłośników sztuki, którzy wspólnie z nami wyruszyli w podróż przez wizualne systemy porozumienia.

Dziękujemy wszystkim za obecność, inspirujące rozmowy i wspólne „odczytywanie” sygnałów ukrytych na płótnach!

Czy sztuka może być systemem ratunkowym? A może jest alfabetem, którego dopiero musimy się nauczyć? Już za kilka godzin ściany Galerii Feininger ożyją dzięki niezwykłej wystawie Mai Kozłowskiej – „Kody i Sygnały”.
To nie jest zwykły pokaz obrazów. To wizualna podróż przez systemy komunikacji – od alfabetu Morse’a, przez sygnały morskie, aż po czyste emocje zaklęte w barwie i rytmie. Jak pisał Ray Bradbury: „Potrzebujemy głosu, który by nawoływał ponad wodami”. Dziś tym głosem będzie malarstwo.

Dlaczego warto być z nami?
Spotkasz autorkę, Maję Kozłowską, której prace inspirowane są naturą i introspekcją.
Doświadczysz sztuki, która jest jak „wizualna partytura” – pełna napięć i niedopowiedzeń.

Poczujesz wyjątkową atmosferę Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury.
Kiedy? DZIŚ, 1 kwietnia (środa)
Start: godz. 17:00
Gdzie: Galeria Feininger, ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów

Wstęp wolny. Przyjdź i sprawdź, jakie sygnały dziś odbierzesz. Do zobaczenia!  

Z głębokim smutkiem informujemy o śmierci Wiesława Myśliwskiego, jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy współczesnych, dramaturga i niezrównanego stylisty.

Wielki epik polskiej literatury
Wiesław Myśliwski był jedynym obok Olgi Tokarczuk pisarzem, którego dwukrotnie uhonorowano Nagrodą Literacką „Nike” – za powieści Widnokrąg (1997) oraz Traktat o łuskaniu fasoli (2007). Jego twórczość stanowi unikalne zjawisko na mapie literackiej Europy.

Filozofia chłopskiego losu
Jak czytamy w opracowaniach jego dorobku, Myśliwski był twórcą, który:

„(...) czerpiąc ze źródeł chłopskiego doświadczenia i chłopskiej mowy żywej, wpisuje swoje kreacje w krąg uniwersalnych praw i prawd o świecie i ludzkiej egzystencji”.

Jego literatura wychodziła poza ramy tzw. nurtu chłopskiego. Poprzez język, rytm narracji i głęboki humanizm, autor Kamienia na kamieniu potrafił podnieść losy zwykłych ludzi do rangi antycznej tragedii lub uniwersalnego traktatu filozoficznego.

Wraz z jego odejściem polska literatura traci głos niezwykle mądry, wyważony i pełen pokory wobec tajemnicy ludzkiego życia.

fotografia: 
Wiesław Myśliwski. Warszawa, czerwiec 2014 r. // Fot. Włodzimierz Wasyluk / Forum

Odcinek 4. "Cena niezłomności" już dostępny.

I to już po raz 25! Podczas tegorocznych warsztatów  mieliśmy przyjemność gościć przyjaciół z partnerskiego miasta Wandlitz z Niemiec, panie z KGW z Charzyna, a także mieszkańców naszej gminy. Uczestnicy warsztatów podpatrywali oraz uczyli się różnych technik zdobienia jaj, symbolu Świąt Wielkanocnych. Kultywując tradycję, dzielą się umiejętnościami i tworzą naprawdę piękne dzieła sztuki, pracując tradycyjną techniką batikową. Pisanki tworzy się przez rysowanie( pisanie)  wzorów na skorupce gorącym, roztopionym woskiem . Później zanurza się jajko w barwniku. Do rysowania na nich używa się na przykład słomek, drewienek lub igieł.

Tradycja malowania jajek na Wielkanoc jest jednym z najbardziej charakterystycznych i rozpoznawalnych elementów w kulturze wielu krajów na świecie, w tym także w Polsce. Jest to zwyczaj, który ma bardzo bogatą historię i wiąże się z wieloma symbolicznymi znaczeniami. Pisanki były znane w starożytnej Mezopotamii, Grecji i Egipcie. Na terenie Polski odnaleziono najstarszą pisankę z X wieku na Ostrówku w Opolu. Współczesne pisanki są pięknie udekorowane i stanowią nie tylko symbol wiosny i odradzającej się przyrody, ale także są często prezentem, który wręczany jest przez bliskich sobie ludzi w czasie świąt Wielkiej Nocy.  Warsztaty pisankowe stanowią element łączący pokolenia i promujący wartości, takie jak tradycja, kreatywność, wspólne spędzanie czasu w gronie przyjaciół.

Podczas spotkania jury oceniło palmy wielkanocne, wyniki ogłosimy i wręczymy nagrody 8  kwietnia o godz.10.00.

Rozwijamy pasję czytania

Marzec to miesiąc poświęcony czytelnictwu, poezji i pisarzom. Kontynuując tradycję i promocję czytelnictwa, odwiedziliśmy Szkołę Podstawową nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi im. I Armii Wojska Polskiego w Trzebiatowie. W wydarzeniu wzięli udział uczniowie klas młodszych, którzy z ogromnym zainteresowaniem słuchali opowieści, przygód i inspiracji do tworzenia książek, z których czerpie autorka.

Dyrektorka Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury Renata Teresa Korek z wielką przyjemnością opowiadała dzieciom o pracy twórczej nad książkami, o zawodzie pisarza, o spełnianiu marzeń i o wartościach wynikających z kontaktu z książką. Podczas spotkania uczniowie mieli okazję zadawać pytania, dzielić się swoimi pomysłami na poruszany temat oraz wysłuchać fragmentów książek czytanych przez samą autorkę.

Dziękujemy za zaproszenie dyrekcji szkoły i przygotowanie młodych czytelników do tego inspirującego wydarzenia.

 Wielkanoc w bibliotece 

W ramach Dyskusyjnego Klubu Przyjaciół Książki nasza bibliotekarka Marzenna Dudek poprowadziła wyjątkowe zajęcia wielkanocne dla najmłodszych czytelników!

Dzieci poznały najpiękniejsze zwyczaje związane ze Świętami Wielkanocnymi:

• Pisanki — skąd pochodzi tradycja ozdabiania jajek i dlaczego jajko jest symbolem Wielkanocy?
• Wielkanocny zajączek — skąd przyszedł do nas ten sympatyczny zwyczaj?
• Spotkania rodzinne i świąteczny stół — o tym, czego na nim nie może zabraknąć.
• Lany poniedziałek — śmigus-dyngus, czyli najbardziej mokre święto w roku!

✂️ A potem przyszedł czas na twórcze warsztaty — dzieci własnoręcznie wykonały wielkanocne dekoracje z wycinanek! Nożyczki szły w ruch, a spod małych rączek powstawały zajączki, jajka i wiosenne ozdoby, które z dumą zabrały do domu. 

A na koniec…  wielkie poszukiwanie jajek w ogrodach pałacowych! Dzieci rzuciły się na poszukiwania z entuzjazmem — i oczywiście żadne jajko nie uszło ich uwadze!

Dziękujemy wszystkim uczestnikom za wspaniałą zabawę i ciekawość, z jaką odkrywały wielkanocne tradycje.

Do zobaczenia na kolejnych zajęciach! 

25 marca 2026r. w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury odbyły się eliminacje miejsko-gminne Małego Konkursu Recytatorskiego i Ogólnopolskiego Konkurs Recytatorskiego , Poezji Śpiewanej i Teatru Jednego Aktora. Była to już 71 edycja konkursu.
W Jury zasiadły: Salomea Barwikowska (bibliotekarka, wieloletnia opiekunka teatru dziecięcego), Daria Bilo ( emerytowana nauczycielka języka polskiego, rosyjskiego, niemieckiego, ukraińskiego) , Karolina Kurczewska (Kierownik Biblioteki , posiadająca bogate doświadczenie w pracy z dziećmi).
W tym roku jury wysłuchało interpretacji różnorodnych utworów literackich w wykonaniu 29 uczestników, z których wyłoniono laureatów reprezentujących gminę Trzebiatów na eliminacjach powiatowych w Gryficach. Oceniano wartości artystyczne utworów, ich dobór do możliwości wykonawczych uczestnika oraz wieku, interpretację wybranych utworów, kulturę słowa, styl, dykcję, oraz ogólny wyraz artystyczny. Uczestników konkursu powitały Dyrektor TOK Renata Teresa Korek i prowadząca konkurs Anna Rzepecka życząc wszystkim powodzenia i przede wszystkim radości z udziału w takim wydarzeniu.
Jury miało za zadanie wyłonienie 3 najlepszych recytatorów w każdej kategorii wiekowej. Wiele osób reprezentowało naprawdę świetne przygotowanie i minimalnie „otarło się” o nominacje do następnego etapu.
Każdej osobie, która będzie reprezentować gminę na przeglądzie w Gryfickim Domu Kultury jurorki udzieliły rad i podpowiedzi dotyczących techniki recytacji.

Laureaci w kategorii szkoła podstawowa (kl. I-III):
Mikołaj Libera- Kowalski, Szkoła Podstawowa Nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, opiekunka: Justyna Ogrodowska,

Leon Kantowicz , Szkoła Podstawowa  z Oddziałami Integracyjnymi w Mrzeżynie, opiekun Anna Graczyk,
Adam Ogrodowski , Szkoła Podstawowa Nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, opiekun Katarzyna Zbytniewska.
Wyróżnienia miejscowe (bez kwalifikacji do eliminacji powiatowych):
Alicja Zientek, Kajetan Kędroń ( SP Mrzeżyno), Zoja Stopa, Aleksander Jakubowski ( SP 1 Trzebiatów).

Laureaci w kategorii szkoła podstawowa (kl. IV-VI):

 Liliana Łęska, Nina Janul  -Szkoła Podstawowa Nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, opiekunki: Irena Wasilewska, Jolanta Bąk,
Pola Szczerba , Szkoła Podstawowa Nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, opiekunka Janina Nowicka.
Wyróżnienie miejscowe: Michalina Iwaniec (SP 2 Trzebiatów).
 
Laureaci w kategorii szkoła podstawowa (klasy IV-VI):
Hanna Pilczuk, Szkoła Podstawowa nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Trzebiatowie, opiekun Jolanta Bąk, 

 Karina Kędroń , Szkoła Podstawowa  z Oddziałami Integracyjnymi w Mrzeżynie, opiekun Izabela Onisk.
Wyróżnienia miejscowe:
Gabriela Nowakowska i Magdalena Rębisz ( SP 2 w Trzebiatowie).

Laureatką Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego- kategoria szkoły ponadpodstawowe została Aleksandra Omelańczuk - Zespół Szkół im. Zbigniewa Herberta w Trzebiatowie, opiekun Justyna Kozłowska.

Do wszystkich uczestników kierujemy gratulacje i życzymy, aby pomimo, iż dziś się nie udało przejść do dalszych etapów, nie zaniechać swojego zainteresowania poezją, recytacją. Pragniemy podziękować nie tylko uczestnikom, ale także nauczycielom, rodzicom i opiekunom, którzy włożyli wiele pracy w przygotowanie uczniów do udziału w konkursie.
Wszystkim serdecznie gratulujemy, a laureatom życzymy powodzenia na eliminacjach powiatowych, które odbędą się w Gryfickim Domu Kultury 11 kwietnia 2026r.

Czy wiedzieliście, że dzisiejsza data to kumulacja piękna? Dziś, w sobotę 21 marca, świętujemy nie tylko Pierwszy Dzień Wiosny, ale również Światowy Dzień Poezji!

To wyjątkowe święto zostało ustanowione przez UNESCO w 1999 roku, by przypomnieć nam, jak wielką moc mają słowa. Poezja to nie tylko rymy w zakurzonych tomikach – to emocje, uważność i ratunek dla języków, o których świat czasem zapomina.

Co warto wiedzieć o tym dniu?

Paryski szyk: Główne obchody odbywają się dziś w Paryżu, ale serce poezji bije w każdej bibliotece!
Wiosenna harmonia: Połączenie Dnia Poezji z początkiem wiosny to nie przypadek – obie te rzeczy budzą nas do życia i karmią wyobraźnię.
Głos naszych stron

Z tej okazji z dumą prezentujemy twórczość naszych lokalnych mistrzów słowa.

Jak możecie świętować z nami?

Nie musicie być Mickiewiczem, żeby docenić dobry wiersz. Dziś jest idealny dzień, aby:

Zatrzymać się na chwilę z filiżanką kawy i przeczytać choć jeden utwór z naszej listy.
Podzielić się własnym słowem – z ogromną ciekawością czekamy na Twoje wiersze w komentarzach! Może to właśnie dziś jest ten dzień, by wyjąć tekst z szuflady?
Zostawić ślad – wpisz swój ulubiony cytat lub tytuł wiersza, który zapadł Ci w pamięć.
Poezja to muzyka duszy – pozwólcie jej dzisiaj wybrzmieć! 

Do zobaczenia między regałami!

 
Notka biograficzna - Aneta Jasłowska – urodziła się 07.06.1980 r. w Trzebiatowie. Mieszka we Wrzosowie, gmina Kamień Pomorski. Na trzebiatowskim cmentarzu spoczywa jej dziadek, który wszczepił miłość do poezji. Wydała trzy tomiki „Na Fali Słowa” (2020 r.), „Pod szafirowym płaszczem powiek” (2024 r.) i „Schodami do weny” (2025 r.). Laureatka ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów poetyckich. Współautorka licznych antologii. Jej wiersze pojawiły się w audycjach radiowych, w czasopismach oraz na blogach i stronach internetowych. Jej teksty wykorzystywanie są do muzyki stworzonej przez zespół „Ania i Tomek Trust". Publikuje również na Facebooku na autorskiej stronie „Na Fali Słowa – Aneta Jasłowska”. Otrzymała 1 miejsce w powiatowym Plebiscycie Osobowości za rok 2025.

Chleby pachnące (strofa saficka) 

Bo wszystkie słowa jak chleby pachnące
szumią wśród złotej panoramy żyta,
czas lubi siadać na przydrożnej łące,
by wers przeczytać.

Echo wtóruje i tańczy wciąż z rymem,
układa frazy na snopkach do nieba, 
w rzepaku iskrzy i ku wenie płynie,
by sens wyśpiewać.

Bo wszystkie słowa jak chleby pachnące 
z chrupiącą skórką i miękkością ciszy, 
los przesypuje życiodajną mąkę,
by szczęście wyszyć. 

A potem zbiera jęczmienne warkocze,
syci się świtem i zmierzchem, na przemian, 
a matkę ziemię z zachłannością orze, 
by myślom schlebiać. 

Bo wszystkie słowa jak chleby pachnące
chcą wnikać w umysł, w pragnienia najszczersze
i kiedyś znajdą swojego odbiorcę,
rozkwitną wierszem.

Notka biograficzna - Renata T. Korek (1962) ur. w Trzebiatowie. Poetka, pedagożka, działaczka społeczna, malarka, fotografka, menedżerka kultury, badaczka historii i tradycji regionalnej, autorka artykułów i opracowań naukowych, książek dla dzieci i tomów poetyckich. W 2012 r. ukazała się jej debiutancka książka poetycka Jechałam aleją światła. Kolejną, Kobieta, która chce być mną wydała w 2016 r. Na rynku wydawniczym pojawiły się dla dzieci Wierszowanki do poduszki (2019), Bajka o Zielonym Kocie (2021) oraz Zaczarowane Podwórko ( 2023). Podsumowanie swoich badań pomorzoznawczych  zawarła w publikacji  Prace pomorskie, cz. I etnograficzna ( 2021). Publikuje wiersze i zdjęcia m.in. w periodyku Recogito w Paryżu (recogito.eu), ukraińskim almanachu ARS TRANSLATORICA VIII, 2023, w almanachu poetyckim Czas pojąć ten świat, czas ukoić ból, 2024, Wwierszowzięci intymnie, 2024. Wybrane publikacje zostały przetłumaczone na język niemiecki, ukraiński i niderlandzki. Pisze teksty o artystach, rysuje, maluje, tworzy kompozycje przestrzenne i grafiki, prezentowane na licznych wystawach w kraju i za granicą ( m.in. w Sjőbo ( Szwecja ), Szczecinie, Sławnie, Poznaniu, Tucholi, Trzebiatowie, Walencji ( Hiszpania ). Została uhonorowana wieloma nagrodami i wyróżnieniami, także o randze europejskiej (Europaurkunde, Poczdam 2007, Ehrenurkunde, Schwerin 2008).  Jest bohaterką i uczestniczką wielu reportaży oraz audycji radiowych i telewizyjnych.  Prowadzi Trzebiatowski Ośrodek Kultury i Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury. Członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2018 r. otrzymała medal ministerialny Zasłużony Kulturze Gloria Artis. a w 2023 roku za działalność w obszarze kultury nagrodę Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego Pro Arte. Mieszka w Trzebiatowie (profil: Encyklopedia Pomorza Zachodniego Pomeranica ). 

Każde miejsce ma swoją muzykę

Każde miejsce ma swoją muzykę, brzmi czysto

lub fałszywie, bliżej skóry i głowy jest bardziej prawdziwa,

na wyciągnięcie ręki gubi rytm, jest bębnem,

który wali bez umiaru, albo przekazuje sygnały w dal

oszukujące wroga. Przez dzień i noc dzwoni nam

muzyka ciała i duszy, śpiewa i mówi, nie zasypia,

przez zamknięte oczy wypuszcza swoich czujnych zwiadowców.

Nocą chodzi na palcach, tańczy, rozmawia z ciszą, odbiera jej mowę,

milczy niebo, pulsuje, gra, jej flet jest mgławicą nieuchwytną.

Zanurzone w nocy zwierzęta oddychają swoim rytmem, wydają z siebie

jęk, to ich śpiew nas rzeźnią świata, nad obgryzioną kością,

będą pasły się na soczystych łąkach, aż dopadnie je melodia śmierci.

Ma w sobie łagodność baranka, bezmyślną dobroć kurcząt uciekających

pod skrzydła matki, pokonanych przez ptasią grypę, nagich i bladych.

Pulsują wulkany, grzmią ich trąby, ocean wspina się na palcach, dosięga pięter,

trzaskający szelest wody jest jak lód pod stopą, upiorna ściana trupich kropelek.

Wyjdę przed dom oszukać skojarzenia, zaczerpnąć melodii powietrza zanurzonej

w oddechu drzew, słychać szczękanie zębów, las przygotowuje się do ostatniej bitwy.

Spinka do włosów

Spinka do włosów została w szufladce, zwykła, z plastiku.

Na włosy cienkie i długie, i zapewne siwe, może w mysim kolorze,

a może już białe?

Kto wie, ile razy była przypinana, podtrzymywała nikły

ciężar, niepamięć i bladość.

Poniewierała się po kosmetyczce z wysypanym pudrem,

wędrowała od łóżka do kieszeni  szlafroka. Zwiedziła inne domy,

szpitale, przychodnie, umykała na podłogę, pod szafę, gazetę.

Błąkała się bezdomna i już niepotrzebna. W kolorze kawy z mlekiem

ginęła wśród innych drobiazgów w papierowej torbie.

Nikt nie wiedział, czy już czas, aby ją wyrzucić na śmietnik bezpowrotny,

zapach starości odchodził powoli, zapomniano kto ją kupował,

za ile i po co.

Nadszedł dzień, kiedy trzeba było zrobić porządki w szufladce,

odsprzedać pustą szafkę, usunąć szpargały,

list ze zdjęciem, na którym lśniła, odłożono na chwilę.

Notka biograficzna - Notka biograficzna - Anna Rybak ( Anna Dzięcielska-Rybak), Mieszkanka Trzebiatowa, od niedawna notująca sukcesy w ogólnopolskich konkursach: Laureatka  I i III miejsca w Konkursie Wierszy Klasycznych o Buławę Marszałka w Sulejówku, wyróżnienia w Konkursie Wierszy Ciepłych I Pogodnych w Lubaniu Śląskim, laureatka konkursów satyrycznych : Koła Miłośników Sztuki Taras "Taras", I miejsca w Konkursie Walentynkowym w Popowie,  współautorka trzech antologii i  uczestniczka audycji poetyckich Radia MagMa Koszalin. Od kilku lat znana również mieszkańcom Trzebiatowa z wierszy o tematyce lokalnej. 

( Tytuł nawiązuje do filmu Alfreda Hitchcoca  " Okno na podwórze")

Okno na podwórko

Będzie to historia krew mrożąca w żyłach.

O kogucie, który trafił na podwórko.

O tym, jaka mu się  misja przytrafiła,

zamiast satysfakcji, jaką miał dać kurkom.

Szła za nim opinia hulaszczej natury.

Mówili: ten kogut- prawdziwy Rasputin!

Gdzie był tam zapładniał ekspresowo kury. I to jak rok długi ,a zaczynał w lutym...

Tu,na tym podwórku miała być rutyna.

"Jest praca"- pomyślał -"Nie zdążę zardzewieć".

Potrząsnął grzebieniem, jak facet czupryną

Szybciutko policzyl- kur trzydzieści dziewięć.

Wyszukał najbrzydszą-na akcji początek.

Wiedzial, że zmęczony mógłby nie dać rady.

Na grzędzie paradnic siedział cały rządek.

"Więc pora zaczynać, nie są dla parady".

I wtedy się zaczął spektakl jak z Hitchcocka.

I nalot na niego prawie jak w Pearl Harbor.

Napadła na niego najpiękniejsza kwoka,

Reszta- jak oddziały na Turków pod Warną.

Z koguta zostało nadwątlone ego.

Nie zdołał powstrzymać kurzego żywiołu.

Bo go wyskubały prawie do gołego.

I trafił  Rasputin wkrótce do rosołu

Morał tej historii niechaj tego przejmie,

który stroszy piórka i  dzwonek tarmosi.

Bez koguta także może być przyjemnie...

Kura i bez niego swoje jajka znosi.

Gdyś jednak nie Narcyz rodzaju męskiego.

To musisz się  liczyć z hierarchii kulturą.

Bo kiedy masz wybór, zaczynaj kolego,

od samicy Alfa- nawet gdy jest kurą...

czekamy na Wasze komentarze

Czy zastanawialiście się kiedyś, dokąd uciekają skarpetki, które znikają w pralce? My już znamy odpowiedź! Podczas ostatniego spotkania naszego Dyskusyjnego Klubu Przyjaciół Książki, wyruszyliśmy w podróż pod podłogę razem z bohaterami niesamowitej książki Justyny Bednarek.

Tematem przewodnim była Wiosna – czas zmian, odwagi i nowych przygód. Okazało się, że skarpety, podobnie jak my, czują wiosenny przypływ energii! Jedne zostają detektywami, inne ratują mysie rodziny, a jeszcze inne... po prostu cieszą się słońcem. 

Nasze rozmowy były pełne śmiechu, a kreatywność uczestników przerosła nasze najśmielsze oczekiwania. Czytanie łączy, bawi i uczy patrzeć na świat (nawet ten pod stopami!) w zupełnie nowy sposób.

Dziękujemy wszystkim za obecność i literacką energię!

Dzisiejszy dzień w murach trzebiatowskiego Pałacu upłynął pod znakiem wielkich emocji i pasji do odkrywania regionu. 

To właśnie tutaj zainaugurowano XX Ogólnopolski Guide Tour, który w tym roku zbiegł się z wyjątkową rocznicą – siedemdziesięcioleciem istnienia PTTK w Trzebiatowie. Do naszego miasta zjechali przewodnicy z najdalszych zakątków kraju, aby wspólnie celebrować ten jubileusz i przez najbliższe dni zgłębiać uroki ziemi zachodniopomorskiej.

Hołd dla tradycji i ludzi
Kluczowym momentem uroczystości było odsłonięcie pamiątkowej tablicy, która od dziś będzie przypominać o siedmiu dekadach krzewienia turystyki w naszym regionie. Jacek Waryszak, stojący na czele Koła PTTK „Baszta Kaszana”, podkreślił, że za tą imponującą liczbą lat kryją się przede wszystkim całe pokolenia pasjonatów, którzy z zaangażowaniem budowali lokalne struktury organizacji.

Podczas spotkania nie zabrakło wzruszeń. Wręczono honorowe odznaczenia i wyróżnienia dla najbardziej zasłużonych działaczy. 
Goście mogli podziwiać unikalną wystawę pamiątek gromadzonych przez lata przez lokalnych przewodników.

Uroczystość osłodził jubileuszowy tort przygotowany specjalnie na tę okazję.

Przewodnik – zawód z duszą
W trakcie przemówień wybrzmiała ważna myśl: bycie przewodnikiem to nie tylko zawód, ale przede wszystkim misja wymagająca ogromnej wiedzy i serca. Jak zaznaczyli organizatorzy, profesjonalna opieka nad turystą to fundament całej branży, a Guide Tour jest idealną okazją do wymiany doświadczeń i jeszcze lepszego poznania lokalnych skarbów architektury i przyrody.

Co dalej?
Przed uczestnikami trzy intensywne dni wypełnione prezentacjami, prelekcjami oraz spacerami po Trzebiatowie i okolicach. To doskonały czas na promocję naszego regionu wśród ekspertów, którzy zdobytą wiedzę przekażą dalej turystom z całej Polski.

Polska scena kulturalna obejmuje liczne miejsca, w których rozgrywają się rozmaite wydarzenia – od tradycyjnych festynów i targów, po koncerty oraz prezentacje dorobku artystycznego. Z informacji opublikowanych przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że pod koniec 2024 roku działało w kraju blisko cztery tysiące instytucji, obejmujących domy kultury, kluby i świetlice. W ciągu jednego roku zorganizowały one ponad 250 tysięcy wydarzeń, przyciągając łącznie aż 35 milionów uczestników. Te dane wyraźnie pokazują potencjał tkwiący w działalności kulturalnej, który wykracza daleko poza sferę wypoczynku. Samorządy coraz odważniej sięgają po ten zasób, traktując inicjatywy społeczne zarówno jako formę spędzania wolnego czasu, jak i narzędzie wpływające na postrzeganie danej miejscowości. Koncerty oraz spotkania o różnorodnej tematyce – niezależnie od skali – przestają pełnić rolę lokalnych ciekawostek. Zyskują rangę wydarzeń, które przyciągają odwiedzających, pobudzają gospodarkę regionu i sprzyjają budowaniu więzi między mieszkańcami poprzez wspólne doświadczenia.

Tradycja w nowym wydaniu

Idea organizowania cyklicznych, licznych zgromadzeń łączących cele towarzyskie i gospodarcze sięga bardzo odległych czasów. W antycznej Grecji uroczyście celebrowano Dionizje, natomiast w średniowiecznej Europie rozwijały się jarmarki oraz obrzędy ludowe. Do najbardziej znanych należą poznański Jarmark Świętojański oraz gdański Jarmark św. Dominika. Ich rozkwit przypadł na XVI i XVII stulecie, a pierwotnie koncentrowały się wokół handlu. Sprzyjały spotkaniom kupców, prezentacji rzemiosła i zawieraniu umów, jednocześnie wpływając na życie kulturalne. Równie głęboko zakorzenione w tradycji wdzięczności za zbiory pozostają dożynki. W Polsce epoki nowożytnej święto to zamykało okres żniw, łącząc elementy religijne z wyraźnym podkreśleniem wspólnotowej tożsamości oraz znaczenia pracy na roli.

Dzisiejsze festiwale w dużej mierze odwołują się do tego dziedzictwa, choć dostosowano je do współczesnych warunków. Nadal sprzyjają integracji i tworzą przestrzeń wspólnych przeżyć, lecz ich oddziaływanie nie ogranicza się już do najbliższego otoczenia. Współczesne wydarzenia pełnią ważną funkcję w budowaniu wizerunku – przyciągają gości, eksponują lokalny dorobek i wzmacniają rozpoznawalność regionu. Spełniają więc podwójną rolę: zbliżają uczestników, a jednocześnie kierują uwagę szerszej publiczności na daną społeczność.

Imprezy wpływają na obraz regionu

Starannie opracowane wydarzenie promuje dane miejsce znacznie mocniej niż tradycyjna kampania reklamowa. Dla miłośników mocniejszych dźwięków Jarocin urósł do rangi znaku rozpoznawczego, a nie jedynie jednego z wielkopolskich miast. Organizowane tam koncerty przez całe dekady współkształtowały miejski charakter i sprawiły, że Jarocin zapisał się w zbiorowej świadomości jako polska stolica rocka. Następne pokolenia fanów przyjeżdżały tam, nasiąkały wyjątkową atmosferą i dokładały własną cegłę do opowieści, która do dziś pozostaje najcenniejszym atutem wizerunkowym tego ośrodka.

Podobny mechanizm widać w Kazimierzu Dolnym. Choć panuje tam zupełnie inny nastrój, Festiwal Filmu i Sztuki „Dwa Brzegi” nadaje miasteczku nowy rytm. Rynek oraz okoliczne uliczki przeobrażają się w przestrzeń artystycznych spotkań, kina plenerowe przyciągają widzów, a twórcy razem z publicznością nadają całości rangę prawdziwego święta sztuki. W efekcie miejscowość trwale splata swój obraz z kulturą i umacnia opinię enklawy artystów. Z kolei krakowski Festiwal Kultury Żydowskiej wyrasta z bogatej spuścizny dzielnicy Kazimierz i przyciąga gości z różnych krajów, zainteresowanych jej dziejami oraz tradycją.

Przedsięwzięcia łączące sprawną organizację, ciekawie ułożony program oraz autentyczną więź z konkretnym miejscem wywierają ogromny wpływ na odbiór całego regionu. Właśnie dzięki nim obraz miasta potrafi zmienić się na długo, zainteresowanie odbiorców wyraźnie rośnie, a sam obszar zyskuje mocny impuls sprzyjający napływowi odwiedzających.

Festiwale a korzyści dla regionu

Wielkie wydarzenia artystyczne przynoszą lokalnym społecznościom korzyści, które sięgają daleko poza obszar promocji. Działają jak mocny impuls dla miejscowej gospodarki i wyraźnie poruszają rozmaite segmenty rynku. Widać to między innymi w nasilonym napływie gości – osoby przyjeżdżające na festiwale płacą za noclegi i posiłki, korzystają z transportu na miejscu, zaglądają do sklepów, a tym samym zostawiają pieniądze w regionie. Równolegle ożywia się miejscowa przedsiębiorczość – niewielkie pracownie rzemieślnicze, osiedlowe punkty handlowe oraz rodzinne kwatery osiągają podczas takich wydarzeń wyniki sprzedaży, których próżno szukać w innych miesiącach. Zwiększone zainteresowanie pociąga za sobą także rozbudowę zaplecza inwestycyjnego – pojawiają się nowe hotele i restauracje, a drogi oraz inne trasy dojazdowe przechodzą modernizację, z której później korzystają wszyscy mieszkańcy. W ślad za tym idzie też większa liczba miejsc pracy – obok zajęć sezonowych związanych z obsługą imprez pojawiają się stałe stanowiska, wynikające z rozrostu sektora usług.

Znaczenie festiwali nie sprowadza się jednak do pieniędzy i infrastruktury. Tego rodzaju przedsięwzięcia wzmacniają kapitał społeczny, dając mieszkańcom powód do dumy z miejscowości, na którą kieruje się uwaga całej Polski, a nierzadko również odwiedzających z zagranicy. Wspólny wysiłek przy przygotowaniach, udział w wolontariacie czy obecność wśród uczestników sprzyjają zacieśnianiu sąsiedzkich relacji i budują klimat oparty na życzliwości oraz współpracy. Renomowane wydarzenia potrafią też osłabić odpływ mieszkańców z mniejszych ośrodków, ponieważ pokazują je jako miejsca przyjazne do życia, pełne interesujących inicjatyw i bogatej oferty kulturalnej.

Między małą miejscowością a dużym ośrodkiem

Sposoby promowania miejsc poprzez kulturę i sztukę przybierają odmienne formy, zależne od skali możliwości oraz rozmiaru danego samorządu. Duże miasta, dysponujące znacznymi środkami i rozbudowanym zapleczem organizacyjnym, mogą sięgać po przedsięwzięcia o randze wykraczającej poza granice kraju. Open’er Festival w Gdyni czy Audioriver, przeniesiony po latach z Płocka do Łodzi, przyciągają dziesiątki tysięcy odbiorców i sprawiają, że nazwy tych ośrodków docierają do odbiorców w wielu częściach Europy. Wydarzenia tej skali wzmacniają pozycję miast na kulturalnej mapie i podnoszą ich rozpoznawalność. Podobny kierunek obrał Lublin, rozwijając ofertę kulturalną w związku ze staraniami o rolę Europejskiej Stolicy Kultury w 2029 roku – ten tytuł potwierdza szeroko zakrojone plany oraz inwestycje służące rozwojowi środowisk twórczych.

Mniejsze powiaty i gminy również potrafią znakomicie wykorzystać własne atuty, tworząc ofertę cenioną przez odbiorców i wyraźnie odmienną od propozycji wielkich metropolii. Zamiast rywalizacji z największymi ośrodkami wybierają budowanie własnego obrazu w oparciu o miejscową tradycję oraz to, co bliskie mieszkańcom. W programach pojawiają się festiwale folklorystyczne, święta poświęcone lokalnym przysmakom – od pieczywa, przez miody, po sery – a także prezentacje dawnych rzemiosł. Choć skala tych przedsięwzięć pozostaje skromniejsza, nadal skutecznie przyciągają osoby poszukujące autentycznych doświadczeń, wyjątkowego klimatu oraz wytchnienia od szybkiego tempa życia. Małe społeczności pokazują w ten sposób, że powodzenie wyrasta z przywiązania do tradycji oraz troski o własne dziedzictwo.

Od planu do realizacji – droga do rozgłosu dzięki wydarzeniom

Powodzenie przedsięwzięć kulturalnych nigdy nie bierze się z przypadku. Wydarzenie zyskuje rangę znaku rozpoznawczego danego miejsca dopiero wtedy, gdy za oryginalnym pomysłem stoi stabilne finansowanie oraz opowieść, która na długo przykuwa uwagę odbiorcy. Pominięcie choćby jednego z tych warunków sprawia, że nawet śmiałe projekty zaczynają przypominać kosztowne, lecz zbędne kaprysy.

Wszystko zaczyna się od pomysłu

Przy tworzeniu oferty kulturalnej najwięcej błędów pojawia się wtedy, gdy ktoś bezrefleksyjnie powiela cudze pomysły, nawet jeśli wcześniej przyniosły one sukces. Wydarzenie, które w jednym miejscu przyciąga tłumy, w innej przestrzeni może zakończyć się porażką, a mechaniczne kopiowanie gotowych schematów prowadzi wyłącznie do znużenia odbiorców i osłabienia autentyczności. Znacznie rozsądniej sięgnąć po własne zasoby – dzieje miejscowości, lokalne legendy, dorobek artystów związanych z regionem, regionalną kuchnię albo rzadko spotykane ukształtowanie terenu.

Dobrym potwierdzeniem pozostaje Festiwal Ognia i Wody w Nysie, oparty na atutach tamtejszego zbiornika. Zbliżony kierunek obrał też Festiwal Góry Literatury organizowany w Nowej Rudzie i pobliskich miejscowościach, łączący klimat Sudetów z twórczością Olgi Tokarczuk. Wydarzenia wyrastające z charakteru konkretnego miejsca niosą ze sobą prawdziwość. Potrafią jednoczyć mieszkańców, wciągając ich do wspólnego tworzenia, a dzięki temu codzienne otoczenie choć na moment zyskuje odmienny, niepowtarzalny charakter.

Budżet i źródła finansowania

Przygotowanie rozbudowanego programu artystycznego wymaga pewnego i przewidywalnego zaplecza finansowego. Nawet największy entuzjazm członków komitetu organizacyjnego zderza się w końcu z twardymi realiami gospodarki i wyraźnymi wskaźnikami makroekonomicznymi. Właściciele niewielkich firm, które obsługują letnie wydarzenia plenerowe, stają nieraz przed koniecznością szybkiego pozyskania zewnętrznych środków na rozbudowę własnej infrastruktury przed napływem turystów. Porządna adaptacja zabytkowej stodoły na galerię, pełna wymiana nagłośnienia w gminnym ośrodku czy pilne uruchomienie mobilnego punktu gastronomicznego oznaczają nakłady mocno obciążające skromne rezerwy finansowe.

Korzystanie z otwartych, powszechnie dostępnych narzędzi analitycznych pomaga zachować spokój przy planowaniu kosztownych zakupów przed zbliżającym się szczytem sezonu urlopowego. Drobni przedsiębiorcy, którzy chcą zarabiać na turystyce kulturalnej, chętnie sprawdzają koszty obsługi swoich nowych pomysłów przy użyciu precyzyjnego kalkulatora kredytowego, pozwalającego ostrożnie oszacować przyszłe miesięczne obciążenia. Porównanie ofert dostępnych na rynku ułatwia dopasowanie harmonogramu spłat do specyfiki branży eventowej, znanej z nierównego rytmu przychodów i dużej zmienności. Wcześniejsze zadbanie o płynność finansową skutecznie ogranicza napięcie związane z nagłymi awariami.

Jak nagłośnić wydarzenie?

Nawet najbardziej zajmujący program oraz perfekcyjnie dopięta organizacja nie przesądzają o sukcesie, jeśli wiadomość o wydarzeniu nie przedostanie się do szerokiego grona odbiorców. Ostateczny efekt zależy więc od sprawnego prowadzenia komunikacji, która dziś wymaga zintegrowanego podejścia i równoczesnej obecności na wielu polach. Organizatorzy korzystają z różnych narzędzi – od tradycyjnych mediów, przez internet, po partnerstwa i treści sponsorowane – ponieważ każde z nich spełnia odrębną rolę w budowaniu rozgłosu:

• Tradycyjne media pomagają dotrzeć do osób trzymających się z dala od świata cyfrowego, zwłaszcza przedstawicieli starszego pokolenia.
• Internet oraz media społecznościowe pozwalają zgromadzić wokół wydarzenia grono zaangażowanych sympatyków, podtrzymują kontakt i sprzyjają szybkiemu obiegowi informacji.
• Współdziałanie z lokalnymi przedsiębiorcami albo osobami mającymi wpływ na opinię publiczną wzmacnia wiarygodność projektu i wyraźnie poszerza zasięg przekazu.
• Płatne kampanie reklamowe dają możliwość bardzo precyzyjnego kierowania komunikatów do starannie wybranych grup odbiorców.

Działania informacyjne nie powinny jednak urywać się w chwili zakończenia imprezy. Podtrzymywanie zainteresowania za pomocą galerii fotografii, materiałów wideo oraz zapowiedzi kolejnych edycji sprawia, że wydarzenie pozostaje w pamięci uczestników przez długi czas i stopniowo umacnia rozpoznawalność swojej marki.

Inwestycja, która przynosi efekty

Przygotowanie wydarzeń artystycznych – od festiwali i kiermaszów po regionalne święta – od lat służy jako skuteczny sposób budowania rozpoznawalności konkretnego miejsca oraz tworzenia wokół niego przyjaznego, atrakcyjnego obrazu. W przypadku dużych miast przekłada się to na mocniejszą pozycję w europejskim obiegu, z kolei w mniejszych gminach pobudza napływ gości i sprzyjają zacieśnianiu relacji między mieszkańcami.

Przemyślanie opracowane inicjatywy pobudzają społeczność do działania, przyciągają przyjezdnych i zapewniają życzliwe zainteresowanie mediów. To właśnie połączenie wymiaru estetycznego ze społecznym oraz promocyjnym sprawia, że kultura wzmacnia rozpoznawalność danego miejsca i nadaje mu wyrazisty rys. W realiach ostrej rywalizacji o uwagę odwiedzających i napływ kapitału oryginalny program, silnie związany z tradycją, urasta do rangi przewagi, która może zadecydować o dalszych losach regionu.

Źródła:

• https://www.gov.pl/ – Europejskie Stolice Kultury
• https://www.totalmoney.pl/
• https://new.stat.gov.pl/ – „Działalność centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic w 2024 r.”
• https://fundacjaolgitokarczuk.org/ – Festiwal Góry Literatury 2025
• https://nck.pl/ – „Aktywność kulturalna Polaków w 2024 roku”
• https://nck.pl/badania/raporty – „Oddziaływanie festiwali na polskie miasta. Studium kompetencji kadr sektora kultury oraz synergii międzysektorowej”

Autor: J.W.

Śp. Mamy
Pani Marzeny Domaradzkiej Burmistrz Trzebiatowa.

W tych trudnych chwilach łączymy się w bólu i składamy wyrazy najgłębszego współczucia Pani Burmistrz oraz całej Rodzinie i Bliskim. Strata Matki to jedno z najtrudniejszych doświadczeń, jakie stawia przed nami życie – niech wspomnienia o wspólnie spędzonych chwilach będą dla Państwa źródłem siły i ukojenia.

Dyrektor Renata Teresa Korek oraz Pracownicy Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury

Co musisz wiedzieć?
Forma: Szukamy klasycznych limeryków (5 wersów, rymy aa bb a).
Kategorie: Zapraszamy dzieci, młodzież oraz dorosłych.
Limit: Możesz przesłać maksymalnie 2 utwory.
Nagrody: Na laureatów czekają nagrody książkowe i dyplomy!
Gdzie i do kiedy?
Swoje prace podpisz i dostarcz do 15 lipca 2026 r.:

Osobiscie: U bibliotekarki Karoliny Kurczewskiej w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury.
Mailowo: Na adres biblioteka@trzebiatow.pl.
Wielki finał
Uroczyste wręczenie nagród odbędzie się w wyjątkowej oprawie – podczas Trzebiatowskiego Święta Kaszy, już 25 lipca 2026 r.

Niech absurd i kalambur będą z Wami! Czekamy na teksty, które rozbawią jury do łez.

Pliki do pobrania: 

REGULAMIN_KONKURSU_NA_LIMERYK_O_TRZEBIATOWIE_2026_(1) 

ZGODA_NA_PRZETWARZANIE_DANYCH_OSOBOWYCH_dziecka

ZGODA_NA_PRZETWARZANIE_DANYCH_OSOBOWYCH_UCZESTNIKA 

Była kiedyś taka ulica
w Trzebiatowie.
Mówią, iż do naszego
miasta przyjechał dawno temu
słynny poeta Goethe …
Dzisiaj jest to ulica Zielona – też pięknie.
Ale ULICA
POETÓW brzmi jeszcze
bardziej romantycznie.
Chcemy wrócić na
tamtą ulicę poprzez wiersze,
których siłę wyraża myśl
Norwida
Z rzeczy świata tego
zostaną tylko dwie,
dwie tylko:
poezja i dobroć
więcej nic.

V Misterium Męki Pańskiej w Sadlnie

Drodzy Mieszkańcy i Goście, z ogromną radością i wzruszeniem pragniemy zaprosić Was na wyjątkowe wydarzenie, które już na stałe wpisało się w tradycję naszej wspólnoty. Już po raz piąty w naszym małym Kościele pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Sadlnie odbędzie się „Misterium Męki Pańskiej”.

To dla nas coś więcej niż tylko przedstawienie. To przede wszystkim głębokie przeżycie duchowe i czas wspólnej refleksji nad tajemnicą wiary. W rolę biblijnych postaci wcielą się zwykli ludzie – nasi sąsiedzi i przyjaciele, aktorzy-amatorzy, którzy z wielkim sercem przygotowali inscenizację drogi, męki i śmierci Jezusa Chrystusa.

Szczegóły wydarzenia:
Kiedy: 27 marca 2026 r. (piątek przed Niedzielą Palmową)

O której: godz. 18:00

Gdzie: Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Sadlnie

Wspólnie przeżyjmy te chwile, które pozwolą nam lepiej przygotować się do nadchodzących Świąt Wielkanocnych. Wierzymy, że to spotkanie w murach naszej świątyni poruszy serca i stanie się źródłem wielu duchowych przeżyć.

Serdecznie zapraszamy!
Organizatorzy oraz Aktorzy Misterium

W marcu, jak co roku, przypadają urodziny księżnej Marii Czartoryskiej ( Marynki) – córki pary książęcej : Izabeli z Flemingów i Adama Kazimierza Czartoryskiego. Niestety nie jest pewne, który z dwóch dni : 15 czy 25 marca jest właściwą datą urodzin.

Natomiast dokładnie znana jest sprawa nieudanego małżeństwa Marii. Młodziutka, wychowana w atmosferze romantycznego dworu Czartoryskich – siedemnastoletnia zaledwie Maria - została wydana (wbrew swej woli)  za księcia Ludwika Wirtemberskiego – starszego od niej o 12 lat. Ludwik od najmłodszych lat przygotowywany był do kariery wojskowej, atmosfera romantyzmu była mu zupełnie obca.

Po ślubie młoda para przybyła w 1785 r. do Trzebiatowa ( wówczas : Treptow) gdzie Ludwik został dowódcą garnizonu. Zamieszkali w barokowym pałacu, w którym wcześniej rezydował ojciec Ludwika – książę Eugeniusz Wirtemberski. W 1790 r., po zaledwie pięcioletnim pobycie, Maria i Ludwik wyjechali do Polski. Tam Ludwik został mianowany ( za sprawą Czartoryskich) dowódcą armii litewskiej.

Rok 1792 zapowiadał się szczęśliwie : Maria urodziła syna Adama. Niestety w tymże roku wojska rosyjskie zaatakowały Polskę, gdzie właśnie zaczęło się odrodzenie kraju po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja. W tej sytuacji Ludwik uciekł z Polski porzucając swą żonę i armię litewską. Maria przeżyła wielką tragedię: rozwiodła się, a mąż odebrał jej syna jako dziedzicznego księcia Wirtembergii.

W związku z tymi wydarzeniami często publikowane są wizerunki Marii smutnej, cierpiącej. Warto poznać jednak i drugie oblicze Marii – kobiety, która dużo przecierpiała ale po pobycie w Wiedniu u ciotki Elżbiety Lubomirskiej - stała się dojrzałą, światowa damą. Powróciła do Polski by prowadzić salon literacki ze słynnymi „Błękitnymi Sobotami”. Napisała powieść romantyczną :”Malwina – czyli domyślność serca”, dużo podróżowała, a wrażenia opisywała w pamiętnikach. Bywała częstym gościem salonów w znanych, warszawskich rezydencjach. Otaczał ją tłum adoratorów ale nie wyszła już za mąż po raz drugi. Z czasu pobytu w Wiedniu znany jest jej portret autorstwa Jana Chrystiana Lampiego. Widzimy na nim piękną kobietę, zamyśloną być może nad swym losem ale w oczach czai się oczekiwanie czegoś nowego, a zalotny uśmiech błąka się na ustach.  

dr Janina Kochanowska           

Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak wyglądałoby Twoje miasto, gdyby narysować je z samych wspomnień i emocji? Izabella Kłosowska w swoim projekcie z 2026 roku zaprasza nas w niezwykłą podróż.

"Każdy z nas postrzega świat inaczej. Ja dzielę się z Tobą tym, co czasem widzę..."
Wystawa to przestrzeń dialogu. Obok profesjonalnych kreacji znajdziesz tu autentyczność i dziecięcą radość tworzenia. To zaproszenie do wspólnej podróży, w której narzędziem jest kreska, a celem – odkrycie Trzebiatowa na nowo.

Już niedługo ściany Galerii Feininger wypełnią się niezwykłą atmosferą! Mamy zaszczyt zaprosić Państwa na otwarcie wystawy malarstwa Mai Kozłowskiej, zatytułowanej "Kody i Sygnały".
To wydarzenie, którego nie mogą przegapić miłośnicy sztuki szukający w malarstwie głębi, tajemnicy i unikalnego języka form.
  Szczegóły wydarzenia:
Wernisaż: 1 kwietnia 2026 r. (środa)
Godzina: 17:00
Miejsce: Galeria Feininger – Trzebiatowski Ośrodek Kultury
Adres: ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów
Jeśli nie uda Wam się dotrzeć na samo otwarcie, wystawa będzie dostępna dla zwiedzających aż do 30 kwietnia 2026 r.
"Sztuka to kod, który każdy z nas odczytuje inaczej. Przyjdź i sprawdź, jakie sygnały odbierzesz Ty."
Do zobaczenia w galerii!
--------------------------------------------------
KODY I SYGNAŁY
„Potrzebujemy głosu, który by nawoływał ponad wodami i ostrzegał statki. Zbuduję taki, zbuduję głos, który pomieści w sobie wszystkie czasy i wszystkie mgły, jakie kiedykolwiek istniały”
Ray Bradbury, Złociste jabłka słońca
Wystawa Kody i Sygnały poddaje refleksji systemy komunikacji – wizualne, dźwiękowe i symboliczne, które stanowią podstawę ludzkiego porozumienia. Punktem wyjścia są tu systemy sygnalizacji morskiej, takie jak alfabet Morse’a, Międzynarodowy Kod Sygnałowy (MKS) czy alfabet semaforowy. Każdy z nich tworzy odrębny język znaków i rytmów, w którym barwa, dźwięk i światło stają się nośnikami informacji o precyzyjnym znaczeniu, często decydującym o bezpieczeństwie i przetrwaniu w warunkach zagrożenia.
W tym kontekście malarstwo ukazane zostaje jako kolejny system kodów i sygnałów – wizualna partytura, w której barwa, kompozycja i rytm pełnią funkcję znaków w obrębie autonomicznego języka. Artysta, podobnie jak kompozytor czy sygnalista, koduje w obrazie emocje, napięcia i relacje, które odbiorca „odczytuje” w procesie percepcji. Malarstwo staje się zatem przestrzenią komunikacji, w której znaczenie powstaje w strefie kontaktu intencji nadawcy i interpretacji widza.
Wystawa Kody i Sygnały zwraca uwagę na uniwersalny charakter ludzkiego dążenia do komunikacji – na potrzebę przekazywania treści, emocji i doświadczeń za pomocą systemów symbolicznych. Łącząc język kodów morskich, muzyki i obrazu, ekspozycja ukazuje wspólne dla nich zasady: rytm, strukturę, kompozycję i konieczność interpretacji.
Malarstwo staje się zatem odpowiednikiem sygnału świetlnego lub partytury – zapisem, który ożywa dopiero w odbiorze. Każdy obraz jest komunikatem – wizualnym kodem emocji, doświadczeń i znaczeń, które wymagają dekodowania. Widz zostaje zaproszony do roli interpretatora – tego, kto odczytuje, tłumaczy i odpowiada na sygnał – wezwanie do obecności.
-------------------------------------------------------------
Maja Kozłowska (ur. 1980 r. we Wrocławiu), ukończyła kierunek Malarstwo (dyplom w 2022 r. w pracowni prof. J. Merkela) oraz Podyplomowe Dyscypliny Plastyczne w Architekturze (dyplom w pracowni prof. S. Kortyki w 2019 r.) na Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu. W 2010 r. uzyskała doktorat na UWr. (WPAiE). Wychowała się w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą. Jej prace inspirowane są naturą, nadwiślańskimi krajobrazami i daleką północą. Tworzy abstrakcyjne pejzaże, motywy architektoniczne oraz realizacje video. Poprzez filtr introspekcji analizuje otaczającą rzeczywistość i przetwarza ją w swoich pracach, zachęcając widza do zatrzymania się w przestrzeni czasem jedynie pozornego spokoju. Zawsze w podróży – przez świat literatury, dźwięków, odległych zakątków świata – często jednak wraca do miejsc najbliższych, jak kraina dzieciństwa.
https://majakozlowskaart.wordpress.com/
https://www.instagram.com/majakozlowska_art/

Za nami kolejny inspirujący wieczór z literaturą w roli głównej. W poniedziałek, 16 marca, Filia Biblioteczna w Gołańczy Pomorskiej wypełniła się pasjonatami dobrej książki, którzy w ramach Dyskusyjnego Klubu Książki dzielili się swoimi przemyśleniami i odkryciami.

Pod opieką naszej bibliotekarki, Pani Elwiry Łabik, rozmawialiśmy o tekstach, które pobudzają wyobraźnię i skłaniają do refleksji. Takie spotkania to dowód na to, że biblioteka to nie tylko regały pełne tomów, ale przede wszystkim żywe centrum lokalnej kultury i integracji.

Cieszymy się, że społeczność Gołańczy Pomorskiej tak chętnie angażuje się w literackie dyskusje pod patronatem Dyrektor Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury, Renaty Teresy Korek. Dziękujemy wszystkim obecnym za każde słowo i wspólnie spędzony czas przy kawie i ciekawej lekturze!

„Wojenna jaskółka” to tomik wierszy autorstwa Renaty Teresy Korek. Podejmuje w niej problematykę traumy wojennej, uchodźctwa oraz kruchości ludzkiego życia. To również dokument tragedii i bólu Ukrainy, która musi wytrzymać wojnę. Książka została przetłumaczona na język ukraiński przez Panią Olenę Stepaniuk tłumaczkę języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i polskiego pracującą w Bibliotece Narodowej Francji.

W czwartkowe popołudnie w Pałacu Książęcym odbyło się spotkanie autorskie, podczas którego wysłuchaliśmy wierszy i rozmów o historiach ludzi żyjących w obliczu wojny w Ukrainie. Spotkanie poprowadziła Pani Daria Bilo tworząc pomost słowny pomiędzy poezją, a obrazem świata przedstawionym przez poetkę.  Obrazy zawarte w wierszach zachęcają do głębokiego zastanawiania się nad koszmarem jaki niesie wojna. Dziś świat stoi na krawędzi. Lecz dopóki możemy pisać, mówić i myśleć to nie jesteśmy bezsilni. „Wojenna jaskółka” jest książką, w której wiersze Renaty Teresy Korek wymagają od nas przemyślenia, zrozumienia i konfrontacji z naszymi odczuciami.

To spotkanie było okazją do refleksji nad siłą literatury w tych trudnych czasach.

Zamknięta fabryka na obrzeżach miasta, kamienica z odpadającym tynkiem, pusty dworzec czy opuszczona hala produkcyjna – jeszcze niedawno były tylko pustymi murami, dziś mieszczą galerie sztuki, domy kultury, sale koncertowe i pracownie artystyczne. Rewitalizacja i adaptacja poprzemysłowa nie dotyczą już wyłącznie Warszawy, Łodzi, Katowic czy innych dużych ośrodków. Zgodnie z danymi Głównego Urzędu Statystycznego w 2023 roku działania rewitalizacyjne prowadziło 1290 gmin – czyli ponad połowa wszystkich gmin w Polsce. Na obszarach objętych tymi programami mieszkało ponad 4,8 miliona osób – czyli mniej więcej co ósmy mieszkaniec kraju. Przywracanie zapomnianych obiektów do miejskiego obiegu stało się jednym ze sposobów ożywiania przestrzeni miast, a same przemiany nie ograniczają się do jednego sposobu wykorzystywania dawnych budynków. Wśród nowych funkcji szczególnie wyraźnie zaznacza się rola kultury, która w wielu miejscach staje się pierwszym impulsem do ponownego wykorzystania opuszczonych przestrzeni.

Kultura w starych murach, czyli adaptacje poprzemysłowe

Kultura często wprowadza się do budynków, które pierwotnie służyły pracy, produkcji albo transportowi. W wielu miejscach te przemiany przebiegają w podobny sposób. Rozległe kompleksy fabryczne zmieniają się w centra sztuki, hale magazynowe w galerie i teatry, a historyczne kamienice zaczynają pełnić funkcję domów kultury. Z kolei nieczynne dworce kolejowe otwierają się na działania społeczne i lokalne inicjatywy. Nowe funkcje często pozwalają ocalić takie obiekty przed wyburzeniem i całkowitym zniknięciem z mapy miasta.

Udana adaptacja nie polega jednak wyłącznie na zmianie przeznaczenia. Dużo zależy od tego, czy w nowym projekcie znajdzie się miejsce na ślady przeszłości. Projektanci często decydują się zachować cegłę, stalowe konstrukcje i drewniane belki, zamiast je zasłaniać. To one przypominają, do czego budynek kiedyś służył, i nadają wnętrzom wyrazisty charakter. Dzięki temu dawna fabryka czy magazyn nie zamieniają się w anonimową przestręń wystawową ani kolejny lokal pozbawiony historii. Przeszłość budynku pozostaje obecna i wpływa na to, jak odbieramy kulturę w takim miejscu.

Co zyskują mieszkańcy, gdy budynek wraca do życia?

Najłatwiej pomyśleć o rewitalizacji jak o zwykłym remoncie zaniedbanego budynku. Tymczasem jej skutki sięgają znacznie dalej niż odnowiona elewacja czy odświeżone wnętrze. Dzięki przedsięwzięciom rewitalizacyjnym prowadzonym w 2023 roku zorganizowano w całym kraju 57,5 tysiąca zajęć, warsztatów i szkoleń dla mieszkańców. Powstało też 1,2 tysiąca nowych miejsc pracy, a odnowiono około 300 budynków zabytkowych. Część z nich dostosowano również do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Takie działania pokazują, że wraz z odnową budynku wraca także jego funkcja społeczna.

Dawne, zaniedbane przestrzenie mogą znów stać się miejscem spotkań, lokalnych działań i codziennej obecności mieszkańców. Czasem wystarczy pracownia artystyczna, mała scena albo kawiarnia literacka, by miejsce, które przez lata omijano, zaczęło ponownie tętnić życiem.

Odnowa budynków a wartość miejsca

Gdy odrestaurowany budynek znów zaczyna przyciągać ludzi, zmienia się nie tylko on sam, ale także jego otoczenie. W dawnej fabryce pojawiają się widzowie, w opuszczonym kinie – goście galerii, a wokół budynku stopniowo wraca ruch. Miejsce, które wcześniej pozostawało na uboczu, zaczyna na nowo zwracać uwagę mieszkańców, przyjezdnych i inwestorów. W ogłoszeniach pojawiają się z kolei nagłówki zachęcające do zamieszkania w „loftach w dawnej fabryce”, „mieszkaniach w zrewitalizowanej kamienicy” czy w „apartamentach nad starówką”.

Podobny mechanizm można zauważyć również w mniejszych miejscowościach turystycznych. Mikołajki, które przez długie wieki były niewielką osadą rybacką, dziś funkcjonują przede wszystkim jako popularny mazurski kurort. Dawne domy rybaków i niewielkie kamienice zamieniają się w pensjonaty albo apartamenty, a historyczna zabudowa zaczyna pełnić rolę atrakcji samej w sobie. Wraz z tym rośnie nie tylko liczba odwiedzających, ale także zainteresowanie osób, które zaczynają uważniej przyglądać się tej miejscowości – przeglądać oferty i rozglądać się za własną przestrzenią na weekend, sezon albo dłużej. Jeśli w wyszukiwarce pojawia się fraza „apartamenty premium Mikołajki”, to znak, że część odbiorców szuka już nie tylko noclegu, lecz także określonego standardu i charakteru miejsca. Rozwijająca się miejscowość przyciąga bowiem coraz bardziej zróżnicowane potrzeby, a wraz z nimi także szerszą ofertę.

Odnowa budynków zwiększa więc wartość miejsca w podwójnym sensie – kulturowym, ponieważ odzyskuje ono znaczenie i charakter, oraz bardziej wymiernym, związanym z rosnącym zainteresowaniem inwestorów, przyjezdnych i rynku nieruchomości.

Czy każda rewitalizacja jest zmianą na lepsze?

Odnowione elewacje i nowe lokale przyciągają ludzi oraz inwestycje, jednak wraz z tym procesem mogą pojawić się także nowe wyzwania, którym trzeba stawić czoło. Wzrost wartości nieruchomości i popularności okolicy bywa powiązany z rosnącymi czynszami oraz cenami usług, które dla części dotychczasowych mieszkańców stają się coraz trudniejsze do udźwignięcia. W skrajnych przypadkach prowadzi to do stopniowego wypierania osób, które przez lata tworzyły lokalną społeczność. Jeśli poprawa wyglądu i atrakcyjności okolicy odbywa się kosztem codziennego życia jej mieszkańców, trudno uznać taki kierunek zmian za pożądany.

Co więcej, nie każdy budynek powinien dostać nowe przeznaczenie za wszelką cenę. Są miejsca, które dla lokalnej społeczności pozostają czymś więcej niż pustym obiektem – są nośnikiem wspomnień, częścią codzienności, śladem pracy kilku pokoleń albo tłem ważnych wydarzeń. W takich przypadkach trudno patrzeć na budynek wyłącznie jak na przestrzeń do zagospodarowania. Dawne szkoły, zakłady pracy czy obiekty związane z kultem religijnym lub lokalną historią są traktowane z dużą wrażliwością właśnie dlatego, że dla wielu mieszkańców są fragmentem zarówno osobistej, jak i wspólnej pamięci. Nie jest to zresztą tylko kwestia sentymentu. Badania National Trust for Historic Preservation pokazują, że przywiązanie do historycznych miejsc jest bardzo silne: 75 procent respondentów wyżej oceniło wygląd starych budynków niż nowych, 88 procent uznało historyczne miejsca za ważny zasób wspólnoty, a 83 procent wskazało, że ochrona zabytków jest dla nich ważna lub bardzo ważna.

Taka wrażliwość wobec historii miejsca nie może jednak oznaczać zgody na jego powolne niszczenie. Opuszczone obiekty, o które nikt nie dba, z roku na rok tracą swoją wartość, aż w końcu znikają z krajobrazu razem z częścią historii miejsca. Dlatego w wielu miastach pytanie nie brzmi już tylko, czy zmieniać funkcję budynku, ale raczej, jak zrobić to odpowiedzialnie. Chodzi o znalezienie równowagi między adaptacją a ochroną dziedzictwa – tak, by nowe życie budynku nie oznaczało utraty pamięci o miejscu ani zerwania więzi z lokalną społecznością.

Jak dbać o tożsamość miejsca?

Znalezienie równowagi między nową funkcją a historią budynku wymaga zaangażowania wielu osób – od projektantów i inwestorów po samych mieszkańców. Bardzo ważną rolę odgrywają tu rzetelne konsultacje społeczne i rzeczywisty udział lokalnej społeczności w planowaniu zmian. To mieszkańcy najlepiej znają charakter swojej okolicy i potrafią wskazać, które elementy miejsca mają dla nich szczególne znaczenie. Zachowanie oryginalnej bryły budynku, dawnego układu wnętrz czy historycznych detali pomaga utrzymać poczucie ciągłości i sprawia, że przeszłość nie znika pod warstwą nowości.

Istotne jest także to, aby odnowiona przestrzeń nie stała się miejscem dostępnym tylko dla wybranych. Tworzenie zamkniętych enklaw często budzi niechęć, dlatego coraz częściej stawia się na łączenie różnych funkcji w obrębie jednego obiektu. Przestrzenie, w których obok działań kulturalnych funkcjonują drobne usługi, miejsca do odpoczynku i codzienne aktywności mieszkańców, szybciej stają się naturalną częścią miasta.

Kompromis zamiast skrajności

Sama rewitalizacja nie jest ani rozwiązaniem wszystkich problemów, ani zagrożeniem samym w sobie. Wiele zależy od tego, jak zostanie przeprowadzona – czy uwzględni potrzeby mieszkańców i uszanuje historię miejsca. Tam, gdzie liczy się wyłącznie szybki zysk, łatwo o konflikty i poczucie, że zmiana odbywa się kosztem lokalnej społeczności. Jeżeli natomiast towarzyszą jej uważność i odpowiedzialność, może stać się impulsem do czegoś naprawdę wartościowego. Najbardziej udane rewitalizacje nie wymazują historii danego miejsca – pozwalają jej trwać także wtedy, gdy budynek zaczyna pełnić nową funkcję.

Źródła:

• Asko S.A. – Jakie mieszkania sprzedają się najszybciej?
• Rewitalizacja w gminach w 2023 r. – Główny Urząd Statystyczny
• Why Old Places Matter: A Survey of the Public – National Trust for Historic Preservation
• Ustawa z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji
• Gminny Program Rewitalizacji. Praktyczny poradnik dla mieszkańców i władz lokalnych – Ministerstwo Rozwoju i Technologii
• The historic urban landscape approach explained – UNESCO
• Dziedzictwo kulturowe w rewitalizacji – Narodowy Instytut Dziedzictwa

Autor: J.W.

Przedwiośnie, okres roku na styku zimy i wiosny.Słońce, pierwsze kwiaty, pąki na drzewach, ptaki szaleją.Przyroda budzi się do życia.Kolory nieśmiało wkraczają, zastępując szarzyznę...
W Akademii Malucha i Klubie Starszaka powstały kolorowe, "wiosenne" domki.
Już niedługo wiosna!

Wczorajszy wieczór w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury był magicznym przystankiem w długiej, 11-letniej podróży. Wspólnie z Dyrektorką Renatą Teresą Korek oraz zespołem TOK, mieliśmy zaszczyt otworzyć wystawę Izabelli Kłossowskiej pt. "ZA-RYSY IK ROLA 2026".

Sztuka to zapis chwil, a wczorajszy wernisaż stał się jedną z tych najpiękniejszych. Galeria Feininger wypełniła się nie tylko pracami artystki, ale przede wszystkim Waszą obecnością i niezwykłą energią. Prace Izabelli – od subtelnych grafik po impresje z dalekich podróży – to dowód na to, że wolność odnajduje się w ciszy, świetle i uważnym przyglądaniu się światu.

Wydarzenie miało też jeszcze jednego, wyjątkowego bohatera! Z ogromną radością, w duchu wspierania lokalnych talentów, zaprezentowaliśmy prace Leona Kantowicza – młodego artysty z naszego Koła Plastycznego "BEZ RAM".

Leon zachwycił gości swoimi dwiema pracami:
 "Słoneczniki" – pełne energii i światła.
 "Kamieniczka" – wykazująca niezwykłą wrażliwość na architektoniczny detal.

Wierzymy, że takie spotkania doświadczonych twórców z młodym pokoleniem są najpiękniejszym dowodem na to, że sztuka w Trzebiatowie ma się świetnie i wciąż ewoluuje.

Jeśli nie mogli Państwo być z nami wczoraj – nic straconego! Wystawa "ZA-RYSY" będzie gościć w naszych progach, czekając na każdego, kto chce na chwilę zwolnić i zatopić się w artystycznych zapisach minionej dekady.

----------------------------------------

Sylwetka Artystki: Izabella Kłossowska (IK Rola)
Izabella Kłossowska, tworząca pod pseudonimem IK Rola, to artystka, dla której sztuka jest sposobem na porządkowanie chaosu i odnajdywanie wolności w uważnym przyglądaniu się światu. Urodzona w 1975 roku w Warszawie, od lat kroczy wielowymiarową ścieżką edukacyjną i twórczą, łącząc pasję do malarstwa z miłością do podróży i nauk humanistycznych.

Wykształcenie i fundamenty twórcze:
Jej droga artystyczna jest tak barwna, jak jej prace. Absolwentka LX LO w Podkowie Leśnej oraz prestiżowej International Class Afloat na pokładzie S/Y Fryderyk Chopin. Studiowała Italianistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz Turystykę i Rekreację (WSKFiT Pruszków). Swoją wrażliwość kształtowała także w Szkole Animatorek Teatru Obrzędowego przy CPK i Ministerstwie Kultury.

Kluczowym momentem jej artystycznej drogi były studia na kierunku Malarstwo i Historia Sztuki w warszawskiej Uczelni Łukaszewski, gdzie obroniła dyplom w pracowni prof. Zbigniewa Gręziaka. Swoje kompetencje rozszerzyła również o Arteterapię (WSKZ), co pozwala jej patrzeć na proces twórczy jako na formę dialogu z emocjami.

Inspiracje i filozofia:
W życiu i sztuce szuka ciszy. Kocha morza, góry, lasy i bezludne wyspy. To właśnie tam, na bezdrożach, odnajduje światło, któremu przygląda się bez pośpiechu i zbędnych słów. Jej twórczość – obejmująca malarstwo, fotografię oraz szlachetne techniki graficzne – to intymny zapis tych spotkań z naturą.

Dorobek artystyczny:
Prace Izabelli Kłossowskiej gościły na licznych wystawach, zyskując uznanie w kraju i za granicą:

Wystawy indywidualne: Prezentowane m.in. w Warszawie, Podkowie Leśnej, Gdyni oraz w Bułgarii. Artystka dzieli się w nich fotografią z podróży oraz kunsztem grafiki warsztatowej (akwaforta, linoryt, sucha igła).

Wystawy zbiorowe: Jej akwarele, rysunki i malarstwo olejne można było podziwiać w galerach w Milanówku, Pruszkowie, Warszawie oraz za granicą (Bułgaria).

Wystawy międzynarodowe: Twórczość IK Roli przekracza granice – od akwareli prezentowanych w Alabamie (USA), przez grafikę w Ruse (Bułgaria), aż po najnowsze prezentacje technik własnych w Warszawie (2025).

--------------------------------------------------------------

Dziękujemy, że tworzycie z nami kulturę w Trzebiatowie! 

Z okazji Dnia Pisarza i Pisarek mamy dla Was i Waszych pociech coś wyjątkowego! Już jutro Biblioteka Publiczna w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury zamieni się w krainę pełną uśmiechu.

Zapraszamy na spotkanie autorskie z Renatą Teresą Korek – pedagogiem, poetką i malarką, która tym razem zaprezentuje swoją najnowszą książkę dla dzieci pt. „Domek pod stołem”. To opowieść, która przypomina, że dziecięca wyobraźnia nie zna granic, a zwykły przedmiot może stać się początkiem wielkiej wyprawy.

Dlaczego warto być z nami?

Premiera książki: Poznasz historię „Domku pod stołem” z pierwszej ręki.
Spotkanie z autorką: Renata Teresa Korek to postać niezwykła – dyrektorka TOK, badaczka tradycji i członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Święto literatury: Idealny sposób, by zaszczepić w dzieciach pasję do czytania.
Zabierzcie dzieci, wnuki i ruszajcie z nami do świata pełnego kolorów!

  Gdzie: Sala Błękitna, Pałac Książecy
  Kiedy: 04.03.2026, godz. 10.00

Zapraszamy Państwa na wyjątkowe spotkanie autorskie, które jest czymś więcej niż tylko promocją książki. To spotkanie z historią, która dzieje się na naszych oczach.

„Wojenna jaskółka” to przejmujący zapis czwartego roku wojny w Ukrainie. To poezja zrodzona z traumy, ale i z potrzeby niesienia świadectwa. W wierszach autorki usłyszymy echa tragedii z Buczy, Mariupola czy Bachmutu, przefiltrowane przez wrażliwość poetki, animatorki kultury i po prostu – człowieka.

Podczas wieczoru towarzyszyć nam będą wyjątkowi goście:
  Olena Stepaniuk – tłumaczka wierszy z Biblioteki Narodowej Francji w Paryżu (Gość Specjalny).
  Daria Bilo – prowadzenie spotkania.

Przyjdźcie, by wspólnie porozmawiać o mocy słowa, które w obliczu wojny staje się najtrwalszym pomnikiem pamięci.

  Gdzie: Sala Błękitna, Pałac Książęcy w Trzebiatowie
  Kiedy: 12 marca 2026 (czwartek), godz. 17:00

To czasopismo, które łączy pokolenia, bawiąc i ucząc od ponad 80 lat!

Mimo upływu lat, misja pisma pozostaje niezmienna: dbałość o „dobre strony dzieciństwa”. Dzisiejszy „Świerszczyk” to nowoczesny miesięcznik, który idealnie balansuje między wartościową literaturą a atrakcyjną formą graficzną.

W dobie ekranów i smartfonów „Świerszczyk” pozostaje najlepszym treningiem dla dziecięcej wyobraźni. Zapraszamy do naszej biblioteki po najnowsze numery – sprawdźcie sami, dlaczego od lat lat dzieci niezmiennie kochają to pismo!

Chwila dla siebie to najlepsza inwestycja w zdrowie - Do zobaczenia 14 marca!

Organizatorami wydarzenia są:
Gmina Trzebiatów
Trzebiatowski Ośrodek Kultury
Stowarzyszenie „Amazonki” Gryfice

25 lutego obchodzimy dzień zakładki. Nie zostało to wybrane przypadkowo. Założyciel Międzynarodowej Społeczności Przyjaciół Książek, Asim Maner, poszukiwał terminu w spokojnym okresie roku – z dala od świątecznego zgiełku i wakacyjnych podróży.

W wielu krajach, zwłaszcza w Europie, jest to pora ciemnych dni i niesprzyjającej pogody – idealne warunki do czytania i spędzania czasu z książkami. 

Zakładki towarzyszą książkom od około 2000 lat – od pojawienia się kodeksów (wczesnej formy książek) w I wieku n.e. W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki czytaliśmy fragment książki Grzegorza Burczy „Bajki z krainy Gryfa”, Jak księżniczka Pola rycerzem być wolała. Następnie wykonaliśmy zakładki do książek oraz dyskutowaliśmy o zasadach panujących w bibliotece, o pozytywach czytania i obcowania z książkami.

Za każdą wielką książką stoi mały, wierny towarzysz – zakładka, która od 2000 lat pomaga czytelnikom na całym świecie.

To popularne święto edukacyjne promujące wiedzę o prehistorii poprzez zabawę, warsztaty i kreatywne prace plastyczne.

W Akademii Malucha i Klubie Starszaka rozmawialiśmy o tych niezwykłych gadach, o paleontologii, wykopaliskach I poszukiwaniu śladów tych wielkich fascynujących stworzeń.

Oczywiście stworzyliśmy świat dinozaurów na naszych pracach.

Postanowiliśmy zmierzyć się z jednym z najtrudniejszych tematów w fotografii studyjnej. Teoria wydaje się prosta, ale praktyka w naszej pracowni szybko zweryfikowała nasze plany! 

Co działo się za kulisami?
Pojedynek z dymem: To on dyktował warunki. Musieliśmy wyczuć moment, w którym jest go „w sam raz” – by był widoczny, ale nie tworzył mlecznej ściany przed obiektywem.
Przenikanie promieni: Kluczem było ustawienie lamp tak, by światło „rysowało” dym i przechodziło przez niego w konkretny sposób. Każdy centymetr przesunięcia statywu zmieniał wszystko.
Ustawienia lamp: Walka z mocą błysku i kątami nachylenia. Chcieliśmy uzyskać ten idealny efekt przenikania promieni, nie prześwietlając przy tym reszty kadru.
Precyzja techniczna: Synchronizacja błysku z gęstością dymu i ustawieniami aparatu wymagała od nas dziesiątek prób i ogromnej cierpliwości.
To jeszcze nie koniec!
Mamy mnóstwo materiału, który wygląda surowo, ale obiecująco. Teraz czas na odrobinę cyfrowej magii...

Na kolejnych zajęciach ruszamy z obróbką! Będziemy wyciągać detale z dymu, podkreślać promienie światła i nadawać całości finalny klimat.

https://www.facebook.com/reel/26179858298319450

Serdecznie zapraszamy na nadchodzące wydarzenie, które odbędzie się już w marcu. To doskonała okazja, aby wziąć udział w tradycyjnych warsztatach w murach naszego Ośrodka.

Tradycja malowania jajek to jeden z najpiękniejszych elementów naszych świąt. Już w marcu otwieramy nasze drzwi dla wszystkich, którzy chcą wspólnie z nami pielęgnować te obyczaje i stworzyć własne, niepowtarzalne pisanki. 

• Zapisy i informacje: Marta Górska i Anna Rzepecka
• Telefon:
  +48 91 387 26 14
  +48 517 695 414
• 
  Termin: 27 marca 2026 r.
  Godzina: 11.00

 Ważne: Ilość miejsc ograniczona!

Jeśli chcesz do nas dołączyć, prosimy o kontakt pod podanymi numerami telefonów. Do zobaczenia!

Dźwięki ulubionej muzyki, rozmowy z najbliższymi, szum drzew w parku... Słuch to jeden z naszych najcenniejszych zmysłów, a Światowy Dzień Słuchu to idealna okazja, by o niego zadbać!

Trzebiatowski Ośrodek Kultury wraz z gabinetem protetyki słuchu TJAUDIO zapraszają na BEZPŁATNE BADANIA SŁUCHU.

Nie odkładaj zdrowia na później. Dobry słuch to lepsza komunikacja i większe bezpieczeństwo każdego dnia. Zapraszamy do historycznej Sali Ślubów – tym razem po zdrowie! 

 Gdzie? Trzebiatowski Ośrodek Kultury, ul. Wojska Polskiego 67 (Sala Ślubów)
Kiedy? 5 marca 2026 r.
Godziny: 11:00 – 16:00

szczegóły: tel. kom. +48 729 055 106

 
Dyrektorka Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury, Renata Teresa Korek, wraz z całym zespołem TOK, ma zaszczyt zaprosić Państwa na wyjątkowe wydarzenie. Już wkrótce w progach Galerii Feininger zagości wystawa, która jest intymnym zapisem minionej dekady.

  "ZA-RYSY IK ROLA 2026" – to autorska prezentacja Izabelli Kłossowskiej.
Wystawa składa się z minicykli powstałych w latach 2015-2026. To coś więcej niż obrazy – to zbiór impresji z podróży i zapisków z codzienności, które artystka przelewała przez ostatnie 11 lat.
Bądźcie z nami podczas wernisażu, by wspólnie odkrywać te niezwykłe ślady twórczej drogi.

  Gdzie: Galeria Feininger, TOK, ul. Wojska Polskiego 67, Trzebiatów
  Kiedy: 5 marca 2026 r.
  Godzina: 17:00
Do zobaczenia w świecie artystycznych impresji!

Zapraszamy do lektury opracowania dr Janiny Kochanowskiej:
„Pałac w Trzebiatowie. Świadectwo wielu epok”

To nie jest zwykły tekst historyczny – to prawdziwa podróż przez stulecia! Autorka, wybitna znawczyni sztuki pomorskiej, w pasjonujący sposób odkrywa przed nami, jak dawna rezydencja książęca zmieniała się na przestrzeni wieków. Od gotyku po klasycyzm – każdy detal ma tu swoją historię.

Jak możecie zapoznać się z publikacją?
 ONLINE:
[LINK DO STRONY/PDF – https://kultura.trzebiatow.pl/-palac-w-trzebiatowie-swiadectwo-wielu-epok.html]

Zaparzcie dobrą kawę, otwórzcie plik i odkryjcie nasz Pałac na nowo. To idealny plan na spokojne, sobotnie popołudnie! 

Dlaczego warto wziąć udział?

Kategorie dla każdego: Od przedszkolaków po dorosłych.

Dowolność techniki: Wykorzystaj bibułę, suszone kwiaty, bukszpan czy słomę (naturalne ozdoby są szczególnie punktowane!).

Wystawa: Twoja palma zostanie zaprezentowana podczas Mszy Św. w Niedzielę Palmową w Sanktuarium w Trzebiatowie.

Najważniejsze terminy:
Dostarczenie prac: do 26 marca 2026 r. (do godz. 11:00) do Pałacu.

Rozstrzygnięcie Jury: 27 marca 2026 r.

Wręczenie nagród: 8 kwietnia 2026 r. o godz. 10:00.

https://kultura.trzebiatow.pl/konkurs-na-palme-wielkanocna-2026.html

Z okazji nadchodzącego Światowego Dnia Słuchu, Trzebiatowski Ośrodek Kultury oraz Gabinet Protetyki Słuchu Tjaudio zapraszają na wyjątkowe wydarzenie prozdrowotne!

Często bagatelizujemy pierwsze objawy niedosłuchu, myśląc, że to „tylko zmęczenie”. Tymczasem profilaktyka to klucz do zachowania pełnej sprawności i radości z rozmów z bliskimi. 

Zapraszamy wszystkich mieszkańców na: 

Krótką prelekcję o tym, jak dbać o słuch i rozpoznawać pierwsze sygnały ostrzegawcze. 

Bezpłatne, indywidualne badania słuchu przeprowadzane przez dyplomowane specjalistki. 

Konsultacje i profesjonalne porady.

Gdzie? Trzebiatowski Ośrodek Kultury, ul. Wojska Polskiego 67 (Sala Ślubów)

 Kiedy? 5 marca 2026 r.

Godziny: 11:00 – 16:00

Zadbaj o siebie i swoich bliskich. Badanie jest bezbolesne, szybkie i całkowicie darmowe!

Historia Remigiusza Kępińskiego to nie tylko daty i suche fakty. To przede wszystkim opowieść o kręgosłupie moralnym, który nie ugina się pod naciskiem historii. Przed nami 3. odcinek naszej serii, w którym przyglądamy się cenie, jaką płaci się za bycie „wiernym ideałom”.

W tym rozdziale nie szukamy sensacji, lecz prawdy o człowieku. Jakie wartości kierowały Kępińskim, gdy horyzont wydawał się ciemny? Czy lokalna wolność ma swoje imię? Odkrywamy kolejne karty, które pokazują, że historia Trzebiatowa i okolic to mozaika odważnych decyzji jednostek.

Dla nas, w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury, ta seria to misja – chcemy, by te wartości rezonowały w Was dzisiaj. Zapraszamy na seans, który jest czymś więcej niż filmem – to lekcja autentyczności.

???? Odcinek 3. "Wierny ideałom" już dostępny.

https://www.youtube.com/watch?v=Lq908uCDaHw

Sieć stała się największą przestrzenią wystawienniczą na świecie, znosząc bariery, które kiedyś oddzielały twórcę od kolekcjonerów i galerzystów. Można dzięki niej prezentować swoje prace milionom odbiorców, nie wychodząc z pracowni i nie czekając na akceptację zewnętrznych kuratorów. Sukces w tym obszarze wymaga jednak sprawnego łączenia wrażliwości artystycznej z praktycznym podejściem do cyfrowego biznesu. W poniższym artykule podpowiemy, jak przekształcić pasję tworzenia w stabilne źródło dochodu oraz zbudować markę osobistą o międzynarodowym zasięgu.

Umowy i prawa autorskie – o czym pamiętać przy sprzedaży prac?

Bezpieczeństwo twórczości v sieci zależy bezpośrednio od dokładnego określenia zasad, na jakich dzieła sztuki są udostępniane innym podmiotom. Każde dzieło jest chronione prawem autorskim od momentu jego ustalenia, nawet jeśli nie przeszło ono oficjalnej rejestracji. Sprzedając fizyczny obraz czy grafikę, nie trzeba automatycznie przekazywać praw do ich powielania; można zachować te uprawnienia dla siebie i osobno sprzedawać licencje na wydruki komercyjne. Bardzo ważne jest, aby każdą transakcję o wyższej wartości dokumentować pisemną umową, która jasno precyzuje pola eksploatacji, czas trwania licencji oraz terytorium jej obowiązywania.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto zapoznać się z Ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych w jej aktualnym brzmieniu – znajdują się tam najbardziej wiarygodne wytyczne dotyczące ochrony własności intelektualnej. Dobrą praktyką jest również konsultacja ze specjalizującym się w tym obszarze prawnikiem przed podpisaniem umowy. Świadomość własnych praw pozwala uniknąć sytuacji, w których Twoja praca zostanie wykorzystana komercyjnie bez Twojej zgody i należytego wynagrodzenia.

Sprzedaż internetowa krok dalej – formy rozliczeń i organizacja finansów

Choć według stereotypu artyści zwykle nie mają głowy do finansów i innych praktycznych spraw, sprzedaż swojej twórczości niewątpliwie wymaga sprawnego zarządzania płatnościami i logistyką. Przede wszystkim należy zadbać o integrację swojego sklepu z popularnymi bramkami płatniczymi, takimi jak Stripe czy PayPal, które obsługują wiele walut i są znane klientom na całym świecie. Szalenie ważne są transparentność w rozliczeniach, regularne wystawianie faktur oraz jasna polityka zwrotów – te elementy redukują stres u kupujących (a więc likwidują jedną z największych barier na ścieżce zakupowej) i ograniczają liczbę zapytań obsługowych. Dobrze zorganizowany system finansowy pozwala też na bieżąco monitorować koszty materiałów oraz realne zyski z każdej sprzedanej pracy.

Na wiarygodność artysty jako profesjonalisty wydatnie wpływa kwestia dostawy fizycznego dzieła do odbiorców. Aby niezależnie do gabarytów, specyficznych wymagań i miejsca docelowego dotarło ono do kupującego bezpiecznie i terminowo, warto postawić na firmę kurierską o ugruntowanej pozycji na rynku, obsługującą również przesyłki międzynarodowe. Przy większej skali działalności dobrym rozwiązaniem może się okazać specjalny abonament dla firm. Dzięki nowoczesnym narzędziom zarówno proces wysyłki, jak i całą sprzedaż można w dużej mierze zautomatyzować, tak by wciąż móc skupiać się przede wszystkim na procesie tworzenia.

Jak zadbać o profesjonalny wizerunek twórcy w internecie?

Wizerunek artysty w sieci przyciąga uwagę, ale też buduje zaufanie, które jest niezbędnym elementem każdej transakcji dokonywanej na odległość. Odbiorcy kupują nie tylko gotowy produkt, ale także historię, warsztat oraz autentyczność, którą twórca prezentuje w swoich kanałach komunikacji. Spójność wizualna jest tu być może istotniejsza niż w jakiejkolwiek innej branży – zdjęcia profilowe, kolory używane w mediach społecznościowych i styl komunikacji powinny tworzyć harmonijną całość. Regularne publikowanie materiałów pokazujących kulisy pracy (behind the scenes) skraca dystans i pozwala fanom poczuć więź z artystą i jego twórczością. Ale profesjonalizm przejawia się także w działaniach, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka: w szybkości odpowiadania na wiadomości, estetycznym opakowaniu przesyłki czy odręcznie wypisanej dedykacji dołączonej do dzieła.

Portfolio online – jak je zbudować, by przyciągało odbiorców?

Stworzenie przejrzystego i estetycznego portfolio to pierwszy krok do przyciągnięcia uwagi kuratorów oraz zamożnych kolekcjonerów. Należy przy tym skupić się na jakości, a nie na liczbie prezentowanych prac, wybierając jedynie te projekty, które najlepiej oddają styl i umiejętności techniczne artysty. Każdy z nich – oprócz wysokiej jakości fotografii lub skanu – powinien być opatrzony krótkim opisem koncepcyjnym, który nada dziełu dodatkowy kontekst. Można skorzystać z gotowych platform typu Behance czy Adobe Portfolio, ale najlepszą opcją jest posiadanie własnej domeny; to zawsze wygląda bardziej profesjonalnie, a ponadto daje pełną kontrolę nad wyglądem strony. Niezbędnym elementem portfolio jest czytelna sekcja kontaktowa z podlinkowanymi mediami społecznościowymi, która ma za zadanie maksymalnie ułatwić potencjalnym klientom nawiązanie szybkiej relacji.

Kanały sprzedaży i promocji – marketplace’y oraz serwisy dla twórców

Dobór odpowiedniego miejsca do ekspozycji prac powinien wynikać ze specyfiki grupy docelowej danego twórcy oraz charakteru twórczości, którą oferuje. W przypadku rękodzieła lub unikatowych przedmiotów użytkowych naturalnym wyborem będą platformy typu Etsy. To jednak oczywiście nie koniec dostępnych opcji. W swojej strategii sprzedaży warto rozważyć następujące narzędzia i platformy:

1. Saatchi Art – platforma przeznaczona dla malarzy, rzeźbiarzy i fotografików; oferuje globalną wysyłkę i profesjonalną opiekę kuratorską.
2. Artfinder – wyspecjalizowany marketplace wspierający niezależnych artystów, kładący duży nacisk na unikatowość i autentyczność dzieł.
3. Instagram i Pinterest – służą jako wizualne witryny sklepowe, a dzięki wbudowanym funkcjom zakupowym pozwalają na szybkie transakcje.
4. Creative Market – idealne dla grafików sprzedających pędzle, fonty czy gotowe szablony do dalszej edycji.
5. ArtStation i Gumroad – przeznaczone do sprzedaży sztuki cyfrowej oraz assetów do gier, ze społecznością nastawioną na konkretne rozwiązania techniczne.

Największą swobodę (i marżę!) można uzyskać, prowadząc własny sklep internetowy na silniku Shopify lub WooCommerce. To rozwiązanie wymaga jednak samodzielnego generowania ruchu poprzez reklamy i działania SEO.

Różne drogi zarabiania na twórczości w internecie

Jak wie każdy artysta, tworzenie sztuki jest zajęciem satysfakcjonującym, ale zwykle bardzo niepewnym, jeśli chodzi o zabezpieczenie bytu. Strategia oparta na wielu źródłach przychodów chroni stabilność finansową przed nagłymi wahaniami koniunktury. Na przykład malarze rzadko ograniczają się obecnie do sprzedaży jedynie oryginalnych płócien, szukając nisz, które pozwalają czerpać zyski z posiadanych umiejętności na inne sposoby. Oprócz drogich obrazów można oferować wydruki w formie plakatów, pocztówek, a nawet koszulek czy toreb; dostępne opcje obejmują też tworzenie kursów online, sprzedawanie e-booków z tutorialami lub płatne konsultacje dla początkujących twórców w danej dziedzinie. Wykorzystanie potencjału różnych formatów cyfrowych pozwala dotrzeć do klientów o bardzo zróżnicowanych budżetach. Poniżej opisujemy przykłady konkretnych ścieżek, które mogą stać się istotną częścią działalności twórczej.

Treści tworzone dla marek – UGC w praktyce

Tworzenie autentycznych materiałów wideo i zdjęć dla firm pozwala zarabiać na zmyśle estetycznym poprzez model UGC – user generated content. Marki coraz częściej rezygnują ze sztywnych sesji zdjęciowych na rzecz treści tworzonych przez realnych użytkowników lub twórców, które wyglądają naturalnie i wzbudzają większe zaufanie odbiorców. Artyści mają wyjątkowe oko do detali, co sprawia, że przygotowywane przez nich materiały UGC na tle masowych produkcji wyróżniają się jakością i dopracowaną kompozycją. Jest to świetny sposób na budowanie portfolio komercyjnego przy jednoczesnym zachowaniu dużej swobody artystycznej.

Modele i wizualizacje 3D – szansa w grach i nowych mediach

Rynek cyfrowej rozrywki nieustannie zgłasza zapotrzebowanie na wysokiej jakości assety trójwymiarowe, niezbędne w produkcji gier oraz animacji. Jeśli grafik sprawnie porusza się w programach takich jak Blender czy ZBrush, może sprzedawać gotowe modele postaci, tekstury czy elementy otoczenia na specjalistycznych giełdach.

Coraz więcej firm architektonicznych szuka również artystów zdolnych do tworzenia fotorealistycznych wizualizacji wnętrz. To bardzo rozwojowa branża, która daje szansę na współpracę z dużymi studiami deweloperskimi z całego świata i satysfakcjonujące wynagrodzenie.

Projekty tatuaży – zamówienia i sprzedaż gotowych wzorów

Współczesna kultura tatuażu otworzyła przed ilustratorami nowy, niezwykle dochodowy kanał sprzedaży autorskich grafik w formie tzw. flashy. Artysta może przygotowywać gotowe arkusze z projektami, które fani kupują jako prawo do jednorazowego wykonania wzoru u swojego tatuatora. Wiele osób decyduje się także na zamówienia indywidualne – wówczas na podstawie osobistej historii klienta tworzy się unikatowy rysunek. Taka forma twórczości pozwala na budowanie bardzo osobistej relacji z odbiorcą, który dosłownie nosi Twoją sztukę na własnej skórze. Projekty te świetnie prezentują się też w mediach społecznościowych, generując naturalne zasięgi i przyciągając kolejnych zainteresowanych taką kreską.

Grafika dla muzyki – okładki, animacje i materiały koncertowe

Branża muzyczna od zawsze była ściśle powiązana z warstwą wizualną. Artyści mają tu olbrzymie pole do popisu, i to nie tylko przy projektowaniu okładek albumów czy singli. Można nawiązać współpracę z zespołami przy tworzeniu oprawy wizualnej koncertów, przygotowując materiały dla VJ-ów lub animowane tła wyświetlane na telebimach. Muzycy często poszukują spójnej identyfikacji wizualnej dla swoich tras koncertowych, co obejmuje projekty plakatów, gadżetów oraz odzieży. W dobie streamingu niezwykle popularne stały się także krótkie animacje do usługi Spotify Canvas, które zapętlają się w trakcie słuchania utworu. Jest to praca wymagająca dużej dozy wrażliwości, tak aby oddać nastroje dźwiękowe za pomocą obrazu i koloru. Pozwala przy tym poszerzyć grono odbiorców o fanów danego wokalisty czy zespołu – wiernych, zaangażowanych i chętnie inwestujących we wszystko, co kojarzy im się z ulubioną muzyką.

Wsparcie od społeczności – jak działa crowdfunding i patronat?

Budowanie lojalnej społeczności wokół artysty i procesu twórczego pozwala na finansowanie ambitnych projektów bezpośrednio przez osoby, które najbardziej go cenią i identyfikują się z jego autorską wizją. Systemy cyklicznego wsparcia, jak Patronite czy Patreon, zmieniają relację między twórcą a odbiorcą z czysto transakcyjnej na opartą na mecenacie. Dzięki regularnym wpłatom od patronów można zyskać finansowy spokój, który pozwala na eksperymentowanie i tworzenie dzieł mniej komercyjnych. Jak pokazuje raport Związku Cyfrowa Polska i Patronite Transformacja kultury cyfrowej w Polsce, Polacy coraz chętniej wspierają niezależnych artystów, doceniając unikatowe korzyści, takie jak dostęp do zamkniętych grup czy wcześniejszy wgląd w nowe prace. Crowdfunding to zresztą nie tylko pieniądze, ale przede wszystkim potężne narzędzie walidacji twórczych pomysłów przez najbardziej zaangażowaną grupę fanów.

Finanse twórcy bez stałej pensji – planowanie i dywersyfikacja dochodów

Aby niezależny artysta był w stanie osiągnąć stabilność finansową, powinien przede wszystkim rygorystycznie oddzielić budżet prywatny od firmowego i w okresach prosperity konsekwentnie budować poduszkę bezpieczeństwa na gorsze miesiące. Warto korzystać przy tym z narzędzi do automatycznego oszczędzania oraz regularnie odkładać procent od każdej sprzedanej pracy na przyszłe zakupy materiałów lub podatki. Na pewno trzeba nauczyć się planować wydatki w perspektywie rocznej, a nie miesięcznej, biorąc pod uwagę sezonowość sprzedaży, która często wzrasta w okresie przedświątecznym. I jak pisaliśmy wyżej – najrozsądniejszym podejściem, pozwalającym skutecznie wystrzegać się kryzysów finansowych, jest dywersyfikacja źródeł przychodu, czyli łączenie sprzedaży oryginałów z drukami, warsztatami i zleceniami komercyjnymi. Świadome zarządzanie kapitałem pozwala uniknąć presji tworzenia wyłącznie pod dyktando rynku, tak zgubnego dla autentyczności sztuki.

Od pierwszych sprzedaży do stałej działalności artystycznej

Przejście od okazjonalnej sprzedaży do prowadzenia zorganizowanej działalności to proces wymagający przemyślanych – i stałych – działań marketingowych i logistycznych. Początkującym na rynku zwykle wystarcza działalność nierejestrowana, ale wraz ze wzrostem obrotów konieczne jest sformalizowanie biznesu, tak aby wywiązać się z obowiązków fiskalnych, ale też móc w pełni korzystać z odliczeń podatkowych i dotacji. Skalowanie działalności często wiąże się z koniecznością delegowania niektórych zadań, na przykład księgowości czy obsługi wysyłek – żaden twórca nie chce przecież poświęcać na to więcej czasu niż na samą kreację. Warto regularnie analizować swoje statystyki sprzedaży, aby wiedzieć, które kanały są najbardziej efektywne i gdzie warto ulokować dodatkowe środki na promocję. Budowanie udanej i dochodowej kariery artystycznej to zawsze dłuższy proces, w którym cierpliwość i konsekwencja są równie ważne, co talent i warsztat techniczny.

Sprzedaż własnej twórczości w internecie może dać artyście niespotykaną nigdzie indziej wolność i możliwość bezpośredniego kontaktu z odbiorcą. Wykorzystując nowoczesne narzędzia logistyczne, dbając o aspekty prawne i dywersyfikując źródła dochodu, da się zbudować solidne fundamenty pod artystyczną niezależność. W tym świecie to właśnie autentyczność jest najsilniejszą walutą, a internet jedynie potęguje jej zasięg i wartość. Nie bójmy się eksperymentować z nowymi formami dotarcia do fanów, bo w cyfrowej galerii znajdzie się miejsce dla każdego unikatowego głosu.

Autor: AP

Źródła:

• https://inpost.pl/abonamenty-dla-firm
• Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego,
• Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
• Związek Cyfrowa Polska i Patronite, raport Transformacja kultury cyfrowej w Polsce,
• https://pl.wikipedia.org/wiki/User-generated_content

  Gdzie? Biblioteka Publiczna im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej (Oddział dla dzieci).
  Kiedy? Każdy piątek, godz. 15.00 – 17.00.
Przyjdźcie całą rodziną. Czekamy na Was!

Trzebiatowski Ośrodek Kultury ogłasza nabór na zajęcia teatralne! Jeśli masz głowę pełną pomysłów, lubisz się wcielać w różne role albo po prostu chcesz przełamać nieśmiałość i świetnie się bawić – to miejsce dla Ciebie!

Dla kogo? Zapraszamy dzieci i młodzież od 11. roku życia.  Gdzie? Spotykamy się w TOK!

Jak się zapisać? Masz trzy proste drogi: 1️⃣ Osobiście: Wpadnij do nas i zapytaj Bibliotekarza (zapraszamy bezpośrednio do Oddziału dla Dzieci!). 2️⃣ Mailowo: Napisz do nas na adres: biblioteka@trzebiatow.pl 3️⃣ Telefonicznie: Zadzwoń pod numer: 91 387 26 14 wew. 6

Nie zwlekaj – Twoja wielka przygoda z teatrem zaczyna się właśnie tutaj! ????

Zobaczcie, jak radzi sobie jedna z naszych najmłodszych adeptek sztuki perkusyjnej! Pod czujnym okiem Aleksandera Czajewskiego powstają takie muzyczne cuda.

Kto powiedział, że perkusja jest tylko dla dorosłych? W Trzebiatowskim Ośrodku Kultury udowadniamy, że pasja nie zna wieku!

Chcesz, aby Twoje dziecko też odkryło w sobie rytm? Mamy jeszcze wolne miejsca na zajęcia!

Gdzie? Trzebiatowski Ośrodek Kultury
Kiedy? Poniedziałki, wtorki (14:00–19:00) oraz soboty (10:00–15:00)
Obejrzyjcie wideo do końca – ta energia jest zaraźliwa! 

https://www.facebook.com/100064292245903/videos/pcb.1308865601266502/920961860549414

Dlaczego 30 minut?
  Uczymy się najefektywniej w krótkich, dynamicznych blokach
  Brak zmęczenia i znużenia – pełne skupienie do końca zajęć
  Więcej energii, więcej mówienia, więcej praktyki
  Regularna nauka bez przeciążenia

Mała grupa to:
  więcej uwagi dla każdego
  swobodna atmosfera
  realne postępy widoczne z tygodnia na tydzień
  Gdzie: TOK, Sala Artystyczna
  Kiedy: Soboty, godz. 10:00 – 14:00
  Inwestycja: Tylko 30 zł za zajęcia

Nabór jest otwarty również dla  grup przedszkolnych

Zadbaj o przyszłość swojego dziecka w przyjaznej, artystycznej atmosferze. Liczba miejsc jest bardzo ograniczona!
W ofercie zajęcia konwersacyjne, zagadnienia gramatyczne , rozwój słownictwa .
Zapisy SMS pod nr tel.881 350 845

Nasza biblioteka to nie tylko regały pełne literatury – to tętniące życiem centrum kultury, w którym historia spotyka się z nowoczesnością. Szukamy osób energicznych, kreatywnych i otwartych, które jako członkowie naszej Twórczej Ekipy pomogą nam budować to miejsce.

Co możesz u nas robić?
W naszej Ekipie nie musisz tylko układać książek na półkach (choć i to ma swój urok!). Szukamy osób, które wniosą swoją energię w konkretne działania:

Masz zdolności manualne? Pomożesz nam tworzyć warsztaty plastyczne. A może wolisz cyfrową twórczość? Czekamy na wsparcie w nagrywaniu krótkich filmików tematycznych.
Nasza Biblioteka to miejsce spotkań z ciekawymi ludźmi. Jako część Ekipy pomożesz w logistyce spotkań z ciekawymi osobami ze świata kultury.
Masz pasję, którą chcesz się podzielić? Twórcza Ekipa to przestrzeń na Twoje pomysły – my damy Ci miejsce i wsparcie promocyjne!

Dlaczego warto do nas dołączyć?
Doświadczenie: Zobaczysz „od kuchni”, jak działa nowoczesna instytucja kultury.
Atmosfera: Praca w otoczeniu książek i pozytywnej energii to najlepszy detoks od codziennego pośpiechu.
„Dobra książka to drugie życie”. Pozwól nam wspólnie pisać kolejne rozdziały historii naszej Biblioteki!

Jak do nas dołączyć? To proste! Możesz:

Zapraszamy dzieci i młodzież od 11 lat ...
Przyjść do nas osobiście i zapytaj Bibliotekarza (zapraszamy bezpośrednio do Oddziału dla Dzieci!).
Napisać maila na adres:biblioteka@trzebiatow.pl
Zadzwonić pod numer: 913872614 wew. 6

Czekamy na Ciebie w naszej bajkowej przestrzeni! Do zobaczenia!

To wyjątkowa okazja, by zanurzyć się w świecie nieszablonowej sztuki i poczuć unikalną atmosferę łódzkiej niezależnej sceny. Teatr Szwalnia od lat słynie z projektów, które łączą autentyczność z artystycznym eksperymentem, a nadchodzące wydarzenie zapowiada się niezwykle inspirująco.

Szczegóły i zapisy:
Wszystkie najważniejsze informacje, daty oraz szczegóły dotyczące biletów lub rezerwacji znajdziecie bezpośrednio w poście na Facebooku:

ZOBACZ SZCZEGÓŁY WYDARZENIA
https://www.facebook.com/teatrszwalnia/posts/pfbid031JCwqccCrNThjWhYX1Z8oM8g7PWsq2xayaMr5RBSoegEN9rszyT8uxwdcRVfeQQ1l

Trzebiatowski Ośrodek Kultury wdraża stronę internetową projektu „Oko Bauhausu – Lyonel Feininger i nowe media w sztukach wizualnych”, która pełni funkcję cyfrowego archiwum, platformy
transferu wiedzy oraz środowiska edukacyjnego. Przedstawiamy relację z przeprowadzonych warsztatów edukacyjnych oraz spotkania podsumowującego wszystkie działania.

Projekt „Oko Bauhausu – Feininger i nowe media w sztukach wizualnych” został zaprojektowany jako proces, a nie jednorazowe wydarzenie artystyczne. Jego realizacja przebiegała etapowo: od badań i koncepcji merytorycznej, przez działania warsztatowe i edukacyjne, opracowanie narzędzi cyfrowych, aż po premierę instalacji multimedialnej oraz udostępnienie otwartych materiałów edukacyjnych.

Zachęcamy do korzystania m.in. z nowych narzędzi cyfrowych, które rozwijają ideę Bauhausu w języku współczesnych technologii ( ruchu, interakcji i narracji wizualnej): Feininger 2.0 — animowana galeria możliwych obrazów - próba odpowiedzi na pytanie, jak mógłby malować Lyonel Feininger, gdyby tworzył dziś — w Trzebiatowie? oraz interaktywnej opowieści o Bauhausie jako metodzie. To interaktywna narracja, która przedstawia Bauhaus nie jako styl, lecz jako metodę pracy i myślenia projektowego. Udostępniamy także materiały dydaktyczne: Wiedza do pracy. Do czytania. Do używania. Materiały te ( do pobrania na stronie ) porządkują idee Bauhausu i pokazują, jak można je stosować współcześnie — w edukacji, sztuce, projektowaniu i pracy z nowymi mediami.

Zapraszamy do eksploracji: www.okobauhausu.art

więcej

Dominika, wspólnie z Andrzejem Koryckim, potrafiła stworzyć w trakcie koncertu wyjątkową atmosferę, jakiej mało kto potrafił dorównać. Jej ballady, pełne morskich opowieści i poetyckiej wrażliwości, na zawsze zapisały się w historii naszych koncertów i w sercach publiczności.

Trzebiatowski Ośrodek Kultury

Z ogromnym smutkiem przyjęliśmy wiadomość o odejściu Dominiki Żukowskiej – wyjątkowej artystki, wokalistki, której głos wielokrotnie rozbrzmiewał na naszej scenie ...

Dominika, wspólnie z Andrzejem Koryckim, potrafiła stworzyć w trakcie koncertu wyjątkową atmosferę, jakiej mało kto potrafił dorównać. Jej ballady, pełne morskich opowieści i poetyckiej wrażliwości, na zawsze zapisały się w historii naszych koncertów i w sercach publiczności.

Trzebiatowski Ośrodek Kultury 

ujęcie z koncertu w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury z dn. 22.03.2019 "Andrzej Korycki, Dominika Żukowska"

????️ „Wojenna jaskółka” – Poezja w obliczu traumy

Czy głos poety może pozostać obojętny, gdy tuż obok toczy się wojna? Renata Teresa Korek – poetka, dyrektorka Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury i członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich – udowadnia, że słowo ma niezwykłą moc niesienia świadectwa.

W najnowszym reportażu Anny Winnickiej zaglądamy do wnętrza tomiku „Wojenna jaskółka”. To przejmujący zapis czwartego roku wojny w Ukrainie, który nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.

Co znajdziemy w tych wierszach?
Ludzkie historie: Echa wydarzeń z Buczy, Mariupola, Bachmutu i Doniecka.

Emocjonalny krajobraz: Przenikliwa opowieść o uchodźstwie, wszechobecnym strachu, ale i niegasnącej nadziei.

Osobisty wymiar: Autentyczne odbicie tragedii w sercu i historii samej autorki.

„Żaden poeta nie może stać z boku wydarzeń...”

Zapraszamy do wysłuchania audycji, która jest nie tylko recenzją literacką, ale przede wszystkim chwilą zatrzymania nad losem drugiego człowieka. ????

POSŁUCHAJ REPORTAŻU:
https://prk24.pl/91449784/wojenna-jaskolka-anna-winnicka

----------------------------
BIO | Renata Teresa Korek
fragment utworu na podstawie wiersza autorki "Nie płacz duszo, nie płacz" 

 

Piątek to w Feriach z TOK 2026 nie tylko czas pożegnań, ale również wielki finał naszych zajęć technicznych! Dzisiejszy dzień upłynął nam pod znakiem zapachu drewna, odgłosów młotków i wielkiej satysfakcji z własnoręcznie wykonanej pracy.

Nasza misja? Budowa i wykończenie ptasiej stołówki! 

Montaż karmników: Nasi młodzi stolarze z wielkim zaangażowaniem kończyli budowę drewnianych konstrukcji. „Stuk-puk” niosło się po całym ośrodku!

Malowanie i dekorowanie: Na koniec daliśmy upust fantazji. Każdy projekt to małe dzieło sztuki! 

Lekcja empatii: Rozmawialiśmy o tym, jak ważne jest pomaganie zwierzętom przetrwać mrozy – teraz każdy uczestnik zabiera do domu nie tylko pamiątkę, ale i ważną misję opiekuna przyrody.

Niezastąpiona Kadra Techniczna: 
Nad tym, by palce były bezpieczne, a gwoździe prosto wbite, czuwała nasza ekipa: Sławomir i Remigiusz - dziękujemy.

Multikino

Nasz kanał z całym materiałem: https://www.youtube.com/@trzebiatowskiosrodekkultur1223

Nasza dzisiejsza ekipa opiekunów: Marta, Ania, Marzenna, Beata i Marek, zadbała o to, by każda minuta pod sferycznymi namiotami była wykorzystana do maksimum.
Co dziś najbardziej rozpalało emocje?
Ekstremalne dmuchańce: Nasza grupa pokonywała tory przeszkód w rekordowym tempie! Zjeżdżalnie i gigantyczne konstrukcje były dziś oblegane przez przyszłych mistrzów olimpijskich.  
Kulkowy zawrót głowy: Baseny z kulkami i strefa maszyn do gier stały się centrum integracji. Śmiechom i przyjacielskiej rywalizacji nie było końca!   
Neonowa Magia – HIT czwartku: Warsztaty neonowe w świetle UV to był prawdziwy moment wytchnienia dla wyobraźni. Dzieci stworzyły świecące projekty, które rozświetliły całą arenę!   
Wyjazd do Kids Arena to dla nas coś więcej niż zabawa – to budowanie wspólnych wspomnień w tym niezwykłym, "namiotowym" świecie. Wracamy do Trzebiatowa zmęczeni, ale naładowani pozytywną energią na jutrzejszy wielki finał ferii!

Efekt? Jesteśmy pod ogromnym wrażeniem! To nie było zwykłe oglądanie eksponatów – to była prawdziwa szkoła przetrwania i pasji do motoryzacji.

Druga grupa zmierzyła się z zadaniami godnymi zawodowych mechaników:

Serwis kół: Druga tura pompowania i wymiany kół poszła błyskawicznie! Emocje w warsztacie były tak duże, że temperatura podskoczyła o kilka stopni. 
Pod maską: Nasi nowi uczestnicy z ogromną ciekawością zaglądali w serca zabytkowych maszyn, ucząc się, co sprawia, że silnik budzi się do życia.
Egzamin z przepisów: Kolejny rocznik młodych kierowców zdał test wiedzy o ruchu drogowym bezbłędnie. Bezpieczeństwo przede wszystkim!
Retro-podróż trwa
Po intensywnych warsztatach nasi odkrywcy ruszyli na podbój hal muzealnych. Kultowe „ogórki”, historyczne tramwaje i lśniące Junaki oraz Mikrusy znów ożyły dzięki wyobraźni dzieci, które chętnie wcielały się w role kierowców z dawnych lat.

W Pałacu od rana słychać tylko młotki! Warsztaty techniczne ruszyły pełną parą. Nasi „specjaliści od zadań specjalnych” – Remigiusz i Sławomir – zamienili salę w prawdziwy warsztat stolarski.

Dzieciaki nie próżnują: tną, mierzą i wbijają pierwsze gwoździe. Cel? Solidne karmniki, które pomogą ptakom przetrwać zimę. Zapał jest ogromny, a zapach świeżego drewna wypełnia całą pracownię. 

https://youtu.be/XDvR-fW-6QY

Mówią, że czas płynie szybko, gdy dzieją się rzeczy wielkie. Jubileuszowe, XXX Spotkanie IV Świec już za nami, ale emocje wciąż w nas pracują!

Dziś prezentujemy krótkie wideo-podsumowanie, które jest pigułką tego, co działo się podczas tej wyjątkowej edycji. To nie tylko obraz i dźwięk – to zapis Waszych uśmiechów, merytorycznych dyskusji i tej nieuchwytnej magii, która towarzyszy nam od 30 lat.
Moment jubileuszu: Uroczyste chwile, które podkreśliły rangę naszego trzydziestolecia.

Dziękujemy każdemu z Was za obecność. To Wy tworzycie historię IV Świec! Zapraszamy do oglądania i wspominania.   

Czy słyszycie to echo? 

To nasi mali mistrzowie majsterkowania ruszyli do akcji! 

Dziś w naszej Pracowni Artystycznej w Pałacu oficjalnie wystartowały warsztaty techniczne STUK-PUK. Zgodnie z planem, od wtorku do piątku zamieniamy się w profesjonalny zakład stolarski!

Pod czujnym okiem naszych niezastąpionych fachowców od zadań specjalnych – Remigiusza i Sławomira – nasi młodzi uczestnicy rozpoczęli wielkie budowanie. Cel jest szczytny: wspólnie tworzymy solidne i piękne karmniki dla ptaków, które pomogą naszym skrzydlatym przyjaciołom przetrwać zimę.

W ruch poszły młotki, gwoździe i drewniane deski. Dzieci (dziewczynki i chłopcy!) z ogromnym zaangażowaniem mierzą, docinają i montują pierwsze elementy. To nie tylko nauka praktycznych umiejętności, ale też wielka lekcja empatii wobec przyrody.

Pierwsze efekty pracy Remigiusza, Sławomira i ich młodych uczniów możecie zobaczyć w dzisiejszej fotorelacji. Spójrzcie tylko na to skupienie!

• Co działo się w naszym pałacowym laboratorium?
  Rakiety pod ciśnieniem: Konstruowaliśmy rakiety, które dzięki sprężonemu powietrzu startowały pionowo w górę, niemal pod same błękitne sklepienie naszej sali!
  Odrzutowe Łaziki: Powstały prototypy pojazdów napędzanych strumieniem powietrza z balona. Aerodynamika w praktyce!
  Podniebne Obserwacje: Na koniec z zapartym tchem śledziliśmy lot mini balonu.
• Ale to nie koniec wrażeń! Po kosmicznych podróżach wróciliśmy do tradycyjnego rękodzieła. Odwiedziły nas panie z PSONI Trzebiatów, które poprowadziły wyjątkowe warsztaty integracyjne. Dzięki ich pasji i cierpliwości, dzieci wyczarowały:
  Tajemnicze i barwne maski karnawałowe.
• ❤️ Piękne serca wykonane techniką decoupage – idealne prezenty prosto z serca.

Dziękujemy instruktorkom z PSONI za te wspaniałe chwile. Zobaczcie w naszej galerii, jak nauka spotyka się ze sztuką w najpiękniejszej sali w mieście!

film: https://youtu.be/9SmYMf1b0uE

https://youtu.be/6dgO2XUcZkc

Sondaż Centrum Badania Opinii Społecznej nie pozostawia złudzeń: choć Polki i Polacy wciąż najchętniej spędzają czas w gronie rodziny, odsetek osób doświadczających samotności podwoił się w ciągu ostatnich siedmiu lat. Paradoksalnie problem ten dotyka najmocniej młodych dorosłych w wieku 18–34 lat, obalając mit samotnego seniora jako jedynej ofiary izolacji społecznej. Pandemia, gwałtowna cyfryzacja oraz iluzja bliskości w mediach społecznościowych osłabiły bezpośrednie relacje międzyludzkie. Stworzyły próżnię, którą może wypełnić jedynie autentyczne spotkanie z drugim człowiekiem – a przestrzeń kultury stwarza ku temu najlepsze warunki.

Cicha epidemia w cyfrowym tłumie

Współczesna definicja samotności wykracza daleko poza fizyczny brak towarzystwa, stając się stanem emocjonalnym odczuwanym nawet w obecności innych osób. Zjawisko to przybiera na sile mimo niespotykanych dotąd możliwości komunikacji cyfrowej, co sugeruje, że technologiczne protezy relacji nie są w stanie zastąpić głębszych więzi budowanych w świecie rzeczywistym. Obecnie aż 8% dorosłych Polaków odczuwa dojmujące osamotnienie w sposób ciągły, co stanowi wyraźny wzrost w porównaniu z 4% odnotowanych w 2017 roku. Niepokojący wzrost przywraca poziomy obserwowane niemal dwie dekady temu, niwecząc lata poprawy wskaźników kapitału społecznego. Szczególnie alarmująca jest sytuacja młodych ludzi, którzy teoretycznie będąc najbardziej „połączeni ze światem”, w praktyce najdotkliwiej odczuwają brak zrozumienia i przynależności do grupy rówieśniczej.

Dom kultury jako współczesna agora

Koncepcja „trzeciego miejsca”, sformułowana przez socjologa Raya Oldenburga, opisuje przestrzenie niebędące ani domem, ani miejscem pracy, które warunkują zdrowie społeczeństwa obywatelskiego i psychiczny dobrostan jednostki. Lokalne domy kultury, biblioteki czy teatry idealnie wpisują się w tę definicję, oferując neutralny grunt, na którym status społeczny czy zawodowy przestaje mieć znaczenie, a liczą się wspólne przeżycia. Wspólne doświadczanie emocji, od wzruszenia po śmiech, synchronizuje reakcje fizjologiczne i psychiczne zgromadzonych, trwale obniżając poziom stresu i poczucia izolacji.

Warsztaty i interakcja zamiast biernego odbioru

Przełamanie bariery anonimowości wymaga zmiany podejścia z „pokazywania” na „tworzenie” kultury wspólnie z odbiorcami. Uczestnicy takich zajęć szybko przekształcają się z przypadkowej grupy obcych sobie ludzi w zżytą wspólnotę, w której relacje przenoszą się poza mury instytucji.

Lokalność buduje tożsamość

Silne poczucie zakorzenienia w lokalnej społeczności jest jednym z najskuteczniejszych buforów chroniących przed osamotnieniem. Poczucie dumy z miejsca zamieszkania, budowane poprzez festiwale dzielnicowe czy wystawy dokumentujące życie sąsiedzkie, staje się spoiwem łączącym napływowych mieszkańców z tymi zasiedziałymi od pokoleń.

Wyjazdowa integracja i zmiana otoczenia

Kultura w wymiarze lokalnym tworzy podwaliny codziennych relacji, ale to turystyka kulturowa pozwala na ich pogłębienie. Wyjazdy na festiwale filmowe, plenery malarskie czy koncerty to potężne narzędzie integracyjne. Doskonałym rozwiązaniem dla grup są domki nad morzem, które zapewniają wspólną przestrzeń sprzyjającą integracji.

Zamiast rozchodzić się do osobnych pokoi hotelowych, uczestnicy wyjazdu mogą kontynuować bycie razem w mniej formalnej atmosferze. Tego typu noclegi nad morzem pozwalają na organizację własnych mini-wieczorków dyskusyjnych czy wspólne przygotowywanie posiłków.

Systemowe wsparcie inicjatyw oddolnych

Efektywna walka z samotnością wymaga stabilnego zaplecza finansowego. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego realizuje szereg programów grantowych. Inwestycja w „miękkie” projekty społeczne przynosi wymierne korzyści w postaci lepszego zdrowia publicznego.

• stypendia twórcze i animacyjne – pozwalają liderom na pełne poświęcenie się pracy z grupami;
• mikrogranty na rewitalizację przestrzeni spotkań – tworzą miejsca przyjazne i zachęcające do przebywania razem;
• pokrywanie kosztów zorganizowanych wyjazdów edukacyjnych – przeciwdziałają wykluczeniu ekonomicznemu;
• dedykowane ścieżki finansowania dla kół gospodyń wiejskich i teatrów amatorskich – budują dumę z przynależności do grupy.

Wolontariat kulturalny jako forma terapii

Praca przy organizacji festiwalu, obsługa widowni czy pomoc w archiwizacji zbiorów daje poczucie sprawstwa i bycia potrzebnym. Dla wielu osób jest to bezpieczny poligon doświadczalny relacji międzyludzkich.

Międzypokoleniowa wymiana doświadczeń

Młodzi ludzie odkrywają, że starość nie musi oznaczać bierności, a seniorzy zyskują kontakt z energią i nowymi perspektywami. Taka symbioza odbudowuje naturalną tkankę społeczną.

Renesans autentycznej obecności

Przyszłość relacji społecznych leży w powrocie do analogowych form bycia razem, których katalizatorem jest sztuka.

Autor tekstu: B.R.

Źródła:

• https://www.e-wczasy.pl/
• Sondaż CBOS „Kto jest najbardziej narażony na samotność?”, listopad 2024
• Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
• https://pl.wikipedia.org/wiki/Turystyka_kulturowa
• https://pl.wikipedia.org/wiki/Trzecie_miejsce

Szukacie ciekawych zajęć dla swoich pociech w lutym? 
Zapraszamy na warsztaty techniczne STUK-PUK, gdzie zamienimy się w prawdziwych konstruktorów!

Co będziemy robić?
Wspólnie zbudujemy solidne i piękne karmniki dla ptaków. To nie tylko świetna zabawa z drewnem i narzędziami, ale też realna pomoc dla naszych skrzydlatych przyjaciół, by pomóc im przetrwać zimę!

Szczegóły wydarzenia:
Termin: Od wtorku do piątku (10.02 – 13.02.2026)

Start godz. 10.00

Dla kogo: Dzieci w wieku szkolnym (dziewczynki i chłopcy)

Miejsce: Pracownia Artystyczna, Pałac

Koszt: ZAJĘCIA BEZPŁATNE! 

Zapisy:
Liczba miejsc jest ograniczona, więc nie zwlekajcie! 
Zapisy prowadzi Dział Instruktorski: 
Tel. 91 387 26 14 wew. 1 Tel. 517 695 414

Organizatorem jest Trzebiatowski Ośrodek Kultury. 
Do zobaczenia przy warsztatowym stole!

Nasza Sala Błękitna po raz kolejny udowodniła, że jest wielozadaniowa. Zamieniliśmy ją w przytulną strefę kinową, gdzie przy słodkim poczęstunku, piciu i obowiązkowym chrupiącym popcornie, nadrabialiśmy filmowe zaległości. Atmosfera była jak na najlepszej premierze w Hollywood!   

Na krótko przed prawdziwym hitem dnia była niespodzianka, którą przygotowała dla nas Pani Justyna – mama jednej z naszych uczestniczek ferii. Co to było? Nie będziemy zdradzać wszystkiego w tekście – koniecznie zajrzyjcie do naszej fotorelacji, by zobaczyć te uśmiechy i radość dzieciaków! Takie gesty sprawiają, że nasze ferie są naprawdę wyjątkowe.

Przez ostatnie dni Trzebiatów i Mrzeżyno stały się żywym płótnem dla wyjątkowo zdolnych artystek ze Szczecińskiego "Plastyka". Grupa Julka, na specjalne zaproszenie Dyrektor TOK, Renaty Teresy Korek, wzięła udział w zimowym plenerze malarskim.

Mimo mroźnej aury, osiem młodych malarek z niezwykłą determinacją uwieczniało architekturę naszego miasta oraz surowy, zimowy pejzaż nadmorski w Mrzeżynie. Efekt? Kilkanaście zachwycających prac wykonanych w technice olejnej, akrylowej oraz precyzyjne rysunki cienkopisem. 

To była czysta synergia młodej energii z inspirującym otoczeniem. Dziękujemy dziewczętom za ich pasję, a Panu Markowi za oprawę wizualną i świetny projekt plakatu. Takie inicjatywy pokazują, że Trzebiatów jest miejscem, gdzie kultura i sztuka tętnią życiem przez cały rok!

Czasem aura wymusza zmiany, ale w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury nie znamy słowa „nuda”. Ze względu na warunki atmosferyczne, wyjazd do Kids Arena przełożyliśmy na poniedziałek.

Zaczęliśmy filmowo – nasza reprezentacyjna Sala Błękitna zamieniła się w nastrojowe kino. Po seansie, pełni filmowych wrażeń, przenieśliśmy się do Sali Lustrzanej, która stała się areną niesamowitych gier i zabaw. 

Lustra nie tylko dodawały blasku naszej zabawie, ale też pozwoliły dzieciom podejrzeć swoje taneczne i sportowe wyczyny z każdej strony! Było mnóstwo śmiechu, zdrowej rywalizacji i integracji.

Mury naszego Pałacu już dawno nie widziały tylu barw naraz! Pierwszy dzień ferii minął pod znakiem totalnej kreatywności.
Nad całym procesem czuwały nasze instruktorki – Ania i Marta, które dbały o to, by każdy młody artysta mógł w pełni rozwinąć swoje skrzydła.  
Co działo się w naszych pracowniach?
  Magia Kolorów z Pomysłową Fabryką: To była prawdziwa eksplozja barw! Dzieci bawiły się kolorami, eksperymentując z ich mieszaniem i odkrywając, jak barwy wpływają na nasz nastrój. To była lekcja sztuki połączona z niesamowitą frajdą.
  Warsztaty Artystyczne z paniami Ewą i Kariną instruktorkami z PSONI Trzebiatów WTZ Trzebiatów: Tutaj królowała precyzja i serce! Wspólnie przygotowywaliśmy wyjątkowe, trójwymiarowe kartki na nadchodzące Walentynki. Dzięki pomocy pań z WTZ, powstały małe arcydzieła, które z pewnością wywołają uśmiech na twarzach obdarowanych osób.   
Energia była niesamowita, a efekty pracy naszych uczestników możecie podziwiać w poniższej fotorelacji. Spójrzcie tylko na te detale!

materiał filmowy: https://youtu.be/w6aHmDgwmj8?si=mgs4fWUsnuaLhiFn

W dniach 02.02–05.02 mamy niezwykłą przyjemność gościć w progach Pałacu Książęcego uczniów Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie. „Grupa Julka”, pracująca pod profesjonalnym okiem pedagoga, pana Stanisława Kokolusa, wybrała nasze miasto na swój zimowy plener malarsko-rysunkowy. 

Młodzi artyści z wielką pasją eksplorują tkankę miejską Trzebiatowa, przenosząc na papier i płótna unikalny klimat naszych uliczek i zabytków. Jesteśmy dumni, że jako Trzebiatowski Ośrodek Kultury możemy wspierać rozwój młodych talentów, oferując im przestrzeń do twórczej pracy i odpoczynku.

Taka współpraca i energia młodych twórców w murach Pałacu na pewno zaowocuje wyjątkowymi dziełami! Już teraz z niecierpliwością wyglądamy efektów ich pracy. ????✨

#TOKTrzebiatów #PałacKsiążęcy #PLSPszczecin #MłodziArtyści #Trzebiatów #PlenerMalarski

Za nami magiczny wieczór w Galerii Feininger. 

W miniony piątek Trzebiatowski Ośrodek Kultury stał się domem dla sztuki, która łączy wieloletnie doświadczenie z młodzieńczą pasją. Podczas uroczystego wernisażu wystawy „Radość Tworzenia”, którego otwarcia dokonała Dyrektor TOK, **Renata Teresa Korek**, wydarzyło się coś wyjątkowego.

Zgodnie z naszą tradycją, obok uznanych artystek, szansę na zaprezentowanie swojej twórczości otrzymało młode pokolenie. Swoje prace pokazał **Mikołaj Śliwa**, uczestnik Koła Plastycznego „Bez Ram”, które prowadzi Renata Jankowska w przestrzeniach Pałacu Książęcego. To momenty, w których duma miesza się ze wzruszeniem.

Głównymi bohaterkami wieczoru były:
**Brygida Surdy** (malarstwo, ceramika)
**Barbara Stępień** (malarstwo, fotografia)
**Magdalena Seredziuk-Grąbczewska** (malarstwo, fotografia, ceramika)
**Krystyna Szmucińska** (ceramika)

Wystawa to dialog form i faktur – od surowej gliny, przez precyzyjne oko obiektywu, aż po barwne płótna. 

Dziękujemy gościom za każde ciepłe słowo skierowane do autorek i Mikołaja. Takie wsparcie to najlepsze paliwo do dalszej pracy twórczej!

Wystawa wciąż trwa – zapraszamy do Pałacu, by na własne oczy zobaczyć ten niezwykły miks energii i doświadczenia

Pierwszy odcinek serii „Wierny ideałom. Remigiusz Kępiński” był zaledwie wstępem do odkrywania losów tego niezwykłego człowieka. Wasze ogromne zainteresowanie i liczne udostępnienia pokazują, jak bardzo potrzebujemy takich lokalnych opowieści.

Już jutro zrobimy kolejny krok. Przygotujcie się na kontynuację, która dopełni obraz postaci Remigiusza Kępińskiego i pozwoli jeszcze lepiej zrozumieć tamten czas.

To historia, którą pisze samo życie – bez scenariusza, pełna prawdy i autentycznych emocji.

Zapiszcie datę: Sobota, 31 stycznia 2026 r.

Godzina: 19:00

Miejsce: Nasz profil / Kanał YouTube 

https://youtu.be/DjS422LU4vg

Bądźcie z nami przed ekranami!

https://youtu.be/DjS422LU4vg

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda świat widziany oczami artysty? Już za kilka godzin będziecie mogli w niego wejść i poczuć energię, która rodzi się z czystej pasji.

Zapraszamy na wyjątkowy wernisaż wystawy zbiorowej, na której swoje prace zaprezentują cztery niesamowite artystki:

Brygida Surdy (malarstwo, ceramika) 

Barbara Stępień (malarstwo, fotografia)

Magdalena Seredziuk-Grąbczewska (malarstwo, fotografia, ceramika)

Krystyna Szmucińska (ceramika)

To nie będzie zwykły wieczór w galerii. To spotkanie z kolorami natury, unikalną teksturą gliny i ulotnością chwili uchwyconą w obiektywie. Każda praca to osobna, intymna opowieść, którą autorki chcą się z Wami podzielić.

Przyjdźcie, zainspirujcie się i pozwólcie, by „Radość Tworzenia” udzieliła się również Wam! Do zobaczenia w naszym świecie!

Gdzie: Galeria Feininger, Trzebiatowski Ośrodek Kultury

Kiedy: Dziś, 30 stycznia (piątek)

Godzina: 17:00

W ramach programu „Mała książka – wielki człowiek”, który jest realizowany przez Instytut Książki, od lat do rąk dzieci i ich opiekunów  trafiają bezpłatne wyprawki czytelnicze. Jesteśmy jedną z blisko 7 000 bibliotek publicznych w Polsce, w której dzieci w wieku przedszkolnym mogą odbierać wyjątkowe książki na dobry czytelniczy start. Listę wszystkich bibliotek publicznych uczestniczących w programie można zobaczyć: tutaj.Program obejmuje swoim zasięgiem 90% szpitali, 91% bibliotek publicznych oraz wszystkie szkoły podstawowe w kraju. To największy w Europie program bookstartowy, którego siła tkwi w ciągłości i konsekwencji działań. Corocznie książki trafiają do średnio 200 tys. niemowlaków, 150 tys. przedszkolaków oraz 450 tys. pierwszoklasistów. Od początku funkcjonowania programu dzieciom przekazano ponad 6 milionów książek.Według badań przeprowadzonych na grupie 1500 respondentów działania te przyspieszają kontakt dziecka z książką, a opiekunów motywują do odwiedzenia biblioteki  i częstszych wizyt w księgarniach. 75% badanych deklaruje, że przynajmniej raz w tygodniu czytało dziecku otrzymaną książkę. 8/10 respondentów twierdzi, że wyprawka zmotywowała ich do czytania dziecku również innych pozycji. 25% opiekunów przyznaje, że bez otrzymanej książki czytałoby mniej lub wcale. Więcej informacji o badaniach można znaleźć tutaj.Tegoroczne wyprawki czytelnicze dla przedszkolaków są wyjątkowe. Młodzi czytelnicy będą mogli odebrać nie jeden, a nawet trzy tytuły. Ponadto po raz pierwszy książki te zostały wybrane w trybie konkursu dla wydawców. Tytuły, które zwyciężyły i już dziś można je odbierać w bibliotekach publicznych w całym kraju, to Przywitanie lata Marii Dek (Wydawnictwo Bernardinum), Rita i koń Marty Kopyt (Wydawnictwo Muchomor) oraz Bobuś Martyny Skibińskiej z ilustracjami Jacka Ambrożewskiego (Wydawnictwo Dwie Siostry).Przywitanie lata to pięknie ilustrowana opowieść o tym, że warto czekać na coś, czego się pragnie. Rita i koń jest zaskakującą historią niecodziennej przyjaźni, która pokazuje, jak to jest znaleźć się w czyichś butach (a wręcz podkowach). Bobuś udowadnia z kolei, że człowiek i maszyna mogą żyć w symbiozie i darzyć się zaufaniem, ale i tak nic nie jest w stanie zastąpić drugiego człowieka (a zwłaszcza Babci).

„Czytaj chwilę” to hasło tegorocznej kampanii. Aby zachęcić osoby nieczytające do sięgania po książkę potrzeba przekazu podejmującego tematy, które żywo dotykają odbiorców. Wspomniane wcześniej badania pokazują, że rodzice, którzy nie czytają dzieciom codziennie, za najczęstszą przyczynę wskazują brak czasu. Nie ma wątpliwości, że opiekunowie to bardzo zajęte osoby. Na głowie mają mnóstwo rzeczy małych i dużych, a w każdą wkładają czułość i uwagę. Niektóre z nich trzeba zrobić tu i teraz, inne można odłożyć, żeby pobyć TU I TERAZ. Wspólne momenty z książką – czytanie, rozmowy, wygłupy – to chwile, które zostają z nami na zawsze. Dlatego w codziennym zabieganiu niektóre rzeczy warto odłożyć… na chwilę.

Zapraszamy do obejrzenia spotu kampanii społecznej „Czytaj chwilę”.

https://www.youtube.com/watch?v=t6JIhsVDWnc

***

Program „Mała książka – wielki człowiek” jest realizowany przez Instytut Książki ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Międzynarodowy Dzień Lego ustanowiono na 28 stycznia. Jest to związane z ważnym etapem w historii duńskiej firmy produkującej klocki Lego. Popularne do dziś elementy z 8 wypustkami (znane jako 2x4) trafiły do sklepów w Danii w 1949 roku. Ze względu na możliwość tworzenia z ich pomocą wielu różnych konstrukcji, zapewniały świetną zabawę dzieciom i to pozostało właściwie bez zmian.

Charakterystyczny dla klocków Lego sposób łączenia został opatentowany dopiero 9 lat później, a dokładnie 28 stycznia 1958 roku. Międzynarodowy Dzień LEGO ustanowiono na pamiątkę właśnie tego wydarzenia. Klocki duńskiej firmy zyskały popularność, ponieważ pozwalają rozwijać kreatywność i wyobraźnię, a jednocześnie są bardzo proste w użyciu i można je ze sobą dowolnie łączyć. Pozwalają więc tworzyć nieskończenie wiele różnych konstrukcji. 

W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki ten właśnie dzień uczciliśmy opowieścią o budowaniu relacji, spełnianiu marzeń i rozwijaniu wyobraźni podczas zabawy klockami. Były zawody w przenoszeniu klocków pałeczkami do ryżu, budowanie konstrukcji i projektowanie na kartce papieru własnego lego ludzika. Wszystkim uczestnikom gratulujemy zastania Mistrzem Lego. Na kolejne zajęcia zapraszamy po feriach.

Zanim pojawi się pierwszy szkic, melodia albo kształt wydobyty z kamienia, w myślach wielu osób odzywa się to samo blokujące hasło: „Nie mam”. Brakuje drogiej sztalugi, farb znanej marki, odpowiedniej gliny czy zestawu narzędzi uznawanych za specjalistyczne, bez których – w naszym przekonaniu – tworzenie traci sens. To pozornie rozsądne wytłumaczenie potrafi skutecznie powstrzymać przed działaniem jeszcze przed sprawdzeniem, czy dana forma ekspresji rzeczywiście nas pociąga. Dane Głównego Urzędu Statystycznego z 2024 roku wskazują, że dzieci oraz młodzież w wieku szkolnym stanowią prawie dwie trzecie członków grup artystycznych działających przy domach kultury oraz świetlicach. Taki obraz nie zaskakuje – najmłodsi z łatwością podejmują próby, nie zaprzątając sobie głowy spojrzeniami innych ani tym, jaki sprzęt trzymają w dłoniach. W dorosłych wyobrażeniach proces twórczy zaczyna się natomiast od posiadania i kompletowania przedmiotów, które mają potwierdzać poważne podejście do zajęcia.

Historia kultury pokazuje jednak zupełnie inny obraz. Przez wieki twórczość rozwijała się dzięki ruchowi, wymianie oraz dostępowi do zasobów dokładnie w chwili, gdy zachodziła potrzeba ich użycia. Przeświadczenie, że dopiero pełen zestaw własnych narzędzi otwiera drogę do działania, zmienia się w sztuczną zaporę postawioną przed własną ciekawością. W takiej perspektywie łatwo umyka fakt, że przedmioty jedynie wspierają pasję, zamiast ją rodzić. Skąd więc bierze się impuls, który każe najpierw gromadzić, a dopiero później próbować?

Co sprawia, że boimy się bycia początkującym?

Wynika to między innymi z tego, że status nowicjusza łatwo zauważyć, a zdecydowana większość osób woli nie przyciągać spojrzeń. Lęk przed oceną oraz wewnętrzna presja, aby wypaść na kogoś, kto wie, co robi, należą do głównych przyczyn odkładania rozpoczęcia nowej aktywności. Psychologowie nazywają ten mechanizm efektem reflektora (ang. spotlight effect) – chodzi o skłonność do zawyżania tego, jak intensywnie inni nas obserwują. W jednym z głośnych badań przeprowadzonych przez psychologów – Thomasa Gilovicha, Victorii Husted Medvec oraz Kennetha Savitsky’ego – uczestnicy zakładali koszulkę z wizerunkiem, który mógł budzić skrępowanie. Osoby badane sądziły, że niemal połowa obecnych w pomieszczeniu zauważy ten charakterystyczny detal ich stroju. Tymczasem zauważyła go tylko około jedna czwarta, czyli o połowę mniej, niż przewidywali. Często to, co nam jawi się jako wyraziste i zawstydzające, dla otoczenia okazuje się nieraz ledwie widocznym drobiazgiem.

Ten schemat bez trudu da się odnieść do twórczości. Jeszcze zanim pojawi się pierwsza kreska, wybrzmi pierwsza fraza albo pokażemy komuś własne fotografie, zakładamy, że niedostatki ujawnią się natychmiast, a ktoś błyskawicznie rozpozna etap nauki. Uwaga przestaje być kierowana w stronę samego działania. Zaczynamy analizować, jak wypadniemy, i rodzi się pokusa szukania form zabezpieczenia. Sprzęt – kosztowny, profesjonalny, „na poziomie” – zaczyna działać jak zbroja: ma odsunąć widmo kompromitacji i sprawić wrażenie kompetencji, zanim cokolwiek powstanie.

Problem polega na tym, że ta taktyka rzadko przynosi trwały efekt. Wymagania rosną, moment startu przesuwa się dalej, a przyjemność tworzenia ustępuje miejsca napięciu. Zamiast dopuścić myśl, że początek oznacza naukę, czekamy na chwilę, kiedy poczujemy się „gotowi” – a finał bywa prosty: nie ruszamy z miejsca.

Kultura żyje obiegiem, nie gromadzeniem

Środowisko kultury jest świetnym przykładem że to, co dla jednej osoby potrafi urosnąć do rangi przeszkody nie do pokonania, w szerszym ujęciu stanowi zwykłą rutynę. Instytucje oraz zespoły twórcze rzadko funkcjonują w logice pełnej własności. Na pierwszym planie stoi możliwość doprowadzenia pomysłu do realizacji – zamiast budowania zapasów i zapełniania magazynów. W teatrze kostiumy oraz fragmenty scenografii wędrują między przedstawieniami, niekiedy również między instytucjami, zyskując drugie i trzecie życie w nowych okolicznościach. Muzycy wypożyczają instrumenty, wynajmują sale do prób, podczas tras koncertowych opierają się na wspólnym backline’ie. Filmowcy i fotografowie sięgają po specjalistyczne oświetlenie i obiektywy w momencie, gdy tego wymaga projekt – na czas konkretnej realizacji, zamiast na stałe. Podobny obieg widać przy technice scenicznej: reflektor, który jednego wieczoru oświetla premierę spektaklu w teatrze, tydzień później potrafi budować atmosferę wernisażu w galerii.

Reguła, według której większe znaczenie ma dostęp niż własność, wykracza zresztą poza sferę kultury. W rolnictwie mało kto zakłada konieczność posiadania każdej maszyny potrzebnej zaledwie przez kilka dni w roku. Powszechna praktyka obejmuje wynajem ciągnika rolniczego na okres intensywnych prac polowych. Pozwala to wykonać zadania dokładnie w odpowiednim momencie, bez wydawania środków na sprzęt, który przez większość czasu byłby nieużywany. Podobnie wygląda to w budownictwie – podnośniki, rusztowania oraz urządzenia o specjalnym przeznaczeniu trafiają na plac budowy pod konkretne zlecenie, a po zakończeniu prac wracają do wypożyczalni.

Zamiast trzymać narzędzia „na wszelki wypadek” i czekać na okazję, lepiej sięgać po nie wtedy, gdy stają się potrzebne. Z kultury płynie identyczna lekcja. Więcej znaczy użycie niż posiadanie – po to, aby coś stworzyć, dać ujście ekspresji i pokazać rezultat innym.

Dom kultury jako spokojny start w twórczości

Jeżeli największą blokadą nie jest brak talentu czy umiejętności, lecz brak narzędzi połączony z obawą przed oceną, pojawia się pytanie o impuls do wykonania pierwszego ruchu. Dla wielu osób staje się nim przestrzeń, do której można wejść, spróbować i nie usprawiedliwiać się z niedoskonałości. Taką funkcję pełnią domy kultury, które obniżają próg startu na kilka uzupełniających się sposobów:

• Zapewniają dostęp do wyposażenia. Zainteresowani malarstwem korzystają ze sztalug oraz podłoży, w pracowniach ceramicznych czekają glina i piec, a osoby myślące o muzyce mogą sięgnąć po gitarę lub pianino, zanim podejmą decyzję o zakupie własnego instrumentu.

• Pomagają oswoić się z początkami. Instruktor prowadzi przez podstawy, podpowiada rozwiązania i porządkuje pierwsze działania. Nie ma potrzeby grać roli pewnej siebie osoby, a pomyłki naturalnie wpisują się w naukę.

• Tworzą wspólnotę. Zajęcia odbywają się w grupach, więc rzadko trafia się ktoś, kto startuje zupełnie sam. Często całe zespoły warsztatowe rozpoczynają na poziomie podstawowym, a w takiej sytuacji pytania i próby przychodzą łatwiej, gdy inni znajdują się w podobnym punkcie.

• Dają przestrzeń do poszukiwań. Rozbudowana oferta ma pomóc odkryć zajęcie naprawdę dopasowane do danej osoby, a droga do tego prowadzi przez eksperymenty. Można spróbować sił w kilku dziedzinach, wrócić do jednej, z innej zrezygnować i zmienić kierunek bez poczucia naruszania niepisanych zasad.

• Przenoszą akcent z wyposażenia na praktykę oraz warsztat. Zajęcia rozwijają umiejętności zamiast powiększać zbiór sprzętu. Wspólne narzędzia sprzyjają rozmowom i wymianie doświadczeń.

Próby bez presji

Odejście od myślenia, że na starcie artystycznej drogi trzeba mieć własne narzędzia, przynosi również psychiczne odciążenie. Zakup drogiego sprzętu potrafi uruchomić nieuświadomioną presję – pojawia się przekonanie, że wydane pieniądze muszą dać wymierny rezultat, najlepiej szybko. Taki ciężar łatwo hamuje spontaniczną kreatywność, ponieważ każda mniej udana próba zaczyna się kojarzyć ze stratą zasobów i rozczarowaniem.

Najprościej wyobrazić sobie to przez analogię do kursu prawa jazdy – mało kto zapisuje się na lekcje dopiero w momencie, gdy posiada już własny samochód. Najpierw pojawiają się zajęcia z instruktorem, jazda autem szkoleniowym oraz przestrzeń na potknięcia, stanowiące naturalny element nauki. Dopiero później zapada decyzja, czy inwestować we własne cztery kółka, myśląc nie tylko o koszcie samego pojazdu, ale również na przykład o ubezpieczeniu samochodu. W twórczości działa podobny mechanizm – na początku, bez przymusu posiadania czegokolwiek, napięcie wyraźnie słabnie. Wtedy próba pozostaje próbą, zamiast zmieniać się w egzamin mający „usprawiedliwić” poniesione koszty.

Pierwsze twórcze próby w domu

Zanim jednak wybierzemy się do specjalistycznej pracowni, możemy rozruszać wyobraźnię w domu, sięgając po rzeczy, które już leżą pod ręką. Zwykle nie zauważamy, ile „narzędzi” kryje się w zwyczajnych przedmiotach. Twórcze pisanie nie domaga się kosztownego oprogramowania – wystarczy prosty notatnik albo darmowy program do edycji tekstu. Fotografia nie musi startować od bezlusterkowca, ponieważ dzisiejsze telefony dają możliwości, o których dawni mistrzowie mogli jedynie marzyć. Gdy pociąga nas plastyka, można rozpocząć od szkiców ołówkiem na odwrocie starych dokumentów lub od kolaży wycinanych z gazet.

Sens polega na oswojeniu samego aktu tworzenia w najprostszej postaci, bez czekania na kuriera z profesjonalną paczką. Domowe próby uczą kreatywnego myślenia oraz radzenia sobie z przeszkodami przy pomocy wyobraźni. Ta lekcja okazuje się znacznie cenniejsza niż sama instrukcja obsługi najnowszego urządzenia.

Rozpoczynając w domu, można trzymać się kilku prostych reguł:

• Sięgnij po surowce wtórne – stare ubrania mogą posłużyć do nauki szycia, a kartonowe pudełka zamienią się w bazę makiet lub rzeźb.

• Opieraj się na bezpłatnej wiedzy – internet pełen jest poradników pokazujących start bez budżetu, z wykorzystaniem domowych odpowiedników profesjonalnych mediów.

• Postaw na małą formę – zamiast planować wielkie płótno, przygotuj serię niewielkich rysunków, dzięki czemu szybciej zobaczysz rezultaty i nie przytłoczy cię skala zadania.

Tak obrana droga wzmacnia pewność siebie i sprawia, że gdy w końcu trafimy do domu kultury albo do profesjonalnego warsztatu, będziemy już wiedzieli, o co pytać oraz co naprawdę chcemy sprawdzić. Domowe tworzenie „z niczego” działa jak trening umysłu: przypomina, że największa sprawczość bierze się z nas samych – zamiast z przedmiotów, które mamy wokół.

Początek bez obaw

Prawdziwa przeszkoda na drodze twórczości rzadko wynika z niedostatku konkretnych przedmiotów. Znacznie częściej kryje się w nastawieniu oraz w lęku przed cudzą oceną. Może więc zamiast pytać: „Czy mam wystarczająco dużo rzeczy?”, lepiej postawić inne pytanie: „Czy mam przestrzeń, w której mogę spróbować?”. W praktyce okazuje się, że tym, co naprawdę trzeba „mieć”, aby tworzyć, nie są rekwizyty, lecz przestrzeń – materialną albo symboliczną – która pozwala bezpiecznie zacząć. Gdy ją odnajdujemy, łatwiej postawić pierwszy krok i podjąć próbę bez obawy, że od razu musimy okazać się najlepsi.

Źródła:

• https://rankomat.pl/

• Działalność centrów kultury, domów kultury, ośrodków kultury, klubów i świetlic w 2024 r. – Główny Urząd Statystyczny

• The Spotlight Effect in Social Judgment: An Egocentric Bias in Estimates of the Salience of One's Own Actions and Appearance – T. Gilovicha, V. Medvec, K. Savitsky

• Spotlight effect – Wikipedia

• Explore the Basics of Drawing – National Gallery of Art (NGA)

• Explore the Basics of Photography – National Gallery of Art (NGA)

Autor: Joanna Ważny

Kochani, dziś okazja rzadka,

Mamy Dzień Babci oraz Dziadka.

Jak wiecie, jest ich razem czworo,

Co można sprawdzić gdy się zbiorą.

Wciąż mówią wtedy o tych latach,

Gdy jeszcze dzieckiem był wasz tata,

A wasza mama bez swych lalek

Do łóżka iść nie chciała wcale. (Marcin Brykczyński)

W Dyskusyjnym Klubie Przyjaciół Książki obchodziliśmy wspólnie z dziadkami ich wyjątkowe święta. Klubowicze przygotowali laurki , a zaproszeni goście wspólnie stworzyli rysunek wazonu z bukietem kwiatów. Były dyskusje o tym jak warto spędzać czas z wnukami, słodki poczęstunek oraz fotografie.

PO RAZ PIERWSZY GOŚCIMY Z WARSZTATAMI W TRZEBIATOWIE! 

To historyczna 1. EDYCJA w tym mieście, więc nie może Cię zabraknąć! 

Będziemy tańczyć Salsę & Bachatę pod okiem Kacpra Gajkowskiego Tancerza, Trenera oraz właściciela Fandance Studio Tańca w Kołobrzegu! 

Poziom dostosowany do uczestników, nawet jeśli nigdy nie tańczyłaś, to idealny moment, by zacząć. Tańczymy solo! 
Warsztaty odbędą się w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury Pałac, ul. Wojska Polskiego 67 @tokpalac
W trakcie wydarzenia czeka na Was poczęstunek od „Gaga Cake” oraz prosecco, owoce, woda 

Plan wydarzenia:
17:00 – 18:15 BACHATA
18:15 – 18:30 PRZERWA Z POCZĘSTUNKIEM „GAGA CAKE”
18:30 – 19:45 SALSA

Cena: 120zł
Obowiązuje bezzwrotny zadatek w celu rezerwacji miejsca!

ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA!
Decyduje kolejność zgłoszeń

Jeśli masz pytania zadzwoń na nr 512832056 albo napisz na priv
Zapisy na Facebook @fandance_studiotanca_kolobrzeg
@fandance_studiotanca_kolobrzeg ✨

W naszej ofercie znajdziesz: 
**Naukę gry na gitarze** 
**Zajęcia perkusyjne** 
***Lekcje gry na fortepianie** 
**Warsztaty wokalne** 

**Gdzie?** Trzebiatowski Ośrodek Kultury

**Kiedy?** 
➡️ **Poniedziałki i wtorki w godz. 14:00–19:00** 
➡️ **Soboty w godz. 10:00–15:00** 

**Zapisy i więcej informacji:** 
Tel. 91 38 72 614
Tel. kom. 517 695 414
e-mail: tok@trzebiatow.pl

Nie przegap okazji, by rozwijać swoje umiejętności pod okiem profesjonalisty!

Przyjdź, poczuj moc muzyki i odkryj swój talent! 

Masz ciekawość świata, lubisz eksperymentować, tworzyć i odkrywać nowe technologie? To idealny moment, aby dołączyć do naszej grupy STEAM w Trzebiatowie!

???? Ogłaszamy nabór uzupełniający – zapraszamy dzieci/młodzież (w zależności od grupy wiekowej) na zajęcia łączące:

 naukę
technologię
inżynierię
sztukę
matematykę

 Dla kogo?
Dla dzieci/młodzieży 9+ chcą dołączyć do przygody ze STEAM!

 Miejsce: TOK w Trzebiatowie
 Termin: piątki od 15:30

Zajęcia STEAM rozwijają kreatywność, logiczne myślenie, współpracę i samodzielne rozwiązywanie problemów – wszystko w formie praktycznych, angażujących projektów.

Kontakt: 697736484, Aleksandra Figaj-Zdanowska

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda świat widziany oczami artysty? Już wkrótce będziecie mogli w niego wejść i poczuć energię, która rodzi się z pasji do malarstwa, ceramiki i fotografii.
Zapraszamy na wyjątkowe otwarcie wystawy zbiorowej, na której swoje prace zaprezentują cztery niesamowite artystki:   Brygida Surdy (malarstwo, ceramika)   Barbara Stępień (malarstwo, fotografia)   Magdalena Seredziuk-Grąbczewska (malarstwo, fotografia, ceramika)   Krystyna Szmucińska (ceramika)

To nie będzie zwykły wieczór w galerii. To spotkanie z kolorami natury, teksturą gliny i ulotnością chwili uchwyconą w obiektywie. Każda z prac to osobna opowieść, którą artystki chcą się z Wami podzielić. Przyjdźcie, zainspirujcie się i pozwólcie, by „Radość Tworzenia” udzieliła się również Wam!  

 
Kiedy? 30 stycznia 2026 (piątek)   Godzina: 17:00   Gdzie? Galeria Feininger, Trzebiatowski Ośrodek Kultury
Do zobaczenia w naszym świecie!

Pamiętacie magię naszych grudniowych warsztatów? Wasze prace są już wypalone, poszkliwione i gotowe, by zamieszkać w Waszych domach! 

Zapraszamy po odbiór gotowej ceramiki do naszej Pracowni Ceramicznej „Pod Schodami”.

Kiedy: Każda sobota | Godziny: 10:00 – 14:00 | Termin: Na odbiory czekamy do końca marca 2026 r.

Nie możemy się doczekać, aż zobaczycie efekt końcowy! Do zobaczenia! 

Spotkanie rozpoczęła „Kolędą dla Nieobecnych” Danuta Piechowska, i stało się to przesłanką do wspomnienia osób, które przez wiele lat obecne były na tej wyjątkowej uroczystości. 

Zgromadzonych gości powitali Burmistrz Trzebiatowa Marzena Domaradzka, Dyrektor Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury Renata Teresa Korek oraz  Henryk Kołodziej Konsul Honorowy Ukrainy w Szczecinie, w imieniu Starosty Powiatu Gryfickiego- wiceprzewodniczący Rady Powiatu Krzysztof Malicki.

Cztery trzebiatowskie wyznania reprezentowali: Dziekan Proboszcz kanonik Wojciech Helak Parafia św. Ap. Piotra i Pawła Mrzeżyno, Dziekan dekanatu szczecińskiego ks. Mitrat Andrzej Demczuk – Parafia Prawosławna pw. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogarodzicy w Gryficach, Ksiądz Proboszcz Sławomir Sikora – Parafia Ewangelicko – Augsburska Św. Trójcy w Szczecinie, oraz Ks. Michał Plets – Parafia Greckokatolicka pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła w Trzebiatowie.

Spotkanie Czterech Świec to wieczór poświęcony historii, kulturze i tradycji czterech wyznań, których wierni mieszkają w Trzebiatowie i okolicach. To nasze, trzebiatowskie kolędowanie rozpoczęło się 17.01.1997r. , wtedy to po raz pierwszy w pałacowej czytelni usiedli obok siebie wyznawcy czterech trzebiatowskich kościołów. Rozpoczęliśmy tradycję zapalenia czterech świec – symbolu czterech wyznań, która trwa nieprzerwanie 30 lat. W tym roku cztery świece symbol czterech Kościołów zapalili: ks. Wojciech Helak (wyznanie rzymskokatolickie), Ks. Michał Plets (wyznanie greckokatolickie), ks. Andrzej Demczuk
 ( wyznanie prawosławne), Stanisław Sąndej  ( wyznanie ewangelicko – augsburskie).

07 lipca 2021r . Spotkanie Czterech Świec zostało wpisane do Krajowego Rejestru dobrych praktyk w ochronie niematerialnego dziedzictwa kulturowego. 

 Spotkanie to wpisuje się swoim charakterem w niematerialne dziedzictwo kulturowe Pomorza Zachodniego, które przekazywane z pokolenia na pokolenie zapewnia poczucie tożsamości z historią i tradycjami, a tym samym przyczynia się do wzrostu poszanowania wielokulturowości oraz wielowyznaniowości w regionie. W swoich założeniach promuje przekazy, zjawiska, żywe tradycje związane z okresem bożonarodzeniowym i nieodłącznym kolędowaniem. 

W programie artystycznym nie zabrakło znanych i lubianych kolęd, rozbrzmiewały pieśni cerkiewne, szczadriłki i kolatki. W wyznaniu greckokatolickim wystąpił ksiądz Michał Plets wraz z grupą z parafii pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła w Trzebiatowie.

 Wyznanie ewangelicko – augsburskie reprezentowała grupa dzieci i rodziców działająca przy Parafii Św. Trójcy w Szczecinie, która przygotowała świąteczne przedstawienie „Szkoła miłości” mówiące o współczesnym pojmowaniu historii  narodzin Jezusa.
W bloku prawosławnym wystąpił duet Zoriuszka z Czaplinka. W wyznaniu rzymskokatolickim wystąpił Chór Cantare pod kierunkiem Pana Jana Kondarewicza, który zaśpiewał wiele unikalnych pastorałek, ale też znane i lubiane kolędy. Piątkowy wieczór tradycyjnie zakończyliśmy wspólnie odśpiewaną pieśnią „Przekażmy sobie znak pokoju” oraz słodkim poczęstunkiem.

Patronat honorowy nad Spotkaniem Czterech Świec objęli: Konsul Honorowy Ukrainy w Szczecinie Henryk Kołodziej i Burmistrz Trzebiatowa Marzena Domaradzka.

Patronat medialny: TVP 3 Szczecin, Polskie Radio Koszalin, Radio Szczecin, Visit Mrzeżyno, ECHOmedia.info Ponadregionalny Magazyn Informacyjny, Trzebiatowska Gazeta Regionalna, Superportal 24.

Patrząc na spływające do nas podziękowania i gratulacje, czujemy ogromną dumę i wzruszenie. Każdy z tych gestów to dla nas dowód, że Muzeum to nie tylko mury i eksponaty, ale przede wszystkim ludzie i relacje.

Dziękujemy, że byliście z nami!
Chcielibyśmy skierować słowa najszczerszej wdzięczności do wszystkich, którzy sprawili, że ten jubileusz stał się niezapomniany:

Obecnym na uroczystości: Dziękujemy za Waszą obecność, wspólne rozmowy i uśmiechy, które wypełniły muzealne sale. To Państwo nadają sens naszej codziennej pracy.

Autorom listów i kartek gratulacyjnych: Wasze piękne, pisane słowa zostaną w naszym archiwum jako najcenniejsze świadectwo minionego ćwierćwiecza.

Darczyńcom i Przyjaciołom: Za każdy telefon z gratulacjami, za każdą wiadomość i każde "dobre słowo" usłyszane w kuluarach – dziękujemy! Ta energia dodaje nam skrzydeł na kolejne lata.

"Muzeum to żywy organizm, który karmi się pamięcią i życzliwością swoich gości. Państwa gratulacje to dla nas najlepszy drogowskaz na przyszłość".

Zapraszamy w niezwykłą podróż przez lata, utrwaloną w kadrach archiwalnych nagrań. 

Film „"Świadectwa minionych lat" to zestawienie momentów Spotkań Czterech Świec w Trzebiatowie – wydarzenia, które stało się symbolem ekumenizmu, wzajemnego szacunku i lokalnej tożsamości. 

Zobacz, jak na przestrzeni lat media, telewizja i mieszkańcy dokumentowali ten wspólny płomień pokoju.

Muzyka pojawia się w świecie dziecka niemal automatycznie. Jest obecna w tle codziennych zabaw, w rytmie kroków podczas spaceru czy w nuceniu przy zasypianiu. To obecność tak oczywista, że często nawet nie zastanawiamy się nad jej znaczeniem. Maluchy reagują na dźwięk instynktownie – zanim nauczą się mówić, potrafią już całym ciałem odpowiedzieć na rytm. Tupanie, kołysanie się czy klaskanie to ich naturalny język.

W tym kontekście domy kultury stają się przestrzenią, która pozwala tej naturalnej energii wybrzmieć w pełni. To miejsca, gdzie domowe, spontaniczne pląsy zyskują nowy wymiar dzięki odpowiedniej przestrzeni i towarzystwu rówieśników. Melodie poznawane w zaciszu własnego pokoju znajdują tu swoją kontynuację w szerszym gronie. Dziecko wchodzi w świat dźwięków i ruchu nie dlatego, że "musi się uczyć", ale dlatego, że sprawia mu to frajdę i pozwala być sobą. Zajęcia muzyczno-ruchowe czy warsztaty stają się więc naturalnym przedłużeniem domowej zabawy, tyle że w większej skali i z nowymi możliwościami.

Domowe kołysanki – początek muzycznej przygody

Pierwsze styczności dziecka z muzyką zwykle przebiegają łagodnie i opierają się na powtarzalności. Kołysanki, ciche nucenie oraz spokojne melodie towarzyszą codziennym aktywnościom, wprowadzając malucha w świat dźwięków w sposób prosty i naturalny. Powtarzalny rytm kołysanki wpływa kojąco na ciało dziecka, porządkując oddech i tętno oraz pomagając mu wejść w stan homeostazy. Ułatwia również zapamiętywanie, a melodia staje się znajoma nawet wtedy, gdy dziecko jeszcze nie umie świadomie odpowiadać ruchem. W wielu domach śpiew łączy się z kołysaniem, tworząc doświadczenie, w którym dźwięk idzie w parze z ruchem.

Z upływem czasu łagodne motywy ustępują energiczniejszym piosenkom, a reakcje ciała stają się bardziej widoczne. Dziecko porusza się zgodnie z rytmem, przyspiesza albo zwalnia, czasem nieruchomieje, gdy muzyka przycicha. Te pierwsze odruchy nie układają się jeszcze w spójny schemat, jednak pokazują, że puls muzyki staje się rozpoznawalny. Podobne przeżycia pojawiają się później w innych sytuacjach, choćby podczas zabaw w grupie, zajęć rytmicznych czy lokalnych wydarzeń związanych z muzyką. Znajome układy dźwięków pomagają odnaleźć się w nowym otoczeniu i sprzyjają większej swobodzie.

Rozpoznawanie muzycznych skłonności dziecka

Wczesne spotkania z muzyką potrafią odsłonić osobiste upodobania oraz naturalne skłonności dziecka, często zauważalne już w wieku przedszkolnym. Jedne maluchy szybciej „łapią” rytm, inne silniej reagują na linię melodyczną, część z nich z większym entuzjazmem wchodzi w aktywność ruchową. Rozpoznawanie takich predyspozycji nie musi polegać na ocenianiu umiejętności, lecz na uważnym obserwowaniu powtarzalnych zachowań. Warto zwrócić uwagę na to, czy dziecko spontanicznie synchronizuje ruch z rytmem, potrafi utrzymać tempo przez kilka chwil albo wyraźnie reaguje na pauzy i zmiany dynamiki. U innych dzieci bardziej widoczna jest wrażliwość melodyczna: chęć nucenia, powtarzania fragmentów piosenek, rozróżnianie „wysoko” i „nisko”, a czasem szybkie zapamiętywanie linii melodii. Istotnym sygnałem może być również sposób wchodzenia w aktywność ruchową: czy dziecko lubi naśladować gesty i sekwencje, czy raczej porusza się swobodnie i improwizuje, a także czy potrzebuje czasu na obserwację, zanim dołączy do grupy.

Aby zauważyć takie sygnały często nie wystarczy obserwacja zachowań tylko w domu lub w przedszkolu. Niektóre zachowania są lepiej widoczne w spokojnym otoczeniu, a inne podczas grupowej zabawy. Wspólne działania rodziców, wychowawców i instytucji kultury pomagają złożyć spójniejszy obraz zainteresowań oraz możliwości. Taką komunikację dorosłych wspierają nowoczesne narzędzia, takie jak aplikacja Kidplace, które usprawniają wymianę informacji o dziecku. Dzięki temu łatwiejsze jest wychwycenie powtarzalnych reakcji na muzykę, ruch czy aktywności artystyczne. W efekcie rodzice mogą wybrać dodatkowe zajęcia dla pociechy, które pomogą jej dalej rozwijać zaobserwowane umiejętności.

Jak dom kultury wspiera muzyczny rozwój dziecka?

Domy kultury odgrywają szczególną rolę w podtrzymywaniu kontaktu dziecka z muzyką oraz ruchem na kolejnych etapach dorastania. Spotkania odbywające się w stałych cyklach pomagają zachować rytm doświadczeń, a jednocześnie stopniowo poszerzają ich zakres. Dziecko, które wcześniej brało udział w prostych zabawach łączących dźwięk z ruchem, z biegiem czasu może skierować uwagę ku bardziej złożonym formom – tańcowi albo działaniom zespołowym opartym na rytmie.

Instytucje kultury zapewniają bezpieczne warunki dla takich zmian, ponieważ nie narzucają jednego wzorca rozwoju. Bogata oferta ułatwia wybór aktywności dopasowanej do aktualnych możliwości oraz potrzeb. Wspólne granie, ruch i taniec wchodzą w obieg życia społecznego, zamiast pozostawać wyłącznie dodatkiem do planu dnia. Dzięki temu najmłodsi widzą kulturę jako coś dostępnego i bliskiego, związanego z działaniem, spotkaniami i relacjami.

Zajęcia muzyczno-ruchowe jako przestrzeń doświadczeń

W działalności domów kultury wyróżnia się bogactwo sposobów, w których muzyka łączy się z ruchem. Rytmika, taniec kreatywny, zajęcia umuzykalniające oraz warsztaty splatające śpiew z ruchem nie stawiają dzieciom progu wejścia w postaci wcześniejszych kompetencji. Centers for Disease Control and Prevention (CDC) podkreśla, że u dzieci liczy się aktywność pojmowana szeroko – jako ruchowa zabawa w wielu odsłonach, dopasowanych do wieku oraz możliwości. Ten kierunek dobrze współgra z zajęciami muzyczno-ruchowymi, podczas których dziecko sprawdza rozmaite sposoby poruszania się przy muzyce bez presji rezultatu – najważniejsze pozostają zaangażowanie oraz ruch we własnym rytmie.

Stały udział w spotkaniach prowadzonych w domu kultury pomaga dziecku przywyknąć do obecności innych osób, przestrzeni sali oraz działania w grupie. Muzyka porządkuje przebieg zajęć, a ruch pozwala rozładować energię i napięcie. Tego typu aktywności zwykle łączą różne bodźce, więc dziecko odbiera muzykę nie wyłącznie słuchem, lecz także poprzez ciało oraz relacje społeczne. Dom kultury staje się wtedy miejscem, w którym aktywność artystyczna przenika codzienność, a kultura działa jak żywy proces, a nie odległe hasło.

Kiedy brakuje słów, pomaga dźwięk

Muzyka pełni w życiu dziecka jeszcze jedną, niezwykle ważną funkcję – staje się językiem dla emocji, które często są zbyt duże, by zmieścić je w słowach. Dziecięca radość, złość, lęk czy ekscytacja potrzebują ujścia, a ruch przy muzyce nadaje im bezpieczną formę. W sali domu kultury jest przyzwolenie na to, by tupnąć mocniej, gdy rozpiera nas energia, albo zwinąć się w kłębek przy spokojniejszej melodii, gdy potrzebujemy wyciszenia. Dziecko odkrywa wtedy, że jego odczucia są ważne i mogą zostać pokazane światu w sposób artystyczny, a nie destrukcyjny. To moment, w którym sztuka staje się naturalnym sprzymierzeńcem w budowaniu równowagi wewnętrznej – pozwala "wytańczyć" trudniejsze emocje i po prostu poczuć się lżej.

Jak zajęcia grupowe uczą współpracy?

Wspólne aktywności łączące muzykę z ruchem wprowadzają dziecko w praktykę współdziałania w sposób niewymuszony. Rytm nadaje spotkaniu porządek, a przy okazji uczy reagowania na sygnały płynące z muzyki oraz z zachowań pozostałych uczestników. Dziecko zauważa, że w grupie nie ma pełnej samowoli – obowiązuje wspólne tempo, powtarzalne układy, chwile rozpoczęcia i pauzy. Dzięki temu nawet nieskomplikowane zabawy oparte na klaskaniu, tupaniu czy poruszaniu się w kręgu stają się treningiem uważności na otoczenie i nawiązywania relacji.

Ważną część takich zajęć stanowi także zasada zmienności ról. W wielu ćwiczeniach dzieci wykonują sekwencje „jedno po drugim”, odpowiadają ruchem na gest osoby prowadzącej albo odtwarzają rytm zaprezentowany przez rówieśnika. Te sytuacje uczą cierpliwości, dostrajania się do grupy oraz rozumienia, że wspólne działanie potrzebuje inicjatywy, a równocześnie wymaga gotowości do podążania za innymi. Z upływem czasu muzyka zaczyna pełnić funkcję wspólnego „języka” grupy, pozwalającego koordynować aktywność bez długich poleceń – a powtarzane przeżycia wzmacniają poczucie przynależności.

Codzienność z muzyką i ruchem w domu kultury

Obcowanie z muzyką w dziecięcym świecie powinno być ciągłe. Przeżycia wyniesione z domów kultury zostają na dłużej i wpływają na to, jak dziecko odpowiada na dźwięk, ruch oraz aktywność podejmowaną razem z innymi. Te miejsca tworzą warunki, w których kultura nie stoi obok codzienności, lecz wchodzi w nią i współtworzy ją na co dzień. Muzyka uruchamia ruch, ruch otwiera przestrzeń dla ekspresji, a działanie w grupie wzmacnia poczucie przynależności.

Zajęcia muzyczno-ruchowe, warsztaty i wydarzenia adresowane do rodzin sprawiają, że dom kultury staje się tłem pierwszych doświadczeń artystycznych podejmowanych poza domem. Tam dźwięk spotyka się z ciałem w działaniu, a kultura nabiera wymiaru praktycznego oraz dostępnego. Taka obecność muzyki w życiu dziecka sprzyja gotowości na kolejne formy uczestnictwa w kulturze, które mogą towarzyszyć mu w następnych etapach dorastania.

Źródła:

• Kidplace
• Feeling the beat: movement influences infant rhythm perception – Jessica Phillips-Silver, Laurel J. Trainor
• Sing to me, baby: Infants show neural tracking and rhythmic movements to live and dynamic maternal singing – Trinh Nguyen, Susanne Reisner, Anja Lueger, Samuel V. Wass, Stefanie Hoehl, Gabriela Markova
• 9.3 Stadia rozwoju - Psychologia | OpenStax
• Wpływ edukacji muzycznej na rozwój dziecka - Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia im. K. Kurpińskiego w Międzyrzecu Podlaskim - Portal Gov.pl

Zanim 16 stycznia po raz trzydziesty zapłoną jubileuszowe świece, zapraszamy Państwa w sentymentalną podróż w czasie. Przygotowaliśmy krótki materiał filmowy, który jest zapisem niezwykłej drogi, jaką przeszliśmy jako społeczność Trzebiatowa.

Od pierwszych, skromnych spotkań, po wielkie uroczystości, które stały się wizytówką naszego regionu – ten film to hołd dla wszystkich, którzy przez lata budowali mosty porozumienia między wyznaniami. Zobaczcie archiwalne nagrania, poczujcie atmosferę minionych lat i przekonajcie się, jak jedna iskra przerodziła się w trwały płomień jedności. „Łączy nas więcej, niż myślimy” – zapraszamy do oglądania.

Radość, zimowe, białe szaleństwo.
To ten czas, czas zabaw na śniegu.
Sanki, łyżwy, igloo, kuligi...
Korzystajmy, bo to rzadkość. 
A w Akademii Malucha i Klubie Starszaka tworzyliśmy biały, śnieżny świat...

Zapraszamy dzieci w wieku szkolnym na zimową przygodę z Trzebiatowskim Ośrodkiem Kultury! ☃️ 
Przed nami dwa tygodnie pełne wyjazdów, kina i zabawy.

I TYDZIEŃ (03.02 – 06.02)
03.02. wtorek: POMYSŁOWA FABRYKA – warsztaty artystyczne.

04.02. środa: SZCZECIN – Muzeum Techniki i Komunikacji (Zajezdnia Sztuki) – zwiedzanie i warsztaty + wizyta w Mc Donald's.

05.02. czwartek: SZCZECIN – Kids Arena (zabawa, warsztaty neonowe) + OBIAD.

06.02. piątek: KOSZALIN – seans w Multikinie + wizyta w Mc Donald's.

II TYDZIEŃ (10.02 – 13.02)
10.02. wtorek: POMYSŁOWA FABRYKA – warsztaty artystyczne.

11.02. środa: SZCZECIN – Muzeum Techniki i Komunikacji (Zajezdnia Sztuki) – zwiedzanie i warsztaty + wizyta w Mc Donald's.

12.02. czwartek: SZCZECIN – Kids Arena (zabawa, warsztaty neonowe) + OBIAD.

13.02. piątek: KOSZALIN – seans w Multikinie + wizyta w Mc Donald's.

WAŻNE INFORMACJE DLA RODZICÓW
✅Zapisy: Osobiście w Pałacu (I piętro, pok. 25). ✅Zapisujemy dziecko na jeden wybrany tydzień. Opłata: 290 zł / dziecko (płatne na konto TOK). ✅ W cenie: Bilety wstępu, przejazdy autokarem, ubezpieczenie oraz obiad (wyłącznie w czwartki). ✅Dodatkowe koszty: Mc Donald's oraz pamiątki (płatne przez uczestników). ✅Harmonogram: Dokładny plan godzinowy wyjazdów będzie podawany na bieżąco.

Prosimy o zapoznanie się z regulaminem: REGULAMIN_WYCIECZEK 

Wypełnienie zgody rodzica lub opiekuna i dostarczenie osobiście do Pałacu (I piętro, pok. 25): I tydzień -  ZGODA_ferie, II tydzień -  ZGODA_ferie_II 

✅ Masz pytania? Dzwoń: 91 387 26 14 517 695 414

Do zobaczenia na zimowym szlaku! ❄️

Drodzy Czytelnicy! Wiemy, że Twój tydzień bywa intensywny, a wolna chwila na znalezienie idealnej lektury jest na wagę złota. Dlatego mamy dla Was świetną wiadomość!
W 2026 roku nasza Biblioteki Publicznej im. Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej w Trzebiatowie wychodzi naprzeciw Waszym potrzebom. W wybrane soboty otwieramy nasze drzwi szeroko, abyście mogli bez pośpiechu myszkować między regałami, odkrywać nowości i cieszyć się zapachem papieru.
Zaplanuj swój czytelniczy weekend z nami! Sprawdź pełny grafik na cały rok poniżej i zapisz daty w kalendarzu.

Wiele osób jest przekonanych, że prawdziwe uczestnictwo w kulturze to coś dostępnego głównie dla zamożnych. Nietrudno wskazać powód – bilety na cenione spektakle albo koncerty światowej sławy gwiazd potrafią kosztować nawet kilkaset złotych za osobę. Przez takie ceny wyjście na podobne wydarzenie uchodzi za coś wyjątkowego, zwykle planowanego z wyprzedzeniem i z myślą o budżecie. Ten obraz potwierdzają statystyki Centrum Badania Opinii Społecznej, które pokazują, że aktywność kulturalna rośnie wraz z dochodami, a najczęściej deklarują ją osoby dysponujące ponad 4000 zł na osobę w gospodarstwie domowym. Kultura i sztuka nie muszą jednak oznaczać dużych wydatków – istnieje wiele możliwości korzystania z nich bezpłatnie albo za symboliczną opłatą. Wszystko zależy od spojrzenia na temat oraz od tego, czy podejmie się aktywne poszukiwania mniej oczywistych dróg prowadzących do kontaktu ze sztuką.

Kulturalne wybory Polaków

Choć pieniądze mocno wpływają na to, czy i jak uczestniczymy w kulturze, Polacy mają sprawdzone formy spędzania wolnego czasu w otoczeniu sztuki. Wyraźnie pokazuje to raport Narodowego Centrum Kultury poświęcony aktywności kulturalnej w Polsce w 2024 r. Od lat na prowadzeniu pozostają kina – w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy odwiedziło je 58% ankietowanych, przy czym jedna trzecia robiła to regularnie. Tuż za nimi plasują się biblioteki, do których systematycznie zagląda co trzeci respondent, a także obiekty historyczne, odwiedzane przez ponad połowę Polaków. Dużą popularnością wyróżniają się również festyny i jarmarki – udział w nich w minionym roku zadeklarowało aż 60% badanych. Swoją stałą publiczność mają muzea oraz koncerty muzyki rozrywkowej, podobnie jak teatry – 9% Polaków odwiedza je w sposób systematyczny. Zdecydowanie słabiej wypadają propozycje wymagające większego przygotowania i większych wydatków – koncerty muzyki poważnej, wizyty w operze albo wyjścia do filharmonii.

Wśród aktywności podejmowanych samodzielnie na pierwszym miejscu stoi muzyka – 84% Polaków słucha jej dla przyjemności przynajmniej raz w tygodniu. Ten rodzaj odpoczynku potrafi łatwo wpasować się w codzienność i zwykle towarzyszy innym zajęciom, przyjmując spokojniejszą, bardziej bierną formę. Inaczej wygląda czytanie, które wymaga większej uwagi i skupienia. Mimo tego po książki regularnie sięga 55% Polaków, a taki wynik utrzymuje lekturę wysoko wśród indywidualnych praktyk kulturalnych. Kolejne miejsce zajmuje telewizja – filmy, seriale oraz reportaże wybierane z oferty programowej śledzi systematycznie 53% respondentów.

Zestawienie pokazuje, że dróg prowadzących do kultury jest wiele. Dla jednych naturalnym wyborem będzie kino albo koncert, inni sięgną po książkę, wybiorą teatr lub zajrzą na festyn. Opcji nie brakuje, a część z nich okazuje się dostępna bez dużych wydatków.

Kultura bez przepłacania – dostępne możliwości

Zrozumienie, po jakie formy kultury sięgamy najchętniej, pomaga szybciej dotrzeć do opcji łagodniejszych dla portfela. Wysoka cena wejściówki wcale nie musi przekreślać wizyty w muzeum, wyjścia do teatru ani dostępu do świeżych tytułów książkowych. Wartościowe treści znajdują się znacznie bliżej, niż podpowiada intuicja. Wystarczy odrobina inicjatywy w szukaniu konkretnych informacji oraz gotowość do sięgnięcia po mniej standardowe rozwiązania.

Bezpłatne wejścia do muzeów oraz galerii

Jedną z najłatwiejszych dróg do bezpłatnego obcowania ze sztuką pozostają dni wejścia bez opłat organizowane przez instytucje kultury. Wiele muzeów – szczególnie narodowych oraz państwowych – otwiera stałe ekspozycje za darmo w wybranym dniu tygodnia. Dla przykładu Zamek Królewski na Wawelu umożliwia darmowe zwiedzanie wybranych wystaw w poniedziałki, a warszawskie Łazienki Królewskie – w piątki. To dobra szansa, żeby bez ponoszenia dodatkowych kosztów obejrzeć prace znakomitych twórców, lepiej poznać dzieje regionu lub zajrzeć do świata sztuki współczesnej. Aktualne zasady i terminy najlepiej sprawdzać bezpośrednio na stronach internetowych konkretnych placówek.

W planach warto uwzględnić też Noc Muzeów – szczególne wydarzenie, w trakcie którego setki instytucji w całej Polsce udostępniają zbiory bezpłatnie albo za symboliczną złotówkę, często dorzucając dodatkowe atrakcje. Dobre zaplanowanie wyjścia pomaga spokojniej obejrzeć ekspozycję, nawet przy dużym zainteresowaniu.

Mniejsze placówki, większe możliwości

Obok głośnych, nastawionych na zysk teatrów oraz sieciowych kin działa barwny świat mniejszych, niezależnych miejsc. Proponują program o wysokich ambicjach artystycznych, a przy tym zwykle mieszczą się w budżecie znacznie łatwiej. Kameralne sceny studyjne, domy kultury oraz kina prezentujące repertuar niekomercyjny zazwyczaj sprzedają wejściówki w granicach 15–25 zł. Wypad do takiej przestrzeni oznacza mniejszy wydatek, daje też możliwość poczucia intymnej atmosfery i zauważenia osób, które dopiero budują nazwisko. Niezależne zespoły i instytucje chętniej wybierają projekty ryzykowne, eksperymentalne, wymykające się głównemu obiegowi.

Wiele z tych ośrodków otwiera się na mieszkańców, proponując próby generalne dostępne dla publiczności, warsztaty, rozmowy z twórcami oraz przeglądy filmowe. Zwykle wejście pozostaje bezpłatne albo wymaga symbolicznej kwoty. Dzięki temu da się podejrzeć, jak rodzi się spektakl lub seans od zaplecza, a rozmowa z artystami przestaje być abstrakcją. Regularne zaglądanie do programów lokalnych centrów kultury i niezależnych scen potrafi więc przynieść wiele ciekawych odkryć bez wydawania dużych sum.

Internetowe źródła kultury

Dziś obejrzenie świetnego spektaklu, wysłuchanie koncertu albo wirtualne zwiedzanie najsłynniejszych muzeów świata nie wymaga nawet wyjścia z mieszkania. Ninateka, uruchomiona z inicjatywy Narodowego Instytutu Audiowizualnego, działa jak internetowy magazyn pełen kultury. W jednym miejscu czekają spektakle Teatru Telewizji, filmy dokumentalne, animacje oraz koncerty – wszystko udostępnione bez opłat, żeby każdy mógł po to sięgnąć. Równolegle funkcjonuje TVP VOD z bogatą ofertą teatralną i filmową. Swoje zbiory pokazują online także wybrane muzea na świecie: paryski Luwr oraz nowojorskie MoMA umożliwiają oglądanie kolekcji w sieci pozwalając na spacer po salach wystawowych bez ruszania się z domu. Dzięki takim rozwiązaniom da się wygodnie przenieść na chwilę do teatru, na koncert albo do muzeum – bez kosztów i bez logistycznego zamieszania, które towarzyszy tradycyjnym wyjściom.

Tradycyjne formy kontaktu z kulturą dobrze uzupełniają też platformy abonamentowe z e-bookami i audiobookami. Miesięczna opłata, rozbita na dni, w praktyce niemal znika w budżecie, a w zamian otwiera dostęp do tysięcy tytułów – od świeżych premier po literacką klasykę. Audiobooki oraz kulturalne podcasty łatwo włączyć w plan dnia: w drodze na zajęcia, podczas treningu albo przy domowych obowiązkach. Taki model obcowania ze sztuką łączy rozsądną cenę z dużą swobodą i pozwala dopasować kulturę do własnego rytmu, szczególnie gdy studencki kalendarz pęka w szwach.

Wymieniaj, pożyczaj, odkrywaj

Zasada drugiego obiegu działa także w kulturze – pozwala ograniczyć wydatki, a jednocześnie sprzyja podejściu przyjaznemu środowisku. Najprościej widać to w bibliotekach publicznych: bezpłatnie udostępniają ogromne zasoby książek i prasy, a coraz częściej również audiobooki, filmy oraz muzykę. Da się jednak pójść dalej i włączyć się w inicjatywy pokroju bookcrossingu – chodzi o zostawianie przeczytanych tytułów w oznaczonych punktach w przestrzeni publicznej, tak aby kolejna osoba mogła je zabrać i przeczytać.

Na niedrogie uzupełnienie domowej biblioteczki pozwalają też kiermasze taniej książki, które organizują antykwariaty, wydawnictwa albo same biblioteki. Dla fanów literatury to moment wyjątkowy, bo wśród stołów i kartonów da się trafić na prawdziwe perełki za ułamek pierwotnej ceny. Podobny mechanizm obejmuje inne nośniki kultury: giełdy kaset magnetofonowych i winyli oraz wymiany gier planszowych przyciągają wielu pasjonatów. Udział w tych wydarzeniach otwiera dostęp do niedrogich zbiorów, a dodatkowo tworzy okazję do rozmów z osobami o zbliżonych zainteresowaniach i do zacieśniania więzi wokół wspólnych pasji.

Kulturalne perełki blisko domu

Najlepsze okazje do bezpłatnego spotkania z kulturą nieraz znajdują się tuż za rogiem – w swojej miejscowości albo w najbliższej okolicy. Samorządy regularnie układają programy wydarzeń: festiwale, koncerty pod gołym niebem, wystawy oraz przeglądy artystyczne, na które wchodzi się bez biletu. Dzięki temu sztuka staje się bliższa, a przy okazji rodzą się relacje między mieszkańcami i rośnie przekonanie, że życie kulturalne ma znaczenie również poza największymi ośrodkami.

Z tą dostępnością wiąże się jeszcze jeden atut – każdy lokalny festyn albo jarmark potrafi zamienić się w polowanie na kulturalne perełki. Właśnie w takich warunkach da się po raz pierwszy usłyszeć zespół, który wkrótce trafi na większe sceny, obejrzeć poruszający spektakl przygotowany przez artystów z pasją lub natknąć się na twórczość sąsiada, zanim jego nazwisko pojawi się w galeriach i katalogach. Pomaga systematyczne zaglądanie na strony urzędów, do kalendarzy domów kultury oraz na profile społecznościowe – wtedy trudniej przegapić wydarzenia w swojej okolicy.

Kultura dla rodziny w rozsądnej cenie

Planowanie rodzinnych wyjść związanych z kulturą potrafi mocno obciążyć domowe finanse, jednak przy rozsądnym podejściu da się wyraźnie ograniczyć wydatki.

Jak sobie to ułatwić?

• Sprawdź, czy wybrane miejsce sprzedaje bilety rodzinne. Takie pakiety zazwyczaj kosztują mniej niż suma pojedynczych wejściówek, a przy większej grupie różnica potrafi być naprawdę zauważalna.
• Wykorzystuj legitymacje szkolne i studenckie oraz Kartę Dużej Rodziny. Te dokumenty często dają zniżki w muzeach, teatrach, galeriach oraz instytucjach rozrywkowych. Miej je jednak przy sobie w oryginale, bez kopii ani zdjęć w telefonie – wtedy obsługa uzna ulgę.
• Sięgaj po system rezerwacji online. Kupno biletu z wyprzedzeniem często oznacza niższą cenę oraz pewne miejsce na widowni albo wejście na zwiedzanie o konkretnej godzinie. Internetowy zakup ułatwia też logistykę, bo pozwala ominąć kolejki, które podczas wyjścia z dziećmi potrafią dać się we znaki.
• Obserwuj bezpłatne wydarzenia w okolicy: koncerty plenerowe, pikniki naukowe, kino letnie. Dzięki nim dzień staje się ciekawszy bez dodatkowych kosztów. Informacji szukaj na stronach urzędów oraz w lokalnych mediach społecznościowych.
• Zajrzyj również do programów domów kultury. Takie instytucje regularnie proponują warsztaty i zajęcia artystyczne przeznaczone dla całych rodzin. Wspierają rozwój zainteresowań i zapewniają twórczo spędzony czas w przystępnej cenie.

Na koniec pamiętaj, że kontakt z kulturą nie zawsze wiąże się z biletami ani drogimi wyjazdami. Możesz zorganizować własny kulturalny wieczór w domu – wspólna lektura z podziałem na role, seans filmowy albo kameralny koncert na instrumentach potrafią dać równie dużo satysfakcji i zbliżać domowników podobnie jak profesjonalne wydarzenia artystyczne.

Kulturalne przeżycia bez dużego budżetu

Kontakt z kulturą stanowi istotną część codzienności i nie powinien pozostawać przywilejem osób z większymi pieniędzmi. Nawet jeśli wejściówki na największe wydarzenia potrafią kosztować dużo, da się przeżyć coś naprawdę wartościowego bez dużych wydatków. Wystarczy odrobina ciekawości oraz otwartość na nowe przeżycia, aby potraktować kulturę jak dobro wspólne, dostępne dla każdego. Muzea z dniami bez opłat, kameralne koncerty w parku, wystawy przygotowane lokalnie czy rozbudowane archiwa kultury online – wszystkie te propozycje mogą zapełnić rodzinny kalendarz, nie nadwyrężając budżetu. Ostatecznie o randze kultury nie decyduje cena biletu, lecz to, na ile mamy w sobie gotowość, żeby spojrzeć na świat z innego punktu widzenia.

Źródła:

• Booksy Biz
• Aktywności i doświadczenia Polaków w 2023 roku – Centrum Badania Opinii Społecznej
• Aktywność kulturalna Polaków w 2024 roku – raport Narodowego Centrum Kultury
• Ninateka – Filmoteka Narodowa | Instytut Audiowizualny
• Tej nocy nie ma spania - jest zwiedzanie. Za nami Noc Muzeów 2025 - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Gov.pl
• Bookcrossing – Wikipedia
• The Collection | MoMA

Artykuł powstał we współpracy z partnerem serwisu.
Autor tekstu: Joanna Ważny

https://youtu.be/IkARkfmkd5g

Drodzy Mieszkańcy i Przyjaciele Kultury!

Trzebiatowski Ośrodek Kultury wraz z duchownymi czterech wyznań mają zaszczyt zaprosić na wyjątkowe, jubileuszowe wydarzenie, które od trzech dekad łączy naszą społeczność.

 XXX Spotkanie Czterech Świec to nie tylko tradycja, to symbol wzajemnego szacunku i dialogu. W blasku świec spotkamy się, aby celebrować bogactwo wielokulturowości naszego regionu.

• W programie uroczystości przewidziano uroczystą inaugurację poprzez zapalenie świec oraz wyjątkowy program artystyczny przygotowany przez przedstawicieli wyznań: 
  ???? Greckokatolickiego, 
  ???? Ewangelicko-Augsburskiego, 
  ???? Prawosławnego, 
  ???? Rzymskokatolickiego.

To wieczór pełen refleksji, muzyki i wspólnoty, którego nie można przegapić.

Gdzie? Pałac, ul. Wojska Polskiego 67 
  Kiedy? 16 stycznia 2026 r. (piątek) , Godzina: 17:00 

Wydarzenie objęli Patronatem Honorowym: Konsul Honorowy Ukrainy w Szczecinie – Henryk Kołodziej oraz Burmistrz Trzebiatowa – Marzena Domaradzka.

Bądźmy tego dnia razem

Przedstawiamy oficjalną zapowiedź naszej nowej produkcji filmowej w odcinkach – „Wierny ideałom. Remigiusz Kępiński”. To opowieść o człowieku, który w zderzeniu z systemem nie stracił tego, co najważniejsze: własnej tożsamości i wiary w wolność.

Zobaczcie zwiastun i bądźcie z nami podczas premiery pierwszego odcinka /już w styczniu/. To historia, którą warto znać. To historia naszego regionu.

https://youtu.be/fjMhoCdku2k

Drodzy Przyjaciele Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury,

Kiedy gasną światła w naszych salach i cichnie gwar po warsztatach, ... wciąż czujemy tę niesamowitą energię, którą zostawiliście u nas przez cały mijający rok. Bo TOK to nie tylko mury i wydarzenia – to przede wszystkim Wy i emocje, które wspólnie przeżywamy.

W imieniu Dyrektor Renaty Teresy Korek oraz całego zespołu chcemy Wam życzyć Świąt pełnych „dobrych dźwięków”, najpiękniejszych kadrów i scenariuszy pisanych wyłącznie przez miłość i spokój. Niech ten czas będzie dla Was najpiękniejszym widowiskiem, w którym gracie główne role u boku najbliższych.

W Nowym Roku 2026 życzymy Wam, by pasja do tworzenia nigdy nie wygasła, a nasze wspólne spotkania w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury były źródłem niekończącej się inspiracji.

Dziękujemy, że jesteście częścią naszej kulturalnej rodziny!  

W murach Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury zagościł dziś wyjątkowy płomień – symbol nadziei, miłości i braterstwa.  
Odwiedziła nas Próbna Trzebiatowska Drużyna Harcerska „Silva Nostra” pod czujnym okiem druha Tomasza Dzielińskiego. To właśnie z ich rąk odebraliśmy Betlejemskie Światło Pokoju.
Czym jest ta piękna tradycja? Betlejemskie Światło Pokoju to ogień, który płonie wiecznie w Grocie Narodzenia Pańskiego w Betlejem. Skauci z całego świata tworzą „sztafetę światła”, przekazując płomień z rąk do rąk, przez granice i kontynenty, aż trafia on do naszych domów, urzędów i instytucji kultury. To symbol tego, że pokój i ciepło mogą pokonać każdy mrok i każdy podział.  
Jesteśmy wzruszeni, że TOK stał się jednym z przystanków na tej niezwykłej drodze.
Dziękujemy Drużynie „Silva Nostra” i Tomaszowi Dzielińskiemu za Waszą służbę, zaangażowanie i za to, że dzielicie się tym dobrem z naszą społecznością. Czuwaj!  
Niech to światło ogrzewa serca wszystkich mieszkańców Trzebiatowa w nadchodzące Święta.

Trzebiatowski Ośrodek Kultury
18 grudnia
19.30-21.30
ZAPISY tel.- +48 690 480 662

W ramach projektu „ŚWIĄTECZNY CZAS” odbyły się dwa spotkania, podczas których tworzono ceramiczne cudeńka.
 Projekt Trzebiatowskiego Towarzystwa Kultury jest współfinansowany przez Urząd Miejski w Trzebiatowie.

Przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia trwają. W czwartkowe popołudnie gwar i artystyczne zamieszanie zdominował zajęcia podczas których dzieci razem z rodzicami tworzyły kartki świąteczne, ozdoby i stroiki.

To czas nasilonych przygotowań i niezwykle cieszymy się, że w zamieszaniu i natłoku obowiązków udało się wspólnie spędzić twórczo i  rodzinnie ten czas, a wykonane ozdoby na pewno znajdą się na honorowym miejscu w domach uczestników zajęć.

Projekt Trzebiatowskiego Towarzystwa Kultury „ŚWIĄTECZNY CZAS” jest współfinansowany przez Urząd Miejski w Trzebiatowie

W Polsce Boże Narodzenie ma szczególny charakter i zajmuje ważne miejsce w wierzeniach, obyczajach oraz życiu społecznym. Te dni różnią się od innych okresów wolnych od pracy czy zajęć. Każdego roku oczekiwanie na święta niesie radość, a po ich zakończeniu wspomnienia prowadzą z powrotem do rodzinnych domów, rozmów przy stole i małych chwil, które budują atmosferę tego czasu. Święta wpływają również na samopoczucie. Pozwalają zwolnić po codziennym pędzie, pomagają odciąć się od hałasu miasta i obowiązków, a uwagę kierują na więzi z bliskimi. Polska tradycja nasyca ten okres znakami i gestami zakorzenionymi w dawnych zwyczajach. Te praktyki trwają do dziś i współtworzą współczesną tożsamość. Według raportu CBOS aż 98% Polaków uważa, że Boże Narodzenie należy do najważniejszych świąt, natomiast 99% osób przeżywa je w gronie rodzinnym. Ten wynik pokazuje, jak silnie kultura w Polsce łączy świętowanie z domem i relacjami między najbliższymi.

Choinka jako główny symbol świąt

W grudniu w niemal każdym polskim domu stoi choinka. Dla wielu osób stała się ona oczywistym znakiem Bożego Narodzenia, więc rzadko pojawia się pytanie o jej pochodzenie. Zwyczaj strojenia drzewka jest dość młody – w polskich domach pojawił się dopiero w XIX wieku. Wcześniej, zwłaszcza na wsi, świąteczny wygląd izby tworzono inaczej. Pod sufitem zawieszano podłaźniczki, czyli gałęzie jodły albo świerku. W rogach stawiano diduchy – snopy zboża, które miały przywoływać płodność oraz dobrą pomyślność na nadchodzący rok. Dziś choinka ma głównie dekoracyjny charakter, jednak sam fakt, że pojawia się w domu, a potem wspólnie stroi się ją ozdobami, nadal zajmuje ważne miejsce w świątecznych obyczajach. Ten rytuał zbliża domowników, daje pretekst do rozmów i wspólnego działania, a przy okazji podtrzymuje zwyczaje znane rodzicom, dziadkom i wcześniejszym pokoleniom. Dzięki temu świętowanie nabiera rodzinnego tonu, a tradycja trwa w kolejnych domach mimo zmieniających się czasów.

Tradycja na gałązkach – ozdabianie choinki

Zanim na choinkach pojawiły się połyskujące bombki, ludzie stroili drzewka oraz podłaźniczki przedmiotami niosącymi konkretne znaczenia. Wybór ozdób przebiegał z namysłem i nic nie trafiało na gałęzie przypadkiem. Najważniejszą rolę odgrywały czerwone jabłka. Miały przypominać o zdrowiu i witalności. Dawały też symboliczną energię potrzebną, żeby przetrwać surową zimę. Z upływem czasu te naturalne znaki zaczęły łączyć się z interpretacjami religijnymi, które odpowiadały realiom kolejnych epok. Obok jabłek na drzewkach pojawiały się orzechy. Niejednokrotnie pokrywano je złotem albo srebrem, a w wyobraźni ludowej oznaczały mądrość, siłę oraz płodność, zapowiadając pomyślność w nadchodzącym roku. Wśród dekoracji widniały również barwne łańcuchy z papieru. Dzisiaj kojarzymy je głównie z ozdobą, dawniej miały przypominać o rodzinnej jedności. Proste, domowe dekoracje nadawały choince wyjątkowy rys i sprawiały, że drzewko znaczyło więcej niż element wystroju wnętrza – stawało się znakiem nadziei oraz dobrych życzeń na przyszłość.

Zwyczaje wigilijnego wieczoru

Wigilia należy do najbardziej znaczących dni w polskim kalendarzu świąt. Ten wieczór wielu osobom kojarzy się z podsumowaniem minionych miesięcy oraz spokojnym przekroczeniem progu nowego roku. Dawne wierzenia mówiły, że przebieg wigilijnej nocy rzutuje na cały nadchodzący rok, więc domownicy starali się utrzymać zgodę, okazywać innym życzliwość i pilnować drobnych spraw, gestów oraz słów, które potrafią wprowadzić do domu harmonię. W samym sercu wieczerzy znajduje się opłatek. Kiedyś przechowywano go z dużą troską, wysyłano do nieobecnych bliskich, dzielono z sąsiadami, a nawet podawano zwierzętom gospodarskim, żeby uchronić je przed chorobami. Dzielenie się opłatkiem wymaga zatrzymania się przy każdej osobie i skierowania kilku zdań właśnie do niej. To chwila, w której można powiedzieć „dziękuję”, „przepraszam” albo „dobrze, że jesteś” – proste wyznania, na które nieraz brakuje odwagi.

Świąteczna kolacja pełna symboli

W Wigilię zwyczajny stół przeobraża się w serce rodzinnego spotkania, a każdy szczegół – od dań po ozdoby – niesie własną treść i zakorzenione znaczenia. Biały obrus podkreśla podniosłość chwili, jednak najwięcej poruszeń wywołuje to, co spoczywa pod nim, zwłaszcza w oczach najmłodszych. Sianko na stole, wywodzące się z tradycji chrześcijańskiej, przypomina także o szacunku wobec ziemi oraz plonów, z których żyjemy. Duże znaczenie ma też dodatkowe nakrycie – dawniej wyznaczało miejsce dla niespodziewanego gościa, dziś odczytujemy je jako znak gościnności i pamięć o tym, że w wigilijny wieczór nikt nie powinien zostać sam. Kiedyś ten pusty talerz był również symbolem pamięci o bliskich zmarłych. W praktyce otwarcie domu na innych ludzi oznacza nieraz większą liczbę biesiadników, a rozbudowana Wigilia potrafi postawić gospodarza przed sporym logistycznym zadaniem. W takich sytuacjach świetnie sprawdza się stół okrągły rozkładany, przy którym wszyscy znajdują miejsce i nikt nie ląduje „na końcu” – ten układ naturalnie łączy się z ideą wspólnoty oraz równego traktowania, o której przypominają wigilijne obyczaje.

Znaczenie dań na świątecznej wieczerzy

Po podzieleniu się opłatkiem przychodzi czas na uroczystą kolację. Zwykle ma ona prosty charakter, jednak niesie silną symbolikę. Tradycja nakazywała przygotować dania bez mięsa i produktów odzwierzęcych, a to, ile ich stanie na stole i w jakiej postaci, zależało od regionu, zamożności domu oraz miejscowych obyczajów. Wigilia wygląda inaczej w różnych częściach kraju – na Pomorzu podaje się zupę z suszu, w Wielkopolsce pojawiają się makiełki, a na Podlasiu kutia. Jeden wieczór może więc smakować odmiennie, a ta różnica pokazuje bogactwo regionalnych kuchni i zwyczajów.

W dawnym menu wigilijnym pojawiało się „po trochu” z darów przyrody: z ogrodu, sadu, pola, lasu i wody. Ten wybór miał przypominać o więzi człowieka z naturą, która go otacza. Dzisiaj w wielu domach spotykają się doświadczenia z odległych stron Polski, a świąteczne spotkania, kulinarne warsztaty czy rozmowy między pokoleniami zachęcają do opowiadania o potrawach jako nośnikach pamięci i rodzinnych historii. Wigilijny stół zamienia się wtedy w miejsce dzielenia się opowieściami, emocjami i lokalnym dziedzictwem, a wszystko to buduje szczególną atmosferę wspólnoty.

Zwyczaj dawania prezentów

Dziś prezenty leżące pod choinką większości osób od razu przywodzą na myśl Świętego Mikołaja, a jego wizerunek darczyńcy utrwaliła popkultura. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu sprawa wyglądała jednak inaczej, ponieważ w zależności od regionu pojawiały się rozmaite postacie roznoszące podarki. Historyczny św. Mikołaj, biskup z Miry, odwiedzał dzieci 6 grudnia, natomiast w wigilijny wieczór w wielu częściach Polski rolę tę przejmowali inni „świąteczni” bohaterowie. W Wielkopolsce oraz na Kujawach przychodził Gwiazdor – surowy mężczyzna w baranicy, z workiem prezentów i rózgą w ręku. Na Śląsku mali domownicy wypatrywali Dzieciątka, w Małopolsce pojawiał się Aniołek, a w innych rejonach kraju, między innymi na Kresach czy na Dolnym Śląsku, czekano na Gwiazdkę. Chociaż dziś najpopularniejszy stał się Mikołaj w czerwonym płaszczu, dobrze opowiadać dzieciom o dawnych zwyczajach. Takie historie pomagają przekazać pamięć o lokalnych tradycjach i nadają świętom bardziej osobisty, rodzinny ton.

Kolędy i obrzędowy teatr w budowaniu wspólnoty

W Polsce święta od dawna wychodziły poza próg własnego domu. Ich sens polegał na dzieleniu się radością z innymi ludźmi, a kolędowanie świetnie pokazuje, jak obyczaj potrafi scalać lokalną społeczność. Kiedyś po miejscowościach chodziły grupy przebierańców. Odwiedzały kolejne domy, śpiewały kolędy, składały życzenia i wystawiały krótkie scenki. W ten sposób powstawał ludowy teatr, który wciągał mieszkańców i budował wspólne przeżywanie świątecznego czasu. Dzisiaj kolędowanie przyjmuje rozmaite odsłony – od sąsiedzkich spotkań po wspólne śpiewanie w szkołach czy domach kultury. Mimo zmian wspólny śpiew nadal należy do najpiękniejszych i najważniejszych części tego okresu. Pomaga przełamać dystans między ludźmi, wzmacnia dobre emocje i daje poczucie uczestnictwa w większej wspólnocie. Takie doświadczenie ma ogromną siłę, kiedy rodzi się więź między osobami mieszkającymi obok siebie.

Polskie święta zapisane w kolędach

Kolędy i pastorałki to wyjątkowy zasób naszej kultury. Zachwycają rozpiętością nastrojów i brzmień, od podniosłych po lekkie i żartobliwe, a ich melodyka potrafi poruszyć zarówno w świąteczny wieczór, jak i podczas szkolnego koncertu. W polskim dorobku znajdziemy setki takich pieśni. Wiele z nich doczekało się miana małych arcydzieł słowa i muzyki, bo łączą prostotę przekazu z kunsztem, który przez lata nie traci świeżości. Interesujące jest też to, że spora część tych utworów wyrasta z rytmów polskich tańców narodowych. „Bóg się rodzi” autorstwa Franciszka Karpińskiego ma formę poloneza, tańca dostojnego, który świetnie oddaje uroczysty ton świąt. Z kolei radosne pieśni „Dzisiaj w Betlejem” oraz „Przybieżeli do Betlejem” pulsują energią mazura i od razu zachęcają do wspólnego śpiewu. Obok nich stoją kolędy-kołysanki, na przykład „Lulajże Jezuniu”. W takich utworach słychać czułość i matczyną miłość, a melancholijny rytm kujawiaka nadaje im miękkości i zadumy. Gdy je śpiewamy, wchodzimy w długi ciąg polskiej muzycznej opowieści i przekazujemy jej sens następnym pokoleniom, nawet jeśli robimy to zupełnie bezwiednie.

Świąteczne spotkania poza domem

Święta w Polsce coraz wyraźniej przenoszą się z domowych wnętrz do przestrzeni wspólnych. Jarmarki, koncerty kolęd, rodzinne warsztaty, sąsiedzkie spotkania oraz akcje charytatywne weszły na stałe do sposobu przeżywania Bożego Narodzenia. Obyczaj nie pozostaje już wyłącznie w czterech ścianach – przybiera nowe kształty, które pomagają spędzać ten czas razem, w szerszym gronie. Domy kultury okazują się świetnym miejscem dla takich wydarzeń, bo tam święta nabierają społecznego wymiaru. Wspólne śpiewanie kolęd, zajęcia rękodzielnicze i rozmowy osób w różnym wieku ułatwiają zbliżenie mieszkańców jednej okolicy. Tradycja działa wtedy jak most między pokoleniami, a także między ludźmi z odmiennych środowisk i kultur. W takich chwilach świąteczny czas ma również wymiar edukacyjny, wspiera przekazywanie obyczajów oraz ich pielęgnowanie.

Dzisiejszy sposób celebrowania pokazuje, że nadzieja, życzliwość i poczucie przynależności potrafią związać ludzi mimo różnic. Wspólne kolędowanie i publiczne obchody Bożego Narodzenia stają się doświadczeniem, które jednoczy społeczność i otwiera przestrzeń na wzajemne zrozumienie. W epoce szybkich zmian technologicznych święta przeżywane poza domem przypominają o sile wspólnoty, której nic nie zastąpi.

Polskie święta jako żywa tradycja

Dzisiejsza rzeczywistość przeobraża się w zawrotnym rytmie, a technologia coraz mocniej wplata się w codzienność. Widać to w tym, jak rozmawiamy ze sobą, jak pracujemy i w jaki sposób odpoczywamy po zajęciach czy pracy. Mimo tego pędu w nas samych niewiele się zmienia: dalej szukamy bliskości, chcemy czuć przynależność i mieć świadomość własnych korzeni.

Tradycja nie przypomina zakurzonego zestawu dawnych obyczajów. Żyje jak opowieść, którą dopisujemy co roku, dokładając własne doświadczenia, drobne rytuały i rodzinne wspomnienia. Święta – niezależnie od tego, czy ktoś odnajduje w nich duchowy wymiar, czy po prostu chłonie atmosferę – stają się momentem, w którym spotykają się pokolenia. To czas wyhamowania, sprzyjający namysłowi i rozmowom, a także zacieśniającym się relacjom. Z takich powtarzanych gestów wyrastają wartości przekazywane młodszym, pomagające im układać własną tożsamość oraz czuć więź z innymi ludźmi, nawet gdy świat wokół zmienia się szybciej niż kiedykolwiek.

Źródła:

• DekoriMeble
• Boże Narodzenie 2023 – Centrum Badania Opinii Społecznej
• Zwyczaje Bożego Narodzenia w tradycyjnej kulturze ludowej i co z nich zostało do dziś… – Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi
• Kultura – polskie obyczaje – Dom Polonii w Warszawie
• Jarmarki, kiermasze, targi i wenta – Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi

Artykuł powstał we współpracy z partnerem serwisu

Autor tekstu: Julia Kamińska

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak brzmi Boże Narodzenie w domach Waszych sąsiadów? Gmina Trzebiatów to niezwykła mozaika kultur – nasi mieszkańcy przybyli tu z różnych zakątków Polski, przywożąc ze sobą to, co najcenniejsze: wspomnienia, zwyczaje i smaki dzieciństwa.

Z ogromną radością ogłaszamy kontynuację naszego corocznego projektu – wyjątkowego słuchowiska o tradycjach bożonarodzeniowych! 

To inicjatywa, która zrodziła się z pasji i miłości do lokalnego dziedzictwa. Pomysłodawczynią nagrań jest Dyrektorka Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury, Renata Teresa Korek. Dzięki Jej wizji co roku utrwalamy piękne świadectwo naszej różnorodności.

W tegorocznym nagraniu usłyszycie:

Opowieści o zapomnianych już obrzędach.

Wspomnienia wigilijnych stołów z Kresów, Centralnej Polski i nie tylko.

Głosy Waszych sąsiadów, którzy dzielą się cząstką swojej duszy.

To nie jest zwykłe nagranie. To żywa lekcja historii i dowód na to, że mimo różnego pochodzenia, przy świątecznym stole wszyscy stajemy się jednością.

wystąpili:
Dyrektor TOK - Renata Teresa Korek
Aneta Kucharczyk 
Marzena Tatar
Marlena Seńko
Maria Bernad
Irena Gawande
Elżbieta Kłosińska 
Halina i Andrzej Karolak
Katia, Polina, Ares, Maja, Sofiia

 
Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego celebrowania tego bogactwa! Link do słuchowiska znajdziecie poniżej

 

Mikołajki Gminne w Trzebiatowie 2025 odbyły się w sobotę, 6 grudnia, na placu przy Ratuszu, rozpoczynając się Jarmarkiem Bożonarodzeniowym .W programie świąteczno-mikołajowym wystąpiła Bałtycka Szkoła Baletowa i przedszkolaki z Przedszkola z
Oddziałami Integracyjnymi im. Słonia nad Regą w Trzebiatowie. Do wspólnej, szalonej zabawy zaprosiły ELFY ŚW. MIKOŁAJA, czyli KLAUNI KULKI. Głośny wjazd Orszaku Mikołaja poruszył i małe i duże dzieci. Nie zabrakło uroczystego odpalenia choinki, gorącej
czekolady i oczywiście… wręczenia paczek.

Był to dzień pełen radości, muzyki i świątecznej atmosfery dla całych rodzin. 

Podczas trwania jarmarku odbyło się również losowanie choinek, które zasponsorowali P. Sińczak z Bieczyna. 

Głównym sponsorem upominków była firma ECO SERWIS, której bardzo dziękujemy.

Organizatorem była Gmina Trzebiatów, współorganizatorami Zarząd dróg Gminnych i Gospodarki Komunalnej w Trzebiatowie, Trzebiatowski Ośrodek Kultury, OSP Trzebiatów, Gołańcz Pomorska, Mrzeżyno. Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury realizowało zadanie „Świąteczny czas” współfinansowane przez urząd Miejski w Trzebiatowie.

Czy wiesz, że najlepsi inżynierowie przyszłości szkolą się właśnie u nas? W każdy piątek sala artystyczna TOK zamienia się w centrum dowodzenia, gdzie wyobraźnia spotyka się z technologią!

Robotyka to nie tylko świetna zabawa klockami i kablami. To przede wszystkim:  Trening logicznego myślenia – nauka rozwiązywania problemów w praktyce. Podstawy programowania – język przyszłości, który warto znać. Praca zespołowa – bo wielkie projekty rzadko powstają w pojedynkę!

Widzisz te skupione miny i błysk w oku, gdy konstrukcja zaczyna się ruszać? To bezcenne momenty! 

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ Koniecznie rzućcie okiem na zdjęcia z ostatnich zajęć – nasi uczestnicy przeszli samych siebie. Te roboty naprawdę robią wrażenie!

Chcesz, aby Twoje dziecko dołączyło do naszej technologicznej ekipy? Mamy jeszcze wolne miejsca! Nie czekaj, aż inni zaprogramują przyszłość – zróbcie to z nami.

Koszt: 240 zł za miesiąc
Zapisy i info: 697736484

W piątkowe popołudnie , 5 grudnia, po raz kolejny w Trzebiatowskim Ośrodku Kultury odbyły się Mikołajki Wielokulturowe, które bazują na tradycjach bożonarodzeniowych.
Dzieci dekorowały pierniki, które z apetytem zjadły i wykonywały świąteczne ozdoby, a następnie wspólnie ubrały choinkę. Świąteczne dekoracje przybliżyły nam atmosferę Bożego Narodzenia, które w Trzebiatowie jest bardzo znaczące z uwagi na cztery wyznania, zamieszkujące naszą gminę. Chcemy aby dzieci w duchu integracji i poszanowania różnych kultur wspólnie pracowały i cieszyły się z świątecznego spotkania. Wśród dorosłych
uczestników wiele było rozmów na temat tradycji w naszych domach, powstały szydełkowe, świąteczne dekoracje.

Mikołajki Wielokulturowe zorganizowane były przez Trzebiatowski Ośrodek Kultury i Trzebiatowskie Towarzystwo Kultury, które realizowało Projekt „Świąteczny czas” współfinansowany przez Urząd Miejski w Trzebiatowie.
więcej ujęć jak zawsze na naszej stronie: https://kultura.trzebiatow.pl/

Zgodnie z informacjami opublikowanymi przez Główny Urząd Statystyczny, w 2023 roku instytucje zajmujące się działalnością kulturalną przeprowadziły blisko 260 tysięcy wydarzeń, w których uczestniczyło łącznie 33,5 miliona osób. Sfera kultury odgrywa istotną rolę w życiu społecznym – sprzyja zacieśnianiu relacji wewnątrz wspólnot lokalnych i narodowych, pozwala manifestować tożsamość zbiorową oraz podtrzymywać przekonania mające wspólne znaczenie dla danej grupy. To także przestrzeń, w której rodzą się i umacniają relacje zakorzenione we wspólnych przeżyciach. Pomimo wyraźnego znaczenia dla spójności społecznej i rozwoju wspólnot, sektor kultury często zmaga się z niedostatecznym poziomem finansowania. Deficyt środków budzi niepokój o to, jak potoczą się losy wielu przedsięwzięć artystycznych i edukacyjnych. Ograniczone nakłady wpływają nie tylko na skalę inicjatyw, które mogą zostać zrealizowane, lecz również mogą rzutować na szerszy kontekst społeczny – od zawężenia dostępu do oferty kulturalnej po zmniejszenie możliwości uczestnictwa w życiu wspólnotowym.

Rola kultury w przemianach społecznych i gospodarce

Znaczenie kultury w procesach społecznych oraz ekonomicznych jest trudne do przecenienia – pełni ona funkcję czynnika spajającego wspólnoty i sprzyjającego ich rozwojowi. Praktyki artystyczne, zwyczaje oraz dziedzictwo historyczne wpływają na kształtowanie świadomości społecznej, sprzyjają otwartemu dialogowi i wzmacniają relacje między ludźmi. Możliwość uczestniczenia w edukacji związanej ze sztuką i kulturą pobudza wyobraźnię, zachęca do nieszablonowego myślenia i wspiera rozwój intelektualny, co szczególnie ważne w przypadku dzieci i młodzieży.

Zróżnicowane wydarzenia kulturalne oraz instytucje oferujące atrakcyjne programy przyciągają osoby z innych regionów i krajów, wpływając korzystnie na przepływ środków finansowych oraz postrzeganie danego miejsca jako interesującego celu podróży. Jednocześnie sektory twórcze, w tym kino, projektowanie oraz sztuki wizualne, tworzą liczne stanowiska pracy i realnie wpływają na ożywienie gospodarcze. Kultura, niezależnie od wymiernych efektów ekonomicznych, posiada też wartość samodzielną, a jej obecność może sprzyjać rozwojowi innych obszarów życia społeczno-gospodarczego.

Trwałość finansowania a rozwój działalności artystycznej

Rozkwit sztuki opiera się na ciągłych, dobrze przemyślanych działaniach wspieranych przez regularny dopływ środków. Pojedyncze granty czy doraźne dofinansowania nie wystarczają, by utrzymać działalność kulturalną na wysokim poziomie przez cały rok. Dotyczy to m.in. instytucji wystawienniczych, które dążą do prezentowania różnorodnych ekspozycji przez dwanaście miesięcy, a nie tylko okazjonalnie.

Stały dostęp do środków finansowych pozwala zarówno organizatorom wydarzeń, jak i artystom, patrzeć na projekty w szerszym horyzoncie czasowym. Dzięki temu mogą nie tylko realizować aktualne pomysły, lecz także z wyprzedzeniem przygotowywać kolejne inicjatywy. Taki model działania sprzyja utrzymywaniu ciągłości w produkcji artystycznej, otwiera sztukę na nowych odbiorców i pozwala sięgać po mniej konwencjonalne formy wyrazu. Zróżnicowana i stale rozwijana oferta kulturalna daje szansę na dotarcie do kolejnych grup społecznych oraz wpływa na sposób, w jaki odbiorcy kształtują swój gust estetyczny. Systematyczne wsparcie finansowe tworzy też warunki pracy, w których artyści mogą skupić się na jakości – bez konieczności walki o zasoby czy miejsce do prób. Ograniczenie presji związanej z natychmiastową opłacalnością przekłada się na większą precyzję w opracowywaniu idei twórczych.

Regularne wsparcie materialne pozytywnie wpływa również na sytuację osób zawodowo związanych z kulturą. Pewność wynikająca z dłuższych kontraktów pozwala twórcom skoncentrować się na sztuce, zamiast stale poszukiwać nowych źródeł zarobku. W takim otoczeniu powstają prace pełne szczerości i zaangażowania. Warunki te można osiągnąć głównie wtedy, gdy finansowanie płynie z wielu kierunków – od instytucji publicznych, przez sektor prywatny, aż po lokalne działania wspierające rozwój kultury.

Formy finansowego wsparcia dla instytucji kultury